Wij eerst de nodige fomaliteiten gaan uitvoeren ( inschrijven ) en dan naar beneden gereden of bekan geschoven want het zag er zeer glad uit met de voorbije regenbuien om daar dan terug te vertrekken met een geweldige opwarmer van formaat, een klimmeke van dik over de 20 % en het steilste stuk ( volgens mijne boordcomputer toch ) 50 %. Dan een technisch hoogstandje door den bos met stenen en boomwortels als ondergrond en dan richting " Tunnel of Love " want zo heette die steile afdaling, er stond iemand van mountainbike plus om ons bij te staan met raad en daad over hoe we het beste deze berg afdaalden " poep achter het zadel en de voor- en achterrem licht dichtknijpen zodat ge niet voort schuift en decor invliegt " en zogezegd zo gedaan.

Nnog een ander technisch stukje ( anders is het geen testparkoers hé ) en zo waren we terug beneden aan het de startplaats maar we kregen er niet genoeg van zodat we dit traject nog eens hebben overgedaan. Eens terug beneden zijn we dan maar vetrokken voor de TT zelve met terug ne berg op maar richting parking dan, nadien kregen we een snelle afdaling op een shotterweg en zo kwamen we terug aan een technisch hellingske ( tzal waarschijnlijk niet de laaste zijn vandaag.

Allen achter elkaar da bergske op want het was zo een singletrack met terug stenen en wat wortels, eens boven wachter ons dan zo een afdaling op de weg tussen de bomen en dan meteen rechts een smal baantje in waar het terug weer draaien en keren was maar dan !!! hier moesten we nen berg op dat eigenlijk niet op te rijden was, het had eerder weg van een muur dus wij allen van den bike behalve Patrick die dan eens wilde proberen maar zover was em ook nie geraakt maar proberen is proberen hé.

Om hier op te raken moest ge verdorie goei papieren hebben en zelfs te voet was het niet te doen, de beste techniek was de bike voortduwen en dan de remmen toe zodat we zelf konden stijgen en zo zijn we stukje bij beetje dan bovengeraakt. Over het parcours was echt geen slecht woord te zeggen juist dat het verdorie straffe toebak was om de klimmekes aan te vatten. Weer afdalend door de bossen want we zaten trouwens in de Ardennen natuurlijk en dan langs achter een boerderijke uitkomende terug de weg op maar echter voor nie lang want daar presenteerde zich daar teug een muur van jewelste van terug een steilste punt van 30 % echter ze laggen er al droger bij dan de vorige muur.

Met een goede aanloop en vooral op ne goeie steek al achter in de vitessen ben ik boven geraakt tot de bocht en daar slipte ik door maar ik was boven hé, Joeri ondernam dezelfde poging om boven te raken maar gleed uit halverwege de beklimming en bezeerde zenne arm ( vooral schaafwonden ). Na dees klimmeke terug zo een lange singletrack ( we werden serieus verwend vandaag ) en dan een steile berg af à la den Tunnel of Love maar dan wat klaarder, hier zat ik begot bekan den draad in aan de rechtse kant maar goed kunnen bijsturen en verder dan maar.

Nog een stukje langs de rivier en dan efkes wachtende op de rest, terug den bos in voor een ander technisch hoogstandje met draaien en keren tussen de bomen en dan terug de begane weg op en zo richting bevoorrading. Deze bevoorrading was in orde, niet overdreven maar we hadden genoeg om de innerlijke mens te sterken wat zeker nodig was want ik had amper iets gegeten s'ochtens.

ze hadden wel lekkere energiedrank van Performance dat geef ik graag toe en de peperkoek was zeker niet slecht. Het tweede deel begon meteen met een klim maar dan op de weg maar diene was goed te doen algelijk net zoals de rest in dit tweede deel met een paar uitschieters. Op een gegeven moment reden we aan de andere kant van diene rivier op een met stenen goed bezaaide track waar het al eens wat slibberkes was, een andere biker verwittigde ons al om beter even van de bike te gaan en dat stukske te voet te doen of we konden gaan zwemmen.

En zo reden we dan verder op de nu wat bredere wegen want het strafste hadden we wel gehad nu en dat hebben we geweten, Onderweg passeerde ons dan zo een tenger mager ventje in een geraamte ( of was het zijne tenue van Northwave die er zo uitzag ) en die poetste op een mum van tijd weer de plaat en Joeri, Michel en Patrick daar achter, ik was van plan ook te volgen maar mijn bene dachten er blijkbaar anders over en heb dan de rest vervolgd op mijn tempo, ook de benen van Koen waren niet in hun beste doen maar alle dagen zijn dezelfde niet hé zeg.

Ver tegen het einde zagen we daar dan een koe over de straat paraderen en dat bleek dan een hevige fan te zijn van Koen ( allez naar zijn eigen zeggen toch ), verder bikend kwamen we dan aan de indrukwekkende steengroeve ( alles als ge op dat randje staat toch ).  

het test parcours

Tja dat hadden we al ne keer of 2 gereden, althans een deel maar nu met een testbike. ik had de Trek Fuel Carbon uitgekozen omdat ik eens wilde weten hoe dat voelt met een fully in carbon dan nog wel.

het klimmen : Het klimwerk ging redelijk soepel maar daar zal de al iets drogere ondergrond ook voor iets hebben tussen gezeten.

Stuurvaardigheid : zeker niet slecht op die singletrack al was het stuur toch breder dan dat van mijne bike

Tunnel of Love : qua afdalen was deze ook redelijk goed, deze bike was voorzien van de XT schijfremmen en waren goed te doseren al moest ge niet veel aan de voorram komen want die stond redelijk straf.

Afdalen : doordat de voorvork ( SID Race ) en de demper iets te hard stonden naar mijn goesting werd ik redelijk wat door elkaar geschud maar hij hield redelijk goed zijn baan dat moet wel toegeven.

Shifters :  deze waren de dual controls van Shimano XT en was er redelijk rap mee weg hoe deze werkten daar ze ook gebruik maakten van een achter derailleur met omgekeerde veer.

Onderweg eens gewisseld met Patrick zijne Trek van alu maar die gaf meteen een ander gevoel van rijden en zeker in het klimmen voelde ik dat, het gewicht tussen carbon en alu is natuurlijk al een verschil.

Aan de steengroeve dan de Qube eens getest van Michel tot aan de camping, een redelijk lichte bike met straffe schijfremmen en race geometrie, goed afgesteld met zeer degelijk materiaal van shimano.

Conclusie

heel het concept zat zeer goed in elkaar, de TT was goed in orde en de bevoorrading. het testen van de bikes ging zeer voortreffelijk en diene Trek fuel carbon is een machtige fiets maar nie voor mijne portomonéé denk ik.

De cijfers

34.97 km / 18.86 avs / 57.10 max / 516 hm's

Het Parcours

redelijk technish en zwaar in het eerste deel ( eerste 15 km )  

Technische moeilijkheidgraad

5 / 5  is zeker een niet overdreven score, het was voortdurend uitkijken waar ge moest rijden op de gladde stenen en boomwortels om over de klimmekes nog te zwijgen. de afdaling waren meestal tricky en de singletracks piekfijn uitgekozen.

Bepijling

4 / 5 ,  redelijk in orde met voldoende aanwijzers echter een beetje de verkeerde keuze gemaakt van de kleur van de pijlen maar verkeerd zijn we niet gereden ( we waren dan ook met 5 om te verifiëren hé .

Natuur  

Ah man dat was gewoon den bos in en dan andere kant terug uit na lange singletracks in de eerste 15 km en dien kregen we iets meer brede veldwegen voorgeschoteld.  

Bevoorrading  

4 / 5 , goed in orde ook voor mijn part met voldoende eten en drinken.  

Kwart na zeven deze ochtend en terug tijd om op te staan want we gaan deze keer naar Beert, daar zijn de jaarlijkse feesten bezig en het is mss daar niet groot maar feesten kunnen ze want deze feesten gaan door over wel 4 dagen maar wij gaan enkel voor de uitgepijlde mountainbike tocht. Het inschrijving's  formulier had ik al gedownload en ingevuld en zo verspilden we weinig tijd, parkeer plaats vinden want niet moeilijk daar er nog niet zoveel volk te zien was.

  Allez wijle ons 4 euro betaald en de baan op voor een kleine opwarmings strook op den tarmak en dan meteen het veld in, een korte singletrack die ons richting grond gebied Saintes leidde en dan naast de ijzeren weg een boske in dat veel weg had van het borré boske langs de E40, het was ook draaien en keren maar niet tussen de bomen in licht stijgende lijn en dan in de retour berg af.

iere eerste de straat over en dan meteen een smal baantje die ons naar een ander boske bracht, eerst een korte afdaling waar ge beneden meteen rechts af moest draaien en daar ben ik erges blijven haken met mijn voorwiel want ineens was mijne band plat, den deze wat bijgepompt ( want het is nen UST ) en ikke verder maar Koen was blijkbaar al verder. Amaai in dees boske was er nie veel rijden aan eigenlijk want het was verdekke baggeren en ploeteren om door te geraken, naar het schijnt was het iere gisteren avond nog gemakkelijk te doen om erdoor te rijden maar da was nu al geen werk meer, allez eens het boske uit mochten we de beek oversteken over wat brede planken maar hier ook serieus opletten of ge schoof de beek in.  

Voor da we verder reden eerst den bike wa lichter gemaakt van de modder en wijle terug weg, nadien stuurden ze ons daar het veld in amaai, we dachten eerst we gaan daar wa verder een ander wegske inslaan maar eigenlijk reden we gewoon een luske op dat weiland en gemakkelijk rijden was da niet maar we zen erdoor geraakt hé en da was het voornaamste. Verder reden we wegskes en baantjes in waarvan we nie eens weten of het een baantje was tot we erdoor mochten

( moesten ) rijden, en zo reden we naar de bevoorrading aan het kestergat, het was in de hangars de appelplukkers en het waren goei appels zenne, verder nog enkele soorten muesli repen, peperkoek en sinaasappels en wat sportdrank en water om door te spoelen. vanaf hier gingen we iets bekender terrein op want we reden richting Kesterheide waar inderdaad het cross parkoer is, we werden eerst een baantje in gestuurd waar het al klimmen was en dan naar beneden waar we een ander klimmeke kregen voor geschoteld en makkelijk was diene niet om op te raken door al die boomwortels.

Eens boven ( te voet wel te verstaan ) verder langs de rand van het parcours en zo op en af steeds waar we een eerste serieuze afdaling kregen in de nogal klevende kleigrond, dus het was de achterrem toe en ons gat achteruit en glijden maar en dan terug licht klimmend naar den andere afgrond maar da was ene van een ander kaliber. Der was ons al ene gepasseerd van de organisatie die ons wat tips gaf om den deze af te rijden ( glijden ) en dan zag ik waarom want meneerke stond met de kodak in zen handen om dat vast te leggen hoe ik al dan niet om mijn zomerzijde zou vallen ( die foto komt er later nog bij ).

Nu nog de alom bekende klim van de BLOSO route maar wij mochten nu afdalen en da ging algelijk wa makkelijker zenne Verder reden we langs iets bredere dreven en baantjes met nog een stukske BLOSO parkoers bij en zo naar het bus station en verder naar Leerbeek, hier was ik blijkbaar al gepasseerd met de reeds gedane TT's van Leerbeek en Breedhout.

Via lichte en iets zwaardere klimmekes en over ne plankenvloer zodat we niet door de beek moesten baggeren, eerst het brugske over en dan klimmen op grind en zo kwamen we langzamerhand dichter bij de start te Beert. Op de laatste 2 km op de weg nog aan de stok gekregen met nen oudere mens die dacht dat t 'straat van hem was, misschien omdat em met nen mercedes reed ???  

Allez aangekomen aan de start de bike es afgespoten want het was vandoen zenne en kzal verdekke nog wa werk hebben om den deze weer te laten blinken.  

Conclusie  

Schone TT met verrassende stukken in en de passage aan het cross parcours  

De cijfers  

40.62 km / 17.92 avs / 36.70 max / 376 hm's

Het Parcours

Door de regen was het parcours in die extra smalle baantjes herschapen door modderpoelen waar ge amper door kon rijden of ge stak vast, na de kester doortocht lag het er beter bij waardoor we onze avs konden opkrikken.

Technische moeilijkheidgraad  

3 / 5  niet overdreven juist dat ge u moest recht houden in de modder en de afgrond op de kesterheide en dat klimmeke om er te geraken  

Bepijling  

5 / 5 ,  redelijk in orde met voldoende aanwijzers onderweg  

Natuur  

Enkele boskes doorgereden en langs de de kester was er redelijk veel groen  

Bevoorrading  

5 / 5 , dik in orde ook voor mijn part met voldoende eten en drinken.

De wielen zijn mavic crossland ( had ik nog gehouden ) en heb er een Tora 318 air opgemonteerd in plaats van de standaard vork Judy J4 welke wel perfect zijn werk had gedaan tijdens de TT van Bomal omdat ik de Tora nog niet beschikbaar was. Allez na enkele persoonlijke instellingen en tunings de woensdag een rite van 35 km gemaakt wat voornamelijk op de weg was maar kon me niet meer bedwingen en schoot uiteindelijk het veld in om de bike en vork eens grondig te testen. Ben dan ook uitgekomen op een nieuwe singletrack en steile afdaling tot centrum Durbuy.

35 km / 18.21 avs / 57.60 max / 466 hm's  

Donderdag 14 / 09 / 2006  

Voormiddag  

Vandaag was mijn dag ingedeeld tot één langere off road rit maar het is anders uitgedraaid want blijkbaar loste mijn achterband steeds wat meer zodat mij rit gestrand is op amper 27 km maar wel 582 hm's want de klimmekes die ik dan heb gedaan waren niet van de poes, stijgings percentages van 6 tot 20 % en dat op een meestal rotsige ondergrond. De rit bestond grotendeels uit veel wegen die ik nog onthouden had uit de TT / BK marathon van Hottn 2005.

27.02 km / 15.79 avs / 50.40 max / 582 hm's

Namiddag  

In de namiddag heb ik me beperkt op een korte rit maar zowat op LSD basis want had me precies wat overdaan ook in de klimmen van de voormiddag en dan ook nog het feit dat het 3 weken geleden was dat ik had kunnen biken.  

37 km / 18.76 avs / 59.50 max / 189 hm's

Vrijdag 15 / 09 /2006  

Vandaag de groene route van Hotton op het programma, het begin was wat opwarming tot Hotton wat goed was voor een 5 km via binnenwegen om het drukke verkeer te schuwen op de steenweg.

De veldrit begon meteen met stenige singletrail dat ik nog kende van de TT van Marenne vorige jaren, dus een lange singletrail maar daarop volgde dan een klim van rond de 15 % dat eigenlijk onmogelijk was op op te kunnen rijden wegens de steenformatie in de ondergrond. Verder bikend lang andere wegen die ook van diezelfde TT waren dan uitgekomen op het eigenlijke parcours met ook daar nog een aanpassing om de rit boeiender te maken, dus terug een singletrail van enkele 100 den meters in hoog gras en dan de serieuze klim ter hoogte van het dorpje Bourdon.

Dit is een off road klim met een stijging van 12 tot 16 % waarvan het steilste stuk 20 % en wonder bij wonder was ik deze keer helemaal boven geraakt ondanks ook de ondergrond maar dat is de Ardennen hè zekers. Allez nu het parcours gevold voor zolang het duurde via een lange singletrack langs de bosrand en dan een lichte afdaling op terug wat rotsen die uitgesleten zijn in de weg, onderweg uitgekomen op pijlen van één of andere TT die was geweest en dan maar die pijlen gevolgd voor zover het kon.

Het was tot hiertoe een zeer uitdagende rit geweest met veel klimmen en dalen en dan door een diep wed bikend om terug de helling op te raken, nu ik toch in de buurt was van Hodister en etc maakte ik mezelf het bevel om de kapel van Saint Thibaut te gaan opzoeken. Via een lange lastige klim die op straat begon en uiteindelijk dan voortging in het veld toch de kapel bereikt en het uitzicht van daarboven was het waard om zo lang te klimmen.  

Nu nog een lange tricky off road afdaling richting Rendeux om dan even de fietweg te volgen om de steenweg te mijden van Hotton - La Roche, ondertussen was mij camelback leeg en ben me dan gaan bevoorraden in de plaatselijke spar winkel. Rond Werpin ben ik terug het veld ingeschoten om een kort klimmeke en afdaling te doen om dan te steile klim naar de grotten te volgen en daar weer in te pikken op de laatste km's van de groene route van Hotton.  

58.15 km / 16.46 avs ( k'begin er in te komen weer ) / 46.80 max en 870 hm's  

Zaterdag 16 / 09 / 2006  

Vandaag geen lange rit maar rustig naar de markt en terug via de landelijke wegen, kortom den toerist uit gaan hangen.

Zondag de 17 ste september was het weer zover, na een jaartje afwezigheid wegens een reiske naar het zonnige Içmeler in Turkije zijn we terug aan het athenee royal te Bomal sur Ourthe voor een sterk glooiende TT. Mijne vaste bike maat Koen was gisteren avond al afgezakt zodat de verplaatsing zeer klein was ( 12 km vanaf de chalet ) en zo moesten we ook niet zo vroeg uit onze nest. Aan het athenee royal goed kunnen parkeren en dan ons gaan inschrijven, we waren blijkbaar wat later dan we op hadden maar ja het was nu zo, voor een kleine 3 € waren we de baan op voor een 47 km klimmen en dalen.

De eerste klim was al aangegeven in de hal zelf met de woorden " rude montee " dus dat belooft maar dat kwam het uit, datzelfde wegje vetrok vanaf het voetbal plein van FC Bomal en zo het brugje over wat verder, Naast de zijrivier was het dan licht stijgend eerst om dan aan de haarspeld bochten aan het serieuze werk te beginnen want daar was het steilste stuk te vinden ook. Allez eens bovengekomen was het terug een ander wegske in en zo via een lange singletrail kwamen we aan de straat uit maar voor efkes dan want verderop was het terug klimmen à volanté in een brede veldweg die wat op en af gaat tegen het einde.

Via eerst weer een stukje straat wat verder dan in tussen de bomen want daar lag nog zo ne single track versholen en jaja het was weer klimmen geblazen maar niet zo steil eigenlijk, ik denk dat we daar toch op het hoogste punt waren aangekomen en dan was het dus tijd voor de eerste reeks afdalingen en fun dat het was zeg, een bredere weg maar dan steeds een verschil van ondergrond zoals van de gewone bosgrond tot een zeer stenige ondergrond of zelfs tussen de boomwortels slalommen.  

Rond km 14 was onze eerste ravito en konden we de voorbije km's al eens nakaarten en onze conclusie was ?? " miljaarde dees eerste km's hebben we 2 jaar geleden ook gedaan ". De bevoorrading was dik in orde met van alles qua koekjes, fruit à volantee en natuurlijk de drank en het vrouwvolk mocht er ook wel wezen hoor. Allez na wat te eten en te drinken terug de bike op voor deel 2 van de route die nu wat zal verschillen, via schoon passages door de bossen en dreven en schone beklimmingen en afdalingen en enkele singletracks reden we de tweede bevoorrading tegemoet maar eerst moesten we nog ne klim van rond de 2.5 km bedwingen, het feit dat we iets te forsig van start zijn gegaan bleek mijne maat wat te bekopen en zijn we efkes gaan vertragen want er kwamen nog genoeg hellingen zenne.

Onderweg tijdens een serieuze snelle afdaling bleek mijn achterwiel te slepen maar het was blijkbaar een interne kwestie blijkbaar want de remmen bleken goed hun best te doen, dus de lagers of etc es nakijken was de prioriteit voor de volgende week. Na ongeveer een 2 km klimmen waren we dus aan de 2de ravito gekomen om terug wat te brassen en een klapke te slaan met de parcours bouwster want het was een vrouw weliswaar en een zeer vriendelijke ook.

ook hier genoeg om ons te voorzien voor wat komen zal en dat was nadien een leuke singletrack dwars door het bos en dan daar nog een klimmeke bij van rond de 15 % om het af te maken, tijdens de klim mijn voorgangers nog weten te voorbij steken op een plaats dat goed genoeg was zodat ik niemand het ongeluk injoeg. Vanaf hier was het terug wat dalende lijn met enkele uitschieters dan zoals een technische afdaling waar ge serieus uit uw doppen moest kijken want het begon zo licht af te dalen en tegen dat ge bijna beneden waart was het al 24% en dat zo op een smal biezeke met ernaast zo een geul, ik meende me te herinneren dat er daar es ene over de kop gegaan was omdat hij uit paniek ofwat zijne voorrem dichtkneep met een tuimeling als gevolg maar zonder erg.

Er was nu blijkbaar ook een verschil in de passage richting Deux Rys waar de derde en laatste drankstop was want vorige keer kregen we eerst nog een max van een afdaling off road en nu was het via de weg te doen. Nu onze derde en laatste bevoorrading dus nog wat smikkelen en drinken zodat we onze laatste klimmekes ook aankonden, gelijk op de andere ravito's ook hier eten en drinken met grenadine en performance powerdrank en nog wat cake en andere koekjes.  

Zoals ze steeds zeggen wegen de laatste loodjes het zwaarste en dat was nu niet anders want de Koen bleek steeds wat beter de berg op te rijden, na een nog eens een steile en lange klim die goed bezaaid was met stenen toch enkele keren bekan den draad ingegaan omdat ik nu éénmaal nie zo zot ben van sporen maar het ging voor de rest wel goed, eens hier boven gekomen nog een stukje op de weg en dan terug een klim van formaat die bezaaid was met van diene groffe graveel waar ge dus niet in vooruit raakt hé en dan nog eens het stijgingspercentage van wel 30 % dus wijle dan maarte voet tot boven.

Vanaf boven een zeer schoon uitzicht ( allez moest de mist wa zen opgetrokken toch ) en dan verder via een lange afdaling door het bos met eens een afwisseling van een kleine klim. Bijna aangekomen in het Bois de Ozo wisten we dat we er bijna waren en dat geeft moed, nu was het enkel nog wat vals plat omhoog en dan de laatste bergaf richting arrivé en daar heb ik dan nog eens alles uitgeperst wat er te persen viel en in volle sprint naar het atheneum tegen wel 45 kmh.  

Conclusie  

Heel schone toer door veeeeeeeel bossen en wat nog allemaal wat een TT moet bieden  

De cijfers  

47.38 km / 16.31 avs / 47.70 max / 881 hm's

Het Parcours  

Heel schoon en meestal technisch omdat ge veel over of naaste de stenen moest dokkeren, verder de vele klimmen en afdalingen waren dik in orde.  

Technische moeilijkheidgraad  

5 / 5  euh het was meer dan technisch genoeg maar ge zit dan ook wel in de Ardennen he.  

Bepijling  

Natuur  

Schoon, heeeeeeeeeeeeel schoon als ge constant door het bos mocht bollen.  

Bevoorrading  

5 / 5 , dik in orde ook voor mijn part met voldoende eten en drinken

Vandaag voor de 3de keer ons begeven richting politiegebouwen te Halle voor hun 6de mountainbike tocht doorheen  doorheen het Halse landschap (Lembeekbos, Hallerbos, Buizingen), Braine-l'alleud, Beersel en Sint-Genesius-Rode. De afstanden waren onder andere 35 - 50 - 70 en 90 km maar wij hebben de 50 gekozen want die bleek volgens hun profielen die uithingen aan de startplaats al een serieuze dobber te zijn wat achteraf ietske overdreven was.

Met een 4 € als inschrijvings prijs waar ook nog een drank bonneke inzat waren we vertrokken om wat te gaan klimmen en dalen in de bossen en velden, de eerste km's verschilden al meteen eigenlijk na de opwarmingsstrook langs de weg. Meteen kregen we een eerste kleine steile afdaling waar voor mij een dame blijkbaar niet de controle kon houden over de bike en over de kop ging, zonder erg maar ze was wel wat geschrokken denk ik, allez wat verder bikend werden we door ne zink gestuurd ( is naar beneden rijden en meteen terug berg op zoals een uitgedroogde

beek bvb ) waardoor ge in een fractie van enkele seconden meteen terug op een lichte steek moest staan om boven te geraken. Net zoals vorig jaar reden we de vaart over en nu reden we een eindje verder langs, vanaf hier schoten we ons richting Hallerbos waar we de eerste lange klim kregen voorgeschoteld en lang was em zenne en mits de juiste vitesse schoon opgereden en zelfs nog enkele biker kunnen ophalen.

Blijkbaar zag het er al naar uit dat het een heel ander parcours zou worden dat ook iets zwaarder zou uitvallen dan vorig jaar, er zaten steile klimmen tussen die al eens van variabele lengte waren, technische afdalingen en hellingen waar ge alle concentratie van doen had om overeind te blijven. Via voorla veel veldwegen reden we richting Ittre waar de eerste bevoorrading ons opwachtte maar eerst nog terug een lang smal baantje met een klepper van steil stuk als afsluiter ( = 21 % ), een heel schoon baantje dat moet ik toegeven echt waar en dit stukje techniek was er trouwens ook inde TT van Tubize 2 jaar geleden maar dan in afdaling.  

Na een andere lange singletrail die hogerop naast de waterloop gelijk liep en een korte afdaling waren we aan de eerste bevoorrading aangekomen die redelijk goed gevuld was met alles wat je nodig hebt. Er was natuurlijk de drank ( iets van het merk Squeezy maar wel met lekkere citroensmaak ), ook rozijnen, wafels, cake en peperkoek waren hier te verorberen. Allez wijle weer weg en steeds drong tot ons door dat die opgegeven 1500 hoogtemeters onmogelijk bleek te zijn maar soit het bleek al genoeg op en af te gaan en we zijn ons terug gaan verder concentreren op het parcours want dat bleek nodig te zijn.

Vooral veel singletrails in een klim of afdaling, bredere wegen en dus vooral veel klimmen eigenlijk, er waren toch enkele onmogelijke klimmekes bij wat we echter te voet hebben moeten voortdoen wegens TE smal of TE technisch en daar nog eens de hellingsgraad bij die veelal rond de 16 tot 20 % draaide wat al genoeg zegt zeker. Uiteindelijk zijn we dan aangekomen waarvoor we gekomen zijn en dat was biken in het prachtige Hallerbos of was het het Lembeekbos maar dat blijft me gelijk want het was toch prachtig biken hier, de ene dreef uit en de andere in en daar nog de lange en vooral snelle afdalingen bij en dan als afsluiter terug ne klim van rond de 15 % om aan de ravito te geraken.  

Hier was ook alles idem voorzien en geregeld zoals de eerste stop dus meer dan genoeg, ook hier de Patrick, Joeri en Michel tegen het lijf gelopen en een klein klapke gedaan. Na was het de beurt aan de laatste km's die vooral bergafwaarts waren  richting centrum van Halle maar natuurlijk ook hier nog enkele kleinere kuitenbijters, blijkbaar bleek ook de afpijling wat te verminderen waardoor we al eens goed moesten opletten zodat we niet misreden en dan terug naar de start langs het fietspad naast de TGV spoorlijn en station van Halle, even wat streetbiken doen door het centrum en we waren terug aan onze startplaats.

Conclusie  

Heel schone toer door het Lembeekbos, Hallerbos en andere schone contreien wat grenst hier aan Halle  

De cijfers  

51.92 km / 18.21 avs /  51.10 max / 722 hm's

Het Parcours  

Heel schoon en technisch met momenten en veel passages door de bossen en velden.  

Technische moeilijkheidgraad  

3 / 5  het was meer dan technisch genoeg, althans voor wat de streek heeft te bieden  

Bepijling  

5 / 5 ,  redelijk in orde met voldoende aanwijzers onderweg, tegen het einde was het wat minder qua pijlen  

Natuur  

Schoon, heeeeeeeeeeeeel schoon als ge constant door het bos mocht bollen.

Bevoorrading  

5 / 5 , dik in orde ook voor mijn part met voldoende eten en drinken.  

Zondagochtend 1 oktober was het zover, de eerste regiotour van het Pajottenland was een feit of moet ik zeggen " Mega Tourtocht Regio Pajottenland ". Ik had afgesproken met Johan aka Abasalon van het mountainbike.be forum om deze eens af te bollen en dus ook gedaan, het was trouwens voor hem zijn debuut om zo een marathon te rijden en daar is hij met glans in geslaagd  

Voor mij was het ook wel nieuw maar wist al waar we ons aan moesten verwachten ( allez ongeveer toch ) en toch kwamen we nog voor verrassingen te staan want het was trouwens een heel schoon parcours zenne. Wij waren vertrokken aan het Bellekouter complex te Affligem waar we de som van 7 € hebben over gemaakt om een bandje en bandana in de plaats terug te krijgen en wijle de baan op dan, een beetje verder moesten we dan meteen een berm oprijden wat al niet gelukt was ( direct moeten afstappen voor een helling en we zen nog nie goe vertrokken ja ).  

Allez als we boven waren onze weg vervolgd langsheen het containerpark om een omgekeerd stukje te doen van de PSV route van Affligem waar we dan verder dan ook van afweken om een kort en steil klimmeke op te rijden en da was wel gelukt dus we waren weer content, verder bikend richting Essene en nog schoon onbekende baantjes voor de wielen gekregen ook waarvan ik de meeste wel al kende en andere weer niet.  

Rond km 4 sloeg het noodlot toe want mijne eerste lekke band was een feit, de band was althans niet te hard en ook niet te zacht opgeblazen dus meteen een nieuwe binneband gestoken en in een mum van tijd waren we terug de baan op. Na efkes op de weg en enkele singletrail te hebben bereden kwamen we aan te Sint Katerina Lombeek waar wat verder dan de eerste bevoorrading was die verzorgd werd door de Pajotse Mountainbike club uit Ternat waar ik indertijd nog even heb met meegereden voor enkele TT's.  

Deze ravito was goed ingedeeld met de nodige sportdrank waarvan ik de naam alweer ben van vergeten, sinaasappels en koekjes en wafels dus genoeg om verder te kunnen. Hier zijn we niet te lang blijven staan want we waren nog maar just weg hé, eerst nog een singletrack naaste den ijzeren weg ( m.a.w de spoorweg ) moesten we dan deze oversteken via een brugske en verder dan terug rechtsaf maar door onze snelheid bijna nog gemist ja dus we waren goe bezig.

Dit baantje herkende ik ook trouwens want met de TT van Borchtlombeek ( Roosdaal ) kregen we dit stuk ook voor de wielen geschoven, dan was het één en al grof steengruis en putten en wa nog allemaal maar ze hadden het nu opgelost blijkbaar met bijna de hele weg te voorzien van boomschors dus al beter om te rijden ook. Wat verder dan de steenweg richting Ternat over en terug weer een bekend stukske dat we door mochten, eerste een bredere baan en dan berg op in een semi lange singletrail die verder op de straat uitkwam, Verder dan de drukke steenweg naar Dilbeek over en zo waren we dicht tegen de volgende drinkstop te Sint Kwintens Lennik via hier en daar nog enkele bekende stukken.

Nog een hapje en een drankje voor we nog een kort tripje richting Kesterheide maken, de bevoorrading was idem als die van Ternat dus klagen was zeker niet aan de orde. Via Leerbeek reden we dan naar de Kesterheide en lap voor de tweede keer ne platten tuub achter 1 van de 2 steile klimmekes naar de kesterheide, ne den band op een rappeke geplakt want het was maar een klein minuscuul gaatje door een nietje veroorzaakt en ik verschiet er nie van dat den eerste platte band ook door dit kwam.  

Allez eerst nr 2 steile helling op via een smal baantje en zo naar de bevoorrading bovenaan die bovendien ook goed in orde was, hier geen powerdrank maar ne man van Aquarius reike ons een blikske Red Blast aan wat ook een goed smaakske heeft algelijk.

Tot hiertoe waren het eigenlijk nog redelijke korte afstanden die moesten overbruggen dus ook die naar Herne bedroeg maar een 16 km. Nu was het eerst een luske langs de kesterheide maar blijkbaar niet het parcours op vandaag maar wel de technische afdaling van de Bloso route van Gooik ( die dan moet beklommen worden ). Via een deel over Oetingen en weerom enkele wegjes die ik blijkbaar ook kende uit de TT van de Bikeslippers uit Oetingen zelf reden we over Herfelingen waar we bij de sporthal van Herne ver uitkwamen, Tot hiertoe was enkel het stuk rond Gooik wat uitdagender en glooiender dus het zwaarste moest nog komen precies en dat bleek dan te zitten tussen Herne en de bevoorrading van Galmaarden.

Hier in Herne ook nog een andere bekende tegen het lijf gelopen welke Pétard was die blijkbaar in een dipje verkeerde, maar de mijne was ook op komst eigenlijk. Via de rand van Enghien ( Edingen ) en Marq ( Mark ) reden we over zelfs voor mij onbekende wegels, enkele keren tussen diepe sporen en nu eens niet onderuit gegaan, ook moesten we over een veld waar amaai mijn rug nu nog nazindert door het hotsen en botsen tussen de bulten.  

Blijkbaar bleek er hier wat meer asfalt te zitten tussen de fields maar de wind op kop zorgde er wel voor dat we moesten stoempen om vooruit te raken, blijkbaar kwam mijn klopke ook opdagen maar dan fysiek want de benen voelden wat zwaarder aan en op den duur kreeg ik dan nog krampen in het bovenbeen dus ik was al content als het wat vlakker was of bergaf, de krampen staken eigenlijk pas de kop op bij de lange beklimmingen.  

Via nog een bevoorrading te Bever reden we langs de rand van Viane naar Moerbeke want daar wachtte ons de Bosberg, eerst mochten we door een groot wed ( of waterplaat genaamd ) maar we konden eveneens langs de rand gaan via een bruggetje. Allez we kwamen dichter en dichter tegen de fameuze klim van de bosberg via een off road track, eerst een stukje straat en dan off road tot boven waar we dan terug via een smalle betonbaan onze weg vervolgden tot de top van deze welbekende helling. Tja ik ben em kunnen beklimmen tot bijna 3 / 4 ervan en dan verdoeme weer de krampen die de kop op staken, compagnon Absalon ( Johan dus ) was em tot boven gereden op zijn middenplaat wat al een prestatie is want deze helling bedroeg wel 12 % op het steilste stuk dus nogmaals chapeau.

Achter de bosberg nog een afdaling die tevens ook te vinden is in de Bloso route van Geraardsbergen, eerst gaf ik volle gas en toen ik de sporen zag dan was het al vele minder dus ikke in de remmen gegaan zodat ik nie op mijne kinnebakkes zou belanden, Johan bleek nogal dicht in het wiel te zitten en kon em just op tijd nog wegslaan dus just gepast geen accident, sorry voor de ramptoeristen ( hihihi ).

Onze volgende bevoorrading bleek zich eerder op grondgebied Vollezele te bevinden in plaats van Galmaarden maar diene afstand maakt toch al niks meer uit dan dus ja, hier eens mijne benen gestretcht en man dat deed deugd zeg want de krampen waren zo goed als verdwenen dus het klimmen ging al stukken beter.  

Zoals ge hierboven ziet waren de bevoorradingen in orde hé en ze waren allemaal zo hoor !!! Ons volgende stuk ging van hier in Volezele naar Roosdaal via Gooik met een passage langs Oetingen op de oude trein of trambedding en enkele omgekeerde stukken van de Bloso route van Gooik. Na het oversteken van de steenweg begon de miserie die we nooit hadden verwacht, we hadden het pijlke gevolgd dus we waren juist en dan was er niets meer te bespeuren ondanks we ons nog eens hebben teruggekeerd om ons te verzekeren dat we juist waren maar da was noppes.  

Nog eens verder gereden wat ook niks uitdeed en dus ons maar begeven naar de sporthal Koornmolen te Gooik waar we voor een bijzondere verrassing kwamen te staan. We kwamen binnen in de sporthal waar ten eerste niemand bleek te bespeuren dus den aprés was daar gene vette ofwel niet nodig, daar op de grond lagen dus de borden en pijlen die we zochten, allez hoe halen ze het in hun hoofd om die pijlen al binnen te halen en daar kan ik nog steeds niet van over dus voor ons was de toer hier gedaan, fini. Ze zijn ons dan komen halen vanuit Affligem met een grote bestelwagen.

Conclusie  

Heel schone toer door het uitgestrekte Pajottenland en iets daarbuiten met menige kuitenbijters om de rit wat op te fleuren.

De cijfers  

106.26 km / 19.24 avs / 47.60 max / 879 hm's

Het Parcours  

Heel schoon en technisch met momenten en veel passages door de bossen en velden.  

Technische moeilijkheidgraad  

3 / 5  de vele singletracks waren af en toe technisch genoeg om rechtop te blijven net zoals de sporen onderweg, de afdaling van de kesterheide was ook terug tof om te doen.  

Bepijling  

5 / 5 ,  heeeeeeeeel goed tot in Gooik omdat de bepijlers daar al van het gedacht waren om den boel op te kramen ondanks er toch nog enkele bikers waren die de doortocht naar Roosdaal nog moesten maken.  

Natuur  

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door het bos via een singletrail  

Bevoorrading  

5 / 5 , dik in orde ook voor mijn part met voldoende eten en drinken.  

Geen hoogteprofiel

Geen hoogteprofiel

De inschrijving verliep redelijk vlot me twee bureau'kes om in te schrijven ( 1 voor de licentie en 1 voor de niet licentiehouders ) en voor 1.75 € of 3 € waren we weg, tevens nog een bonneke voor een cadeau en voor een massage beurt. Eens buiten de troepen verzamelt en wijle weg dan, de Wolfkens waren ook al de baan op met de Raffie die ik al een heel lange tijd niet heb gezien tot vandaag dus.

Vanaf het begin was het tempo al redelijk goed dus niet te snel maar ook niet te traag en in ne groep laat ge u toch steeds meetrekken hé wat ik dan ook heb gedaan. Onderweg was de groep al opgesplitst met de ultra snelle bikers en wijle een groepke van acht dat nen ton lager reed maar we haalden de migs dan weer in want ze waren platgevallen. Het parcours was uitermate in orde en ze hebben eruit gehaald wat eruit te halen viel, allez die mening deelden we toch in de groep, het was wel geen high end parcours maar wel een sneller met hier en daar een strookje waar ge es buiten adem raakte.

We reden dus van Denderleeuw naar Iddergem en die kanten om op zijn beurt dan richting Denderhoutem waar de eerste bevoorrading te vinden was, het was een waar buffet met alles erop en eraan, een actimelleken van donone om de weerstand op peil te brengen ( achter een kuur van 8 pottekes toch enn liefst 1 per dag als ge de reklam moogt geloven ). Verder nog een rijk gevuld gamma van koeken, wafels, peperkoek, nog wat fruit om binnen te spelen gelijk bananen en sinaasappels en nog wat te drinken van sportdrank maar het enige nadeel misschien was dat ze iets te vroeg was maar beter te vroeg dan te laat.  

Allen verder bikend langs de Lebeken in atom gelijk we zeggen in t'dialect de kassei op en zo dan afdraaiend riching de steenbakkerij allez da dachten we toch want ze sloegen dan nagenoeg de baan links op en lieten dat schoon stukske bos liggen wat wel spijtig was. Hier dan den berg op en dat we dan aan de steenbakkerij zelfs passeerden en den uitgang van dat schoon stukske bos, langs een brede veldweg keerden we langzaam terug langs Outer om door te rijden langs de kanten van Haaltert via nen hoop veldwegen en af en toe een stukje straat tussen, nog ne kassei strook onder de wielen gekregen wat vroeger de finishlijn was van de Stonebikers TT.  

Onderweg nog een heel schoon bmx parcours mogen betreden en dat was toch de max zenne, slalommen en bunny hopkes à volanté dus dat maakte het geheel weer wat toffer maakte. Zo kwamen we stillekes aan op grondgebied van Welle waar we een lokaal luske reden en dan naar het bijgelegen klein park nog getrakteerd werden op een aquarius red blast die goe koud stond. Hier de Franky nog tegen het lijf gelopen en dan weer de baan op voor het laatste aantal km's richting Denderleeuw via Erembodegem waar ik dan ook een nief baantje heb leren kennen naast de E 40, wel geen technische trakc gelijk het Borréboske maar een lange veldweg tussen de industriezone en de autostrade.  

Nog efkes passeren langs Welle en dan langs de Wellemeersen terug naar de start langs de traditionele voetbalpleinen, t'straat over en we waren terug binnen achter 48 km en een chick. Efkes de bikes afspuiten aan 1 van de 6 of 8 lijnen en nog ne goeie gaan drinken en onze cadeaubon inruilen wat dan een zakje was met kauwgom, een knuffelke, 2 danone actimellekes en een lucht verfrisser voor in den auto.

Eerst en vooral een mercie aan de compagnie van WTC den Blok met de Gert ( Miejster ) Stefan Hoste als Stefken, den Biejnaver, Kiekes, , Mario, Rikken en Flipken en ook nog aan Stijn, Stein, Ollie, Geert, Robin, Kleinen en Hengst.  

Conclusie  

schone toer door het uitgestrekte denderland of mss beter de dendervallei  

De cijfers  

64 km / 22.03 avs / 39.40 max / 267 hm's  

Het Parcours  

Wel redelijk vlak maar dan geheel op eigen bodem.  

Technische moeilijkheidgraad  

2 / 5 , niet technisch eigenlijk buiten dat BMX parcours daar.  

Bepijling  

5 / 5 ,  heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist tenzij dat ik er voorbij was door de snelheid.  

Natuur  

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door het bos via een singletrail  

Bevoorrading  

5 / 5 , dik in orde met een rijkelijk buffet wat ge niet gauw terug zal vinden op een TT

Bonjour tout le monde ici sur ma site web et le rapport de randoneé VTT de Tubize.

Nee nee ik ga dit verslag niet in het Frans schrijven want het zou al om te beginnen vol fouten staan. Zoals u bovenaan al kan lezen zijn we de taalgrens over gestoken om een TT te rijden en dat was dus vandaag In het Waalse Tubize of Tubeke voor de Vlamingen. Het vertrekpunt was de sporthal rechtover het voetbalplein en de inschrijving was weer snel gedaan zoals altijd bij ons.

Van meet af aan was het terug den berg op naast een enorme goal en ne voetbalist, en zo dan boven door het park. Nog een beetje op en af dan en terug de fields in, singletracks, brede wegen, techniek ! het kwam er allemaal aan te pas vandaag. Af en toe zelfs stukken gereden die al in de vorige editie's zaten en de TT van Halle ook van vorige maand ( 24 / 09 / 2006 ), zoals een heel lange singletrail naast de vaart om verder dan terug uit te komen aan het sas te Ittre.

Ook nog een steile afdaling waar er blijkbaar velen meteen de keuze maakten om er te voet af te gaan, zo slecht was het nu ook niet, juist de achterrem dichtknijpen en in dat spoor blijven voortglijden en da was het maar ja mss beter zo dan u uwen bek te gaan aja. Dus aan het sas te grondgebied Ittre was de eerste ravito die op 14 km was en eigenlijk wat snel misschien ook, t.o.v vroeger was ze wat poverder ook in de zin van dat ze nu wat minder voorzien was maar alles was er wat er moest zijn.

Siroop van munt en grenadine met water aangelengd, banaan, peperkoek en cake en stukjes chocolade voor de suikers. Bij het aankomen ook meteen de bike van Michel Van Velsen herkend, den deze is lid van de Ternatse mountainbike club " De Pedaalridders " en in compagnie van Patrick Delcour en Joeri Eylenbosch. Nog een beetje gekeuveld en dan terug den bike op voor deel twee van de rit wat meteen met helling van formaat begon die dan overging in een klim op stenen, een geul en wat nog allemaal, niet iedereen bleek daar boven te geraken want de moeilijkheidsgraad en daar de steilte nog bij ook maakte het geheel dus niet gemakkelijk

Ik had ook al ondervonden dat mijne bikemaat Koen niet in zen beste doen was vandaag want bij het klimmen was ik steeds een redelijke tijd voor hem boven ook daar hij meestal de betere klimmer is met zijn lichtgewicht. Onderweg terug veeeeeel schoon bredere en smalle baantjes mogen doorsjezen, schone technische boskes waar ge op uw hoede moest zijn ook, hier ook die technische hoogstandjes zoals hellingen t'alven in den bos, en het slalommen tussen de bomen was ook een waar genot, kortom het was daar echt plezierig biken.

Ondertussen ook nog een tweede bevoorrading gekregen op km 27 wat velen dan ook weer te dicht bij elkaar was, hier terug hetzelfde van eten en drinken zoals op de eerste ravito. Tot hier waren we praktisch samen gereden met de pedaalridders, den ene wat vooraan en den andere ver achteraan omdat ze misreden waren omdat er weer zo ne flauwe plezante het pijlke omgedraaid had, de Michel zat dus achteraan maar was wel den eerste aan de bevoorrading met de Joeri.

Toen de pedaalridderkes terug vertrokken bleef Koen nog wat wachten want hun tempo was precies wat te hoog voor hem vandaag en dus zijn we nog wat gebleven, nog een klapke gedaan met nen oudere mens die een echte spraakwaterval bleek te zijn. Biken kon hij ook nog goe precies want de klimmekes verteerde hij goed mede het feit dat ze snel op elkaar volgden, Terug bikend door een boske à la bovenstaande was er daar ene die ineens de deur toesloeg omdat ge daar efkes door een modderstrook moest van hoop en al nen halve meter, k'hoorde em nog zeggen " seffest es den bike weer zo vuil ja " tsssssssss dat ze dan thuis blijven.  

Dan eens da boske uit en wa verder de vaart over kregen we weer de kans om te gaan bmx'en en tof is da wel ja dat hotsen en botsen, bunnyhopkes à volanté en dan staat er daar ene zenne band te plakken op da parcours dat gans da smal wegje versperd is. Vorige week in Denderleeuw kregen we ook al zoiets voor de wielen maar deze was stukken beter en schoner ook en zelfs iets meer afwisselend en langer.

Allez ik denk dat we dan ver aan het laatste stukje bos toe waren wat terug op en af was en technisch tegelijkertijd, dan een veldbaan om te vervolgen en nog enkele ander klimmekes of mss kuitenbijters beter tot we aan de sporthal terug waren in Tubize.  

Conclusie

Heeeeel schoon toerke terug in en rond Tubize, Ittre, Virginal Samme en Braine le Comte.  

De cijfers

44.55 km / 17.62 avs / 55.90 max / 658 hm's

Het Parcours  

Zeer glooiend en veel techniek en kuitenbijters, veel door het bos ook.  

Technische moeilijkheidgraad  

4 / 5 , de brede veldbanen waren niet zozeer moeilijk te noemen maar eens ge de boskes inmoest duiken dan was het patat en kwaad was ik er zekerniet voor.

Bepijling  

5 / 5 ,  heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist  

Natuur  

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door het bos via een singletrail  

Bevoorrading  

4 / 5 , in orde met genoeg eten en drinken om verder te geraken

Na een jaartje afwezigheid wegens de knieproblemen ben ik trouw terug gekeerd naar Gooik om hun 9de editie van de Pareltocht te rijden dus zo gezegd en zo gedaan. Eerst al nen chapeau aan mijne bikemaat Koen voor de goei keuze van nieuwen auto. Het is de New Opel Corsa 1.3 CDTI  

De parkeer gelegenheid was weer wat verder op een open veld dus onze sportzak met proper gerief meenemen was dus de beste optie want zoals altijd hebben ze in Gooik een bewaarplaatsen voor de tassen met een nummerke om de juiste tas terug te vinden. Eerst op een rappeke inschrijven en betalen natuurlijk en wijle weg dan, via den achterkant van het terrein schoten we ons terug dat smal baantje in dat eindigt op een ultrakort en ultrasteil klimmeke.  

Dan een stukje de straat op om wat verder weer een smal baantje in te rijden dat licht bergop ging, het viel algelijk nog mee qua volk want aan die smalle tracks moest er niet aangeschoven worden, via enkele baantjes die mede terug te vinden zijn in de BLOSO route van Gooik en vooral met het klimmen  kwamen we dan ver uit tegen de befaamde Kesterheide die we een eerste keer mochten bedwingen maar het was maar een korte passage en dan de Kesterberg van de BLOSO route afdalen wat ik iets te enthousiast deed want voor ik nog beneden was had ik een klapband dus ja te voet tot beneden dan maar en dan de band bijpompen met een CO² cartouche ( een bommeke in de volksmond ) en terug weg.  

De Koen verstond er zich niet uit dat we de Kester zo snel achterwege lieten maar ik wist al zeker dat we nog es terugkwamen voor de laatste km's dan. Nog es langs de nieuwe sporthal De Koornmolen en verder langs passages door Oetingen en Onze Lieve Vrouw Berchem en terug enkele stukjes uit de BLOSO route zoals dat technisch klimmeke naar de afspanning Den Haas  

Via vooral veel veldbanen reden we richting bevoorrading dat wat verder dan de Captain Zeppos molen gelegen was en hier natuurlijk goed kunnen eten en drinken want den deze had natuurlijk praktisch niks gegeten s'morgens maar blijkbaar gene last van gehad ook. Een buffet van peperkoek, prince wafelkes ( die ronde zo ), en nog een soort of 2 - 3 en om te drinken hadden ze beroep gedaan op Aquarius waarvan we dus een blikske orange meekregen om uit te drinken want " Aquarius keeps u going " en dat was vandaag een feit.

Tweede deel van de TT dus meteen de veldbaan door en dan door een klein boske en zo reden we dan via de kanten van Neigem bos dat we nu mochten afdalen en een stukje over Meerbeke en zo reden we op het gemakske aan terug naar Gooik- Stryland, de steenweg over en dan meteen terug rechts de veldbaan in die ongeveer richting Lieferinge ging en zo dan terug richting Oetingen want we hadden nog enkele passages langs de Kester te doen remember ??

Onderweg na een redelijk aantal klimmen die kort op elkaar volgden bleek Koen de kramp in zijn bene te krijgen en zijn we dus efkes gestopt, na een paar minuutjes ofzo rijdt er daar een schoon maske voorbij en jawel zenne de Koen zen krampen waren ineens over en wijle erachter natuurlijk. In de klim ben zijn we haar dan voorbij gereden maar ze gaf haat blijkbaar ook nie zo rap gewonnen en bleef in ons wiel wat plakken tot de Kesterheide.

Echt dat was daar een echt speelparadijs vandaag en mede doordat het cross parcours er ontzettend droog bijlag en dat zijn we niet gewoon voor dezen tijd van het jaar natuurlijk. Via nog een bergske op dat ook in de bloso route zit de steenweg over en dan door een maïsveld, nog een stukske straat en veld door en dan waren we terug aan onze eindhalte, het chiroheem terug waar we konden kiezen tussen de bike zelf afspuiten of ons te laten dienen maar persoonlijk nam ik liever het eerste.

Tijdens het douchen konden de bikes gratis in de bewaakte fietsstalling staan en konden wij gerust ons wassen en nen pot gaan pakken ( nen ice tea in ons geval ).  

Conclusie  

Heeeeel schoon toerke langs de kanten van Gooik, Oetingen en etc met 2 keer de passage op de Kesterheide  

De cijfers  

18.65 avs / 40.50 max / 461 hm's  

Het Parcours  

Chique genoeg natuurlijk met verschillende klimmekes en afdalingen en de Kesterheide.  

Technische moeilijkheidgraad  

3 / 5 , Echt technisch was de rit zelf niet buiten dan de Kesterheide en enkele andere singletrails  

Bepijling  

5 / 5 ,  heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist  

Natuur  

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door een boske via een singletrail  

Bevoorrading  

4 / 5 , in orde met genoeg eten en drinken om verder te geraken  

Ja en met dit deuntje ben ik deze ochtend naar Merchtem vertrokken voor hun 4de editie van de om en rond Merchtem.Op deze nogal frisse zondag ochtend zijn we dus terug klaar voor een kilometerke of 45 te bollen in de streek van Merchtem, parkeren was een eindje verderop in een wijk.Snel klaarmaken en de bike op richting start aan de sporthal om in te schrijven, hierbuiten al kennis gemaakt met mijn collega's waarmee ik de TT van Denderleeuw heb gereden en dat was Miejster, Stef PDS en Kiekes.

Voor de prijs van 1.75 € was ik vertrokken voor een licht glooiend ritje in het landschap, nog een bandje aan ook als teken dat ik betaald had en samen met Koen terug hop en weg.De eerste km's gingen redelijk vlot voorbij en waren dan ook meestal niet te moeilijk met die brede veldbanen die er zeer goed bijlagen ondanks het deze voorbije week toch nogal heeft geregend hé.Via de meeste wegen die we al kenden reden we eerst naar het boerderijke dat aan een rivierke gelegen is, waar is de tijd dat we hier door moesten met de Gordel die dan in Wemmel vertrok, echter moesten we nu langszij dat klein bergske op en de brug over.

Via een lange maar allesbehalve singletrail over roosters af en toe reden we richting eerste splitsing en dat was er ééntje voor de 20 ( linksaf ) en de 30 - 45 was dan rechtsaf en dus onze weg. Net zoals vorige edities moesten we terug door een klein boske waar er een schoon technisch klimmeke te doen was en wij daar dus ook naartoe, De klim zelf is bezaaid met wat boomwortels waar ge dus op uw tellen moet letten of ge staat meteen stil of blijft ge ergens vasthaken.

Voor wie niet zo technisch was aangelegd was er de mogelijkheid om rechtdoor te rijden want we kwamen toch op het zelfde spoor weer terecht. Tot hiertoe lag de snelheid redelijk hoog naar ons gewoonte en waren we dus ook sneller dan verwacht aan de eerste bevoorrading die zeer goed verzorgd werd door een team van 4 vriendelijke dames en 1ne mijnheer, Peperkoek, grany'kes ( ge weet wel die zachte koekskes met gedroogd fruit in ), dan nog banaan, sinaasappels en voor de koulijders wat warme soep met liefde uitgeschept ( ge krijgt al warm als ge der aan denkt ).

Ook een stand van Aquarius was van de partij met de Orange taste van hun merk, deze keer zonder de woorden " aquarius keeps u going ".Na ons tegoed te hebben gedaan met eten en drinken terug de bike op voor de rest van de rit, Via terug de bredere veldbanen en de smalle strookjes reden we naar de zendmast, eerst een klein colleken op die ook wat technisch was en na een korte draai aan de mast boven terug naar beneden in volle vaart.

Ook hier wat opletten want met die stenen ligt ge rap op uwe smikkel als ge plots van spoor veranderd, via enkele van die betonbanen ( van die dat zo gescheiden zijn met een plakske gras en onkruid en zo zijn er wel enkele in die streek ), zo schieten we ons dan weer door het veld met een singletrail langs ne pinnekes draad en anderzijds dan weer de wind tegen op die open vlaktes.

Normaal gezien hadden we nog een bevoorrading zo een 12 km voor het einde en blijkbaar is die nu ook geschrapt uit de rit, het was nu ook niet echt nodig hoor om der nog ééntje in te lassen. Allez nu we dan toch verder moesten nog een tandje bij gestoken want we kregen terug dat boske ver tegen het einde waar ik vorig jaar eraf moest omdat mijn vitessen niet mee wilde werken maar nu was dat stukken anders want der steken trouwens andere kabels op dan die van shimano zelve.

Aangekomen aan het boske via een klein smalle betonbaan kon ge terug kiezen tussen moeilijk en makkelijk en die keus is rap gemaakt zeker ???Voor de eerste kleine afdaling om de aanloop te kunnen nemen efkes gestopt om een kleine foto shoot te houden en dan verder. Zoals ik zei dus eerst een stukske naar beneden en dan in de kleinste vitesse naar boven en opletten voor da boomwortelke waar ge uw wiel moest over overtrekken, boven enkele meters plat en dan terug de diepte induiken om nog al zigzaggend tussen de bomen te rijden tot de uitgang.

Nu was het amper nog een km of 4 die voornamelijk verhard te doen waren via dus de straat en dan een lange smalle baan naast de beek tot de sporthal via een stukske straat nog.

Conclusie  

Een schoon licht glooiende rit langs de buurt van Merchtem, Brussegem, Kobbegem en etc.. met wat smalle technische stroken en de bredere veldbanen.

De cijfers  

44.47 km / 19.56 avs / 42.20 max / 349 hm's

Het Parcours

Licht glooiend met enkele kleine kuitenbijters tussen, het was wel een snel parcours door de ondergrond die sterk was opgedroogd ondanks de voorbije regenvlagen.

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 , Echt technisch was de rit zelf niet maar die 2 boskes die moesten doorkruisen mochten er zeker zijn, ook de klim naar de zendmast en daar nog een ander met stenen bezaaid licht klimmeke.

Bepijling

5 / 5 , heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist

Natuur

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door een boske via een singletrail

Bevoorrading

4 / 5 , in orde met genoeg eten en drinken om verder te geraken

Het vertrek was aan het domein Oosthove dat net naast het zwembad gelegen is in de city ( zo noemt mijn schoonbroer zenne thuis dus ). Voor 2€ ( aangeslotenen ) en 4€ ( niet aangeslotenen ) kon men aanzetten voor een MTB rit van 30 - 50 of 70 km en ja ook voor de kids was er een tour verzorgd van om en bij de 16 km. Bij de inschrijving kregen we nog een lotteken voor den tombola en een staaltje WD40 mee, als da gene service was.

Allez het vertrek zelf verliep al niet te droog want bij het starten kreeg ik daar een vlaag regen over mijne helm dat het nie schoon was maar na een minuut of 5 was het alweer gedaan. De rit vertrok langs de vaart en zo richting een domein dat zeer schoon was om te biken, geen smalle tracks maar mooi stukske natuur, af en toe toch es een smal baantje waar ge moest balanceren en dan ineens stond daar nen fotograaf van de raketmannen ons vast te leggen op de gevoelige plaat, ik ben es crejeus ( benieuwd ) naar diene actiefoto.  

Via tot hiertoe veel veldwegen waar al dan niet moest doorgebaggerd worden passeerden we via Amerika ( ik wist nie dat da tegen Wervik lag ) en de hoge bossen de eerste bevoorrading wat een waar buffet was, echt verzorgd en meer dan genoeg van alles , alles was onder gebracht in een schuurke en buiten dan de remorque van Aquarius met blikskes red blast. Na een stukske veld nog kwamen we aan de eerste splitsing waar ik wijselijk de 50 km heb gekozen die eigenlijk 54 km was, na een stuk op de weg doken we terug een veldbaan in richting Ten Brielen en zo de ene veldweg ( modderstrook ) uit en den andere in reden we verder naar Houthem waar we dan een waarlijk moeilijk stuk doormoesten, dit was dus dat veelbesproken stuk waar ze op het mountainbike.be forum over bezig waren.  

Tot den helft ben ik kunnen steeds doorrijden, ook was het al zwalpend van links naar rechts maar uiteindelijk moet ge dan toch van de bike omdat alle moor er blijft aanklitten en ge dan verder rijdt met ne velo van een 10kg meer. Via Garde-Dieu en Galoppe waren we terug aan de tweede splitsing voor de 50 en 70 km ditmaal, we waren hier dan ook al tegen Warneton ( Waasten ), voor ons lag er hier een enkele km's lange singletrail klaar en dat was genieten ook al was datte soms al es al schuivend.

De derde ravito was in zicht en deze was net achter de Warneton speedway, een soort van daytona parcours ( zo ne ovaal waar ze dan steeds rondekes moeten draaien en da nog om ter t'eerst en t'rapste ook. Hier idem dito van ravito maar dan gene aquarius maar een andere sportdrank en hetzelfde buffet zoals de eerste drankstop, na ons nog es tegoed te hebben gedaan van al dat lekkers hadden we de eer dees parcours es op te rijden voor 1 rondeke en dan via nog enkele lange veldstroken door Armentieres naar Deulemont waar we verder terug de vaart moesten volgen ( vraag me nie welke dat het nu was want ik heb dat nie gecontroleerd zenne ).

Via Warneton en Bas - Warneton en nog steeds bikend langs t'water werden we nog es getrakteerd op een technisch hoogstandje en terug genieten van de bovenste plank, ik had ook al ondervonden dat er in het tweede en derde deel nu van de rit iets minder moest gebaggerd worden om vooruit te geraken. Na nog een eindje en een boske door te biken waar er ver nen boom tussen mijn wielen stak en enkele keren last te hebben ondervonden van chain suck waren we terug tegen Wervik, allez ja eerst nog via Comines en dan nog een modderstrook naar Wervicq Sud waar we de brug over moesten en daar stonden we terug aan den achterkant van het zwembad om onzen bike te ontdoen van de west Vlaamse moor ( modder dus ).

Hier geen wachttijden want er waren 10 waterlijnen denk ik voorradig en dus zo ging da snel vooruit hé, ik ben ook al vergeten te vernoemen dat ik vanaf diene modderstrook aan den ijzeren weg de companie heb gehad van een local biker die eigenlijk van het buurtdorp Geluwe was. Dus eerst en vooral merci voor het gezelschap Filip van Rooijen en hopelijk tot nog es.

Conclusie  

Een schoon toerke langs Wervik en de wijde omtrek, deze tocht is wat te vergelijken met die van Enghien maar blijkbaar ook nog iets beter te berijden. Onderweg buiten de blubberstroken ook nog schone singletrails gehad die het geheel afwisselend maakten net zoals de passage op de Warneton speedway track.

De cijfers  

58.40 km ( + verplaatsing naar de TT en terug ) / 17.04 avs / 28.80 max / 114 hm's

Het Parcours

Vrij vlak met enkele serieuze baggerstukken en anderzijds dan enkele toffe singletrails.

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 , den techniek van vandaag was vooral u recht te houden of onderuit gaan zoals ik 2 keer want de minste onoplettendheid was fataal.

Bepijling

5 / 5 , heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist

Natuur

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door een boske via een singletrail

Bevoorrading

5 / 5 , dik in orde met genoeg eten en drinken om verder te geraken, het was een schoon buffet met alles erop en eraan.

Voor onze 5de of 6de keer zijn we nog es vertrokken voor de TT van de Roosdaalse Wolfkens, dat het ne zwaren toer ging worden was al zeker en na diene TT van gisteren in Wervik die blijkbaar ook nog wat in de benen zat. Voor 1.75 € waren we vertrokken voor een uiterst glooiende rit door het Pajottenland en een deel van Gooik, de start was meteen een modderstrook die perfect te berijden was en zo dan de steenweg over om verder tussen de huizen te verdwijnen via een smal baantje.  

Het was van meet af aan direct patat want veel opwarming was er niet bij en de benen voelden ook nog slappekes aan dus in het begin wat moeten doseren en de Koen laten rijden, tijdens 1 van die klimmekes op t'straat stond kodaksen ( Frietrider ) ons op te wachten voor een schoon fotoken ( t'is em geraden dat het ne schone is ). Na een kleine afdaling eerst es mijn zadel een touchke hoger gezet en amaai ik ging wel beter vooruit zonder verdere rugpijnen als gevolg.  

Daar kwam ineens kodaksken afgestoven en miste bijna de afslag van zijn eigen clubparcours, eerst wat vals plat en dan een serieuze klim waar ge beter ne goeie grip in de banden had want schuiven doet ge daar gemakkelijk. Hier de mannen van WTC den Blok tegen gekomen waarmee we dan verder zijn meegereden maar eerst nog een schone afdaling en daarachter een singletrack klim om U tegen te zeggen.  

Nog een stuk straat en daar waren we dan aan de eerste bevoorrading waar we werden opgewacht door Snellen Eddy, Boommax en More met hun schellen peperkoen en pepsi cola, nog een paar fotokes gepakt van het trio en wijle weer weg nadien om de rest te herontdekken van dezen toer. Na eerst een afdaling die soms wa tricky was reden we door naar de kanten van Gooik met een passage op een stuk van hun BLOSO route en dat was daar aan café - taverne "Den haas ", het verschil was dat wij mochten afdalen op dees technisch stukske.

Via verschillende andere singletrails die al dan niet in het klimmen of dalen waren en de bredere veldbanen nam ik toch efkes de tijd om verder ook nog wat foto's te maken gelijk daar aan den haas, net zoals vorig jaar reden we weer langs de helling van Neigem bos waar vorig jaar zelfs ene van het " Race to Victory " zwaar ten val was gekomen. Tegen den draai wat hogerop ben ik dan weer gaan foto shooten van de helling wat nog komen moest want vandaar had ik een schoon overzichtje op de klim van dik 8 % en nog wat techniek ertussen gemengeld.  

Opeens hadden we de keuze tussen een makkelijk en moeilijk stuk en we hebben het ons dan ook gemakkelijk gemaakt door de moeilijke passage te kiezen , ik dacht eerst zo van wat kan iere nu moeilijk aan zijn maar wat verder bleek dus dat diene ondergrond ons letterlijk naar beneden wou trekken want zo hard zuigend was diene ondergrond. Via de straat kwamen we wa verder dan weer aan de tweede ravito en ondertussen waren we ook de mannen van WTC Den Blok kwijtgespeeld, nadien bleek dan dat de Miejster op zijn companie aan het wachten was want 1 van de nieuwelingen had zich een klein betteke overdaan en op dergelijk parcours is da zeker niet te moeilijk zenne.  

Allez ik en de Koen hier als wat staan smokkelen van de eierkoeken en een bekerke coca want den aquarius man was alles al aan het opkramen, de kliek van den blok kwam stillekes aan den hoek om en meteen van geprofiteerd om hun aan ne groepsfoto te onderwerpen. De laatste km's verliepen vooral over eigen bodem en dat was dus vooral wreed lokaal met een stukje door een natuurgebied denk ik dat er wel ontzettend vettig bijlag maar toch perfect te berijden ook mits de juiste stuurtechniek en nadien dan wat verder dan de visvijver naar boven.  

Na een passage langs den dender en de aanhorende klim lang het kerkhof kwamen we langzamerhand tegen het einde met nog enkele serieuze klimmekes waarvan den ene wat langer of steiler dan de andere en dan le grand finale op den Hogenberg, op dit klimmeke zijn er velen die toch moeten afstappen wegens krampen of gewoon door de hellingsgraad van maar liefst 21 % wat als laatste klim gene kak is.  

Eens dat ik boven was nog wat fotokes gemaakt van de Miejster en Co die ook de Hogenberg aan het bedwingen waren, de laatste meters tikken aan in den bergaf naar de finish waar de bike wash en ne goeien douche op ons wachten. Met 12 waterlijnen en zero wachttijd was onze bike in een mum van tijd weer proper, nog afscheid genomen van de WTC den Blok kliek en wijle gaan douchen, ah ook nog Dirttracker Dave en Mtbiker Patrick tegen gekomen die op weg naar huis waren.

Conclusie  

Een fantastische mountainbike tocht door en langs het sterk glooiende Pajottenland, deze TT is zelfs nog zwaarder dan die van Gooik en dat mag gezegd worden.

De cijfers

49.98 km / 18.08 avs / 48.80 max / 625 hm's

Het Parcours

Sterk glooiend met singletracks, veel klimmen en dalen en schone natuurstukskes doorkruist.

Technische moeilijkheidgraad

4 / 5 , Technisch was het in de afdalingen waar het een modderige singletrack was, de hellingen met zo wat kasseien die zo glad als iet waren en dan de afdaling aan cafe Den Haas en etc..

Bepijling

5 / 5 , heeeeeel goed uitgepijld en dus niks gemist

Natuur

Chique natuurlijk, veel door de velden en met momenten door boskes via een singletrail

Bevoorrading

3 / 5 , in orde met genoeg eten en drinken om verder te geraken.

Bienvenue à Enghien - Welkom te Edingen  

Edingen is gelegen op 30 km van Brussel en 80 km van Lille. Het is een prachtige stad vol kunst en geschiedenis die geniet van een indrukwekkend natuurlijk en gebouwenpatrimonium. Daarom is het een bevoorrechte bestemming geworden voor een boeiend dagje uit. Uiteindelijk hebben we ons dan toch laten afschrikken door het afgrijselijke gure weer en het tal aan serieuze regenbuien deze ochtend

Ik heb er dan maar dankbaar gebruik van gemaakt om eens uit te slapen want alle dagen om 04.00 uur uit uwe nest kruipt op den duur ook in de kleren en dan zo een loodzware TT afwerken is ook niet alles.Jammer maar helaas, ik had er me er thans op verheugd om vandaag foto's te maken van het parcours.

Enghien à la prochaine.

Geen hoogteprofiel

Zondag 26 November en na een weekje het biken over te slaan staan we terug klaar aan de start in Geraardsbergen voor de 13° IDEGEMSE BOSVELDTOCHTEN wat voor ons dan eigenlijk de tweede editie was. Na het parkeren en prepareren aan het shopping center wat hogerop laten we ons zakken tot aan de inschrijvingspost welke het Stedelijke sportstadion was. Bleek nadien dat we terug den berg opmoesten want de start was deze keer langs het shopping center en dan een stukske de Abdijstraat af tot de Vesten en daar dan de beruchte Oudenberg op of beter gekend als " De Muur " van Geraardsbergen, zoals de traditie het wil heb ik er de kapelmuur ook bijgenomen ook al volgden de pijlkes deze niet.  

Op de beklimming van de muur meteen een demarrage gedaan en zonder moeite ook boven geraakt natuurlijk, na de afdaling van de kapelmuur moesten we dan een veldbaantje maar we kwamen dan terug uit net voor de oversteek van de steenweg, een vriendelijke agente liet ons dan zonder verder gevaar oversteken. Na de oversteek reden we na een stukje straat richting recreatie domein "De Gavers " waar we praktisch de hele vijver zijn rondgereden, bijna rond moesten we eerst daar een heel korte maar steile klim op waar menig biker zich blijkbaar mispakte qua versnellingen.

Na dees klimmeke hadden we de eer om een deel door het boske te rijden maar twas er wel vettig algelijk maar geen probleem om door te geraken, dan verder verlieten we De gavers om da andere deelgemeentes te gaan opzoeken zoals Idegem die achter de splitsing 28 - 37 en de 47 km kwam dus moesten wij nog een eindje rechtdoor langs het jaagpad langszij de dender. Na de veldbanen langs Idegem reden we langs Zandbergen om daar enkele bekende delen straat en veldbaan te berijden van de Ronde Van Vlaanderen maar dan in omgekeerde richting en zo dan naar Waarbeke toe, hier kregen we dan een klim in het veld gepresenteerd dat gene gewone was want ge moest serieus uit uw pijp komen om hier boven te geraken.  

Vooral een goede bandenkeuze was hier een geen optie want daaruit haalde ge vandaag veel voordeel, na deze strook een stukske bergaf en zo kwamen we aan de voet van de Bosberg of toch de aanloopstrook op den tarmak voor we ons de kasseien opschoten. Net zoals de muur was deze ook geen probleem om op te rijden al was het hier wat meer op souplesse eigenlijk, mijn persoonlijke keuze is liever een korte steile helling met verschillende keren draaien en keren dan zo ene waar ge het einde ziet zoals deze Bosberg dus maar dat zijn allemaal persoonlijke keuzes.  

Boven gekomen dan terug de straat vervolgd voor een eindeken en dan zo een smal baantje in die licht bergop ging, dan de straat over naar een zogezegde gevaarlijke afdaling die beter meeviel dan gedacht maar dat kwam dan ook terug omdat we deze al kenden van voorheen en dan weet ge natuurlijk waar ge moet op letten bij het afdalen, ook die extra dikke stenen bleken eruit te zijn waar ik indertijd heb op platgereden maar blijkbaar waren er toch nog die zich hebben mispakt en lek aan de kant stonden.

Rond km 31 was er dan de bevoorrading die eigenlijk wel wat aan de late kant was maar soit, hier te vinden was limonade citroen en cola, soep naar het schijnt maar dat heb ik niet gezien, wafels, madeleintjes en wat peperkoek, niet de overvloed maar genoeg om verder te geraken althans. Voor de overige km's ging mijne diesel ineens op turbo slaan want op een bepaald moment stoof ik vooruit in het klimmen, dalen en de modderige tracks met een andere biker in het wiel die me maar niet voorbij kon steken bleek dan en ook mijne bikemaat Koen kon het tempo niet echt aan zei em nadien.

In laatste 10 km's was het blijkbaar meer en meer klimmen waar we natuurlijk niet kwaad om waren want de streek leent zich er toch toe of niet soms ??, via nog een paar andere extra modderige stroken waar de banden uiteindelijk toch verzadigd geraakten kwamen we dan aan op de Guilleminlaan en dan zo neerwaarts richting de Vesten, nog een stukske de Abdijstraat afdalen en dan zo langs het Koetsenhuis of hoe heet dat daare naar de bike wash die wat hoger gelegen was.

Conclusie  

Gelijk altijd leent deze streek zich uit voor een prachtige TT en dat was deze keer niet anders, soms wel wat veel asfalt in verwerkt maar veel van deze stukken waren dan ook in het klimmen.

De cijfers  

48.08 km / 18.14 avs / 48.80 max / 440 hm's  

Het Parcours

Licht glooiend met de Muur en Bosberg als grootste kuitenbijters, ook de modder klimmekes zorgden ook voor enige moeilijkheid om in het juiste spoor te blijven.

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 , den techniek van vandaag was vooral u recht te houden in de enkele serieuze modderstroken of de keuze  om onderuit gaan.

Bepijling

5 / 5 , heeeeeel goed uitgepijld, 1 pijlke gemist wegens te rap te willen zijn.

Natuur

Chique natuurlijk, vooral veel door de velden en met momenten enkele smalle tracks.

Bevoorrading

3 / 5 ,Deze was niet echt overdreven maar alles was er aanwezig om verder te geraken.

De keuze was er uit wafels, madeleintjes, limonade en cola.

Woensdag na mijn wekelijkse lessen avondschool fiets mechanica en al die toestanden ben ik vertrokken naar onze chalet in de Ardennen voor een weekje te rusten en te biken natuurlijk. Donderdag 30 november nog een rustdagje gehouden en de nodige inkopen gaan doen om een hele week door te

Vrijdag 1 December

Vandaag dan mijn eerste ritteke gemaakt, de bedoeling was het roadbook van Hotton es te rijden dat in O² bikers eens gepubliceerd stond en eigenlijk ben ik daar vrijwel goed in geslaagd moest ik niet afwijken wegens dat jachtseizoen. Het eerste stuk is licht hellend tot aan het kerkhof en daar gaat ge dan den bos in met een toch wel steile helling welke gemiddeld rond de 9% en het steilste was dan tussen de 20 en 25 %, even vals plat en dan beginnen aan een toch redelijk schone en lange technische afdaling tot aan het rivierke l'Isbelle en de speleologie club van België.

Na terug een bergske op te rijden die er ook niet te fris bijlag ( dus eerder technisch ) reden we bergaf en zo via de brug over de ourthe rijden we op naar Hampteau om dan nadien terug te gaan afdalen naar Rendeux want de klim naar de l'Ermitage de saint Thibeaut is geen lachtertje. Dit is vooral een zeer lange klim die eens in het bos er zeker niet makkelijker op zal worden want je gaat er moeten balanceren over dikke keien en soms es door water uitgesleten sporen dus voorzichtig zijn is de boodschap.

Als je boven bent en ge ziet dat kapelleke dan zou je denken amaai is dat de klim waardig ?? maar aan de achterkant van deze kapel heb je een fenomenaal uitzicht over de Ourthe vallei. Vanaf de kapel rijden we dan naar wat hogerop via een lange bosweg die er na een regenperiode er wel eens vettig kan bijliggen maar steeds berijdbaar natuurlijk, Op de weg naar kerk van Hodister kan je trouwens nog enkele kunstwerken bewonderen langs de weg. Achter de kerk weg schieten we ons dan terug het veld in en nemen zowaar dezelfde route richting Croix l'Amborelle en dan een klein afdalingske door het bos met een serieus lange singletrack.

En ja hier ergens ben ik de kluts kwijtgeraakt en waarschijnlijk het verkeerde baantje ingeslagen en zat nadien compleet verkeerd, Ik heb mijn weg dan maar verder gezet via andere alternatieve boswegels en zat zelfs diep in het bos verscholen. Uiteindelijk terug de baan gevonden en dan terug uitgekomen tegen Rendeux en mijn weg dan maar verder gezet via de weg tot aan de chalet.

Op een rappeke de bike gekuist voor de volgende rit morgen door het bos naar Durbuy en omstreken.

42.86 km / 804 hm's / 16.92 avs / 54 max

Zaterdag 2 December

Vandaag geen programma of road book gevolgd maar gewoon mijn intuïtie en wat pijlkes die me door het bos naar Durbuy zouden brengen, onderweg nog gemerkt dat mijn zender te ver van de magneet stond en dus een dikke 12 km niet geregistreerd om over de gedane hm's nog te zwijgen. Eens in Rome ( neenee niet de Italiaanse stad ) een doodlopende weg genomen die bergop liep en dan via lei stenen terug afdalend wat technisch weer tof was.

In het centrum van Durbuy den berg op en dan via een lange singletrack richting Bohon waar het Residence Durbuy is gelegen, hier heb je een schone en steile afdaling in open landschap die naar het chique residence gaat. Nadien ben ik gaan afdalen tot aan de Ourthe om na een km of 2 terug een lange helling te mogen oprijden en het eerste stuk is ook steil genoeg en door het bladerdek ziet ge de stenen niet meer in de ondergrond wat het best lastig kan maken.

Eeens dat steil stuk voorbij gaat het wat gestaag bergop en als je aan de splitsing komt is het gewoon volgen naar boven, de ondergrond ligt er wel droger bij maat terug de stenige ondergrond kan het knap lastig maken. Boven aangekomen aan de verbindingsweg van Barvaux naar Durbuy ben ik me via een veldweg den boer zijn land overgestoken om daar dan naar Herbet te geraken en de afdaling te doen naar de spoorlijn van Bomal, als je rechtdoor gaat rijden door het bos kom je even later uit aan 1 van de vergezichten over de vallei van de Ourthe en tevens staat hier ook een groot kruisbeeld die van in het centrum goed te zien is.

Allez onze weg verder zettende langs het KTA waar tevens de TT van Bomal vertrekt ben ik jawel terug de berg opgemoeten, het is geen echte steile maar een lange ook met een constante hellingsgraad van 6 à 9 % tot boven waar je dan over een stukske door het natuurpark van Domain de Hotemme mag biken. Na deze doorsteek en terug een klim op de weg kwam ik aan 1 van de mooiere singletracks die zicht naar beneden slingert tot aan een doorwaadbare plaat, Het is een schone en ook wel lange singletrack waar ge tevens uit uw doppen moet kijken of ge zijt voor ge het weet een stuk van uwe helm kwijt door een zeer laag overhangende boomstam.

Tegen het einde van deze singletrail ben ik ook nog es platgevallen en resultaat was een snakebite dus meteen een andere biba in en nu moest ik me toch wat reppen want het begon wa donkerder te worden, het was trouwens ook al half 5 en tegen 5.30h is het daar al pikkedonker en ik zat daar nog mijne band te hersteken in den bos. Normaal ging ik een heel technisch klimmeke oprijden maar dus door het verkort van tijd heb ik de klim op de weg verder gevolgd en zo verder via het veld naar de Menhirs tegen Weris ( het staat er daar vol van ), de rest van de rit was huiswaarts via de weg naar Ny.

43.88 km / 639 hm's / 16.02 avs / 49.40 max.

Zondag en maandag echter niet kunnen rijden wegens de serieuze windstoten en om over de regenvlagen nog te zwijgen.

Dinsdag 5 December.

Vandaag nog es de bike opgepikt en de banden wat harder gezet want ik ging naar La Roche om er de fameuze Col d'Haussiere te beklimmen, de top hiervan ligt op 498 m en start in het centrum van La Roche, de afstand van deze klim is 4.5 km om deze hm's te overbruggen. Voor ik in la Roche was aangekomen heb ik nog tal van andere niet bekende kuitenbijterkes gedaan via Beffe, Marcouray en Cielle.

De terugweg was via de baan naar Hotton met hier en daar een omwegske om nog een paar leuke klimmekes te kunnen doen, Ver in Hotton komende ben ik naar de grotten van 1001 nacht gereden via de gebruikelijke weg met terug een serieus steil klimmeken in. Richting naar huis heb ik het licht stijgende fietspad naar Ny genomen en dan hop naar huis.

59.26 km / 905 hm's / 19.61 avs / 53.20 max.

Woensdag is het op te kuisen en terug naar huis want het is om 18.00h terug avondschool.

De Thermen van Oetingen, inderdaad zo was het zowat vandaag op de TT, we werden vandaag getrakteerd op water, modder, een verkwikkende douche en een sauna ( allez de dampen van de douche's maakten het tot een ware sauna  dus de douche's waren alvast zeer warm ), maar dit is echter het einde van de toertocht. Deze ochtend rond 9 uur aangekomen in Oetingen centrum voor alweer een editie van de bike happening, parking snel gevonden en dus ons op een rappeke klaargemaakt voor vertrek in zaal Elckerlyk aan het kerkplein.  

Voor de prijs van 1.75 of 3 € waren we vertrokken voor een rit van 45 km door het glooiende landschap, de eerste km's gingen vrij snel door het veld richting een bos waar het zwaar labeur was om door te kunnen rijden, via Goteringen op naar de Kesterheide waar we ook een serieus zware doorsteek kregen, al een geluk dat het niet echt op het circuit zelve was maar eerder langszij want het zou zeker zeer zwaar zijn geweest dan.  

Na de Kesterheide en een eerste splitsing reden we over een deel veld wat ook te vinden is in de andere TT die een groot stuk van dit landschap aandoet en dat is de TT van Gooik. Langsheen de plaats Zwartschaap reden we over een deel van het BLOSO parcours van Gooik maar dan in de tegen richting en zo richting Leerbeek waar het noodlot toesloeg want mijn voorderailleur begon te sputteren. eigenlijk wilde deze geheel niet meer schakelen waardoor ik aangewezen was om verder te rijden op enkel de buitenplaat en de reeks achterste versnellingen want soms bizarre kettinglijnen tot stand bracht.

Dus verder bikende op de buitenplaat en op één van die rare kettinglijnen reden we langs het Kestergat en zo naar de Geiling, rond Leerbeek viel het nog best mee qua modder en eigenlijk de rest van het parcours ook was niet echt overdreven want tot zolang ge kunt blijven rijden is alles goed hé. Na nog een oversteek van de drukke baan reden we langs Herfelingen en zo weer veld in en uit, soms een singletrail en anderzijds dan weer een bredere veldbaan die al dan niet omhoog of omlaag ging dus veel op uw gemak om te recupereren was er niet.  

Allez rond km 30 waren we eindelijk aan de bevoorrading op het koerke van een boerderijke, er was de keuze tussen soep, wafels en eierkoeken en natuurlijk de man van Aquarius ( keeps u going ) die blijkbaar keelpijn had nu, van de vriendelijke man nog een tweede blikske gekregen voor mijne groten dorst te kunnen stillen. Na terug kou te krijgen zijn we dan maar terug op gang gekomen en reden we op naar Vollezele om via de Zavelberg naar het mooie domein Steenhault te rijden waar blijkbaar geen euroke te kort is geschoten want zo een kast van een kasteel en om nog te zwijgen van de levensgrote beelden in zijne hof waaronder 4 grote paarden die precies gaan lopen zijn.

Na nog een klim om het domein terug uit te rijden wa langs Opperste Bos waar we wonderbaarlijk terug een splitsing zijn tegen gekomen terwijl we eigenlijk al 42 km op de teller hadden staan, via een heel lange en smalle baan zijn we dan uiteindelijk aangekomen aan de Turkeye straat en zo terug aan de grote parking waar ze ons nog es opwachtte met een buske Coca Cola Zero ( same taste, Zero sugar ). Nie te lang moeten wachten aan de bike wash waar genoeg druk was om de bike terug de oorspronkelijke kleur te laten weerspiegelen, de douche ( sauna ) waren perfect en de ice tea achteraf idem dito.  

Conclusie  

Heel schone toer door enkele bossen en andere landschappen in deze glooiende omgeving.  

De cijfers  

45.26 km / 16.49 avs / 34.20 max / 468 hm's  

Het Parcours  

Heel schoon en meestal technisch omdat ge veel moest uitkijken om niet uit te schuiven wat nu zeker mogelijk was.  

Technische moeilijkheidgraad  

4 / 5  euh zoals hierboven beschreven hé, de doorsteek op de kesterheide mocht er ook wel wezen want der waren daar ook algelijk nog schone technische tracks.  

Bepijling  

5 / 5 ,  redelijk in orde met voldoende aanwijzers in de oranje en rode kleur, k'heb er wel 2 gemist door niet genoeg op te letten wel.  

Natuur  

Schoon, heel schoon langs de enkele boskes en weide's en de vergezichten van de omgeving.  

Bevoorrading  

2 / 5 , die viel eigenlijk wat tegen voor mijn part, enkel wafels en eierkoeken met een Aquarius of een soepke.  

Voor mijn tweede keer en Koen zijne eerste keer verschijnen we op de TT door het Zoniënwoud van de organisatie Bike Events Tervuren, Parking vinden ging nog relatief snel want amper 400 meter verder hadden we plaats. We hadden het geluk dat we onze pakosje konden achterlaten in een daarvoor bestemde ruimte naast de douches dus na de tocht konden we ons meteen douchen zonder tijdverlies.

Na het scannen van mijn VWB kaart en te betalen waren we de baan op en amper achter 300 m. was het meteen off road in het grootste bos van het land en dat voor een heel lange tijd trouwens want voor 80 % was het één en al genieten van de brede en smalle wegels in dit immens grote woud. Achter een paar km's kwam de eerste modderstrook aan de beurt in nog wel een klim van om en bij de 6 %, het was meteen zwoegen om daar door te geraken maar de weg was eigenlijk al helemaal kapot gereden en daar die boomwortels bij maakte het tot een lastig geheel, mijne Nobby Nic 2.1 is vrijwel versleten achteraan en dat heb ik zeker gemerkt in dergelijke baggerstukken zoals deze dus.  

Kort nadien was er dan de splitsing na een schone afdaling met enkele kleine drop-offs door de over de weg liggende boomstammen die dan ook de modder die naar beneden wilde stromen tegenhield en dus deze kleine technische obstakels maakten. De afstanden 25 en 35 km moesten rechtdoor en wijle voor de 45 rechtsaf en dan meteen de berg terug op, het parcours was nu al iets rustiger door dat er toch velen het hazenpad kozen van 25 en 35 km.

Na deze splitsing toch terug enkele schone stukjes mogen berijden waaronder dat deel naast de autosnelweg wat steeds op en af was en tegelijker tijd ook een zeer zwaar stuk om daar door te geraken, net als ik stonden er nog een resem bikers met voet aan de grond, reden was ofwel gene techniek genoeg of veelal slechte banden en ik had goei banden maar het profiel was er af. Op de andere met modder bezaaide wegels kon ik wel goed uit de voeten maar daar was de blubber dan ook weer niet zo diep of dik, na een 20 tal km's was mijne compagnon aan het vragen wanneer de bevoorrading aan de beurt was en nagenoeg na een uitgang van het woud stond de drinkstop neer geplant aan een bietenveld.

Jammer genoeg was de keuze vrij beperkt tot suikerwafels en grenadine wat gene vette is natuurlijk, nadien te horen gekregen dat deze bevoorrading wel beter voorzien was van alles en nog wat, zo laat zijn we eigenlijk ook niet vertrokken aan de start want er kwamen nog veel bikers achter ons toe. Tweede deel was een afstand van een goei 10 km tot de volgende bevoorrading en jawel we reden terug naar en door het Zoniënwoud maar ook enkele stukken door het veld nu, voor de pitstop kregen we eerst een helling voorgeschoteld van 15¨% stijging, als ge beneden nog stond was het zowaar een muur, de ondergrond waren gewone klinkers en boven dan terug den gewone tarmak.  

Tweede bevoorrading bereikt en wederom hier niet veel te vinden om te bikken maar wel een tas of 3 lekkere warme oxo gedronken wat ik trouwens vorig jaar hier voor het eerst heb gedronken. Aan den overkant stonden dan de gasten van Aquarius met de Red Blast en Coco Cola Zero waarvan ik er nog eentje mee voor onderweg  heb mogen nemen. De laatste kilometers tikken aan en de hoogtemeters trouwens ook, op een licht tijgende baan was het ineens gedaan want mijn ketting was gebroken ter hoogte van de powerlink, dus nieuwe link erin terug de baan op.  

Toen we daar een baantje insloegen had ik zo het idee van " dat ken ik hier van een andere TT " maar bij nader inzien heb ik er maar weinig gereden al die kanten. Nog een laatste stuk door het Zoniënwoud en dan de wijk door naar de sporthal waar we de bikes konden afspuiten, allez achter een 40 minuten wachttijd althans dus dat kan wel beter hé mannekes.  

Conclusie  

Heel schone toer door het grootste bos van het land, af en toe een schone singletrack en anderzijds de bredere wegen in het O zo mooie woud.

De cijfers  

45.98 km / 18.27 avs / 43.20 max / 456 hm's  

Het Parcours  

Heel schoon en vooral de meeste banen waren de bredere bosdreven die afgewisseld werden door een singltrail of een anders stukske door het woud.  

Technische moeilijkheidgraad  

3 / 5, euh technisch was de tocht echter niet te noemen maar ge kunt dat ook niet overal verlangen, op de baggerstukken was het dan wel proberen recht te houden of onderuit te gaan dus een beetje techniek kwam er wel aan bod.  

Bepijling  

5 / 5 ,  redelijk in orde met voldoende aanwijzers en aan de gevaarlijke oversteek plaatsen steeds een seingevers of zelfs de plaatselijke politie.  

Natuur  

Schoon, heel schoon en zeker als ge voor 80 % door het grootste woud van het land mocht rijden.  

Bevoorrading  

2 / 5 , die viel eigenlijk wat tegen voor mijn part, enkel wafels met een Aquarius, ne oxo en grenadine.

Voor de tweede keer nam ik deel aan een TT'ke in de West Vlaanders, de eerste was die in Wervik zelve maar nu was het aan de beurt aan de naburige stad Menen. Ik was al van in Wervik naar ginder gereden wat al ne km of 8 op de teller bracht dus ik was al opgewarmd voor de tocht zelve. Aangekomen in Menen was het wel wat zoeken want ze hadden er blijkbaar niet aangedacht dat nie iedereen zijne weg weet in t'stad iere, ik had het geluk van enkele local bikers te volgen en dus was ik rap aan de startplaats.

Voor de prijs van 4 € was ik vertrokken ( vond ik wel veel eigenlijk ondanks ik nog ben aangesloten bij den bond ook maar soit het was nu zo ), Ik had hier ook afgesproken met Katrien20 van het MTB.BE forum om samen deze rit aan te vatten maar ze was blijkbaar al gaan vliegen ( allez gaan rijden ). Om 09.15 dan vertrokken op mijn ééntje voor deze tocht van 52 kms, eerst een klein stukske door het stad en dan wat verder mesten we meteen van de bike want het was trapken op, voor ene à la Nys zal dat wel geen probleem zijn geweest om daar over te wippen.  

Aangekomen naast de Leie hadden we het genoegen om een redelijk aantal km's naast da breed rivierke te rijden op ne ondergrond die u als het ware wel naar beneden zoog of ge kon evenwel denken dat ge reed met nen platten tuub, dan efkes den tallu op om de vaart over te steken en dan langs den andere kant terug een heel eind op een zelfde ondergrond verder te biken. Ineens was het nen draai naar rechts en kregen we daar nog een zwaarder stuk voor de wielen dat net ietske vettiger was maar we konden door rijden en dat was toch al iets hé.  

Over het algemeen was de TT redelijk goed berijdbaar op enkele stroken na natuurlijk, ook soms veel van die zogenaamde kerkwegels of baantjes met van die schone grote dals ( nen grote buitentegel dus ). Rond km 13 was er de eerste ravito die wel nie veel soeps was, der was voor wafels, peperkoek en een sjat soep gezorgd maar ik zal al niet gauw soep drinken en dan zeker niet op en TT, een ander alternatief was al niet meer voor handen zoals water of een sportdrank dus na een paar wafelkes in mijn botten te hebben geslagen was ik al weer weg op mijn ééntje.  

Na enkele kilometers verder zag ik daar een paar gasten en ben wat in hun wiel gaan hangen want ze waren goeie gangmakers, nadien bleek dan dat dit Grote Plateau en zijne maat Casper was van het boven vermelde forum. Met dees duo een hele tijd samen gereden en het was alvast een goei snelheid dat ze erop nahielden amaai, samen zijn we dan verder naar de tweede bevoorrading getjoefd maar onderweg wel een pijlke gemist want we waren rechtsaf gedraaid en moesten eigenlijk tussen 2 huizen een smal wegske in dus das ook geen wonder dat ge dat niet ziet op tijd hé.  

Na terug wat veldbanen en een stukske langszij de Leie kwamen wa aan de tweede bevoorrading die hier voorzien was van banaan, kerst stöll en jawel ne jenever, op zich geen probleem maar wat voor de jongeren onder ons die meer en meer een TT  meerijden met de papa want zo heb ik er nog redelijk veel gezien vandaag. Na een heel stuk verder langs de vaart iere en door het industriepark reden we naar Wervik toe of toch langs eerst om zo eerst naar het verdere Geluwe te rijden, ook had ik toch het wiel moeten lossen van het duo GP en Casper dus terug op mijn ééntje verder dan maar.

In de buurt van Geluwe ben ik er dan terug bijgekomen want ze stonden aan de kant bij 2 dames waarmee ze samen vertrokken waren, qua parcours was het al dees kanten al minder interessant hoor want der was al wat meer asfalt bij ook. Afkomend van Geluwe richting Wervik reden we langs de St. Jans wijk en zo richting het zwembad Oosthove waar in november de TT van de raketmannen plaats vond.  

Terug langs de Leie richting Menen nu maar het was gelukkig maar een klein stukje want even later was het terug het veld in waar ik terug een pijlke had gemist en een heel stuk uit koers was geraakt, de benen voelden goed dus op het gemak aan kwam ik terug tot bij GP en Casper en de dames die in hun kielzog hingen. De allerlaatste km's waren terug langs de vaart en echt tof was dat niet zal ik maar zeggen, ook aan de brug in nieuwe brug in Menen was het zoeken naar pijlkes dus hebben we moeten gebruik maken van de intuïtie en de local bikers en zo dan toch terug aan de start geraakt.

In de eerste plaats wil ik al Grote plateau en Casper bedanken voor de companie en hun wiel waar ik mocht inhangen. Uiteindelijk en nog door een stom toeval hier miss Hot Chilli tegen gekomen ( Katrien20 van het forum ) en der ene gaan drinken dan, ook kennis gemaakt met Dark Dingo, Andy B, Lichterveldenaorke en wie zat er daar nog allemaal, het was me een waar genoegen om es kennis te maken en tot de volgende TT. Na de hele TT de weg terug met de bike naar Wervik city wat dus uiteindelijk 68 km op de teller bracht.  

De ultieme conclusie  

De cijfers

69.91 km / 20.04 avs / 33.50 max / 104 hm's

Het Parcours  

Het landschap in het eerste deel viel al redelijk mee ondanks de toch wel lange strook naast de Leie maar die was off road dus dat maakte al veel goed.  Tweede deel was echter zwak te noemen met de lange dubbel verkeer strook naar Wervik en Geluwe toe, eens bijna rond Wervik en Geluwe was het off road gedeelte weer in orde.  

Technische moeilijkheidgraad  

2/ 5 ; Het was vooral een snel parcours te noemen met enkele bagger stroken waar ge de techniek wat moest hanteren maar verder dan deze kwam het uiteraard niet.

Bepijling  

3 / 5 ,  De bepijling was wat karig aangebracht, ook niet opvallend genoeg om van ver te zien waar ge moest indraaien.  

Natuur  

hmmmm was niet echt de moeite maar daar kan de organisatie nie veel aan veranderen, algelijk nog redelijk genoeg om door te rijden.  

Bevoorrading  

2 / 5 , Die viel geheel tegen hoor, op de eerste wat wafels, peperkoek en nog ietste van smokkel en om te drinken een sjat soep die al geheel niet echt in mijn gading viel. Op de tweede was het dan een stuk kerst stöll en ne jenever en dat kunt ge nu toch niet aan kinderen serveren hé want ook die rijden meer en meer een TT mee.