.jpg)
De tocht vertrekt te Affligem aan het Bellekouter complex waar we meteen het veld induiken voor een eerste klim en kassei strook, via Essene duiken we een eerste keer Asbeek binnen om van daar door te rijden naar Ternat. Overdreven veel positieve hoogtemeters moeten we niet overwinnen ( +- 600 ), anderzijds is het wel met momenten een technische rit, we rijden de trapjes op / af aan de Kruisborre kapel te Ternat, het technische Borré boske waar een goede stuurtechniek wel eens in je voordeel kan zijn.
De terugtocht gaat via Asbeek, Asse en Asse Ter Heide waar we nog even gaan klimmen naar de Buda en nadien aan de achterkant terug afdalen, op de steenweg in Asse Ter Heide is er een drank automaat moest je niet genoeg drank meer bij je hebben.Verder rijden we langs het Kravaalbos te Meldert om via menige veldbanen naar Hekelgem door te steken, we zijn bijna rond maar eerst nog even in Denderleeuw passeren om terug te keren naar het sportcomplex.
Er kan gekozen worden tussen twee afstanden die amper een goeie 6 à 8 km van elkaar verschillen, via de kortste afstand ( +- 48 km ) duiken wa na Ternat vrijwel meteen het Borré bos in en met de andere afstand ( +- 55 ) rijden we nog een ommetje langs Bekkerzeel voor we het bos induiken.
In een mum van tijd zit je bijna op het hoogste punt van de hele route, je gaat er zelfs onder één van de grootste bruggen van België om er een lange technische afdaling aan te vatten. Dit is een route met veel techniche stroken, lange en soms wel steile technische hellingen, wederom afdalingen waar je uit je doppen moet kijken of je zou in de kant kunnen belanden.
De stroken naast de Ourthe zijn wel zeer modder gevoelig na regenval en als het water sterk is gestegen kan het zelfs misschien onmogelijk zijn hier door te geraken. Na het oversteken van de weg La Roche - Houffalize krijg je een steile en technische klim over stenen voor de wielen, wij gingen dan maar te voet tot boven, hier achter is er dan een lange golvende singletrail dus pure fun.
Na het plezier krijgen we dan wederom een lange klim voor de wielen van gemiddeld 10% waar maar geen einde aan komt zou je denken, eens boven geraakt kom je aan een kleine kampeerplaats in het bos. na wat cruisen op het plateau rijden storten we ons terug de diepte in over een lange afdaling met dikke kiezels en een spoor aan de zijkant. Af en toe zijn er ook wat recuperatie stukken op asfalt die eigenlijk ook meestal naar omhoog gingen maar dan gestaag.
Na een lange klim over stenen / rotsen namen we voor onszelf een bevoorrading voor we onze tocht hadden verder gezet, nog enkele korte afdalingen en veldbaantjes wisselden elkaar af tot we aan een lange en toch wel steile technische afdaling kwamen. Relaxed en vooral geconcentreerd daalde ik af, enkele andere bikers die te voet aan het afdalen waren hadden zich al op kant gezet zodat ik rustig verder kon rijden tot helemaal beneden.
Bikemaat Koen was ondertussen erin geslaagd om tot tweemaal toe in het decor te belanden en koos er voor de rest ook te voet te doen. Het enige dat ons nog restte was een rondje op het Wereldbeker parcours met enkele korte nijdige klimmetjes, verder reden we dan door het boske waar het ook wel technish is met al die sporen en boomwortels, eens dat boske uit is er nog de laatste afdaling met een kleine drop vanaf de berm.
Het was ondertussen beginnen regenen en dat maakte deze afdaling spekglad en dat heb ik aan den lijve ondervonden, in een spoor ben ik weggeleden en op de harde rand gevallen, niks aan de hand eigenlijk tot Koen me zei dat de derailleurpad en kooi geplooid waren. Dan maar naar de technische assistentie post van decathlon geweest waar ze me uitstekend hebben geholpen en kon ik zondag met een gerust hart en werkende versnellingen starten aan de Marathon.
Ondertussen wat opschuiven naar voren en zien of we terug bij elkaar geraken om de tocht samen te kunnen rijden, Kenneth en Kevin waren al meteen de plaat gepoetst en Patrick zag ik ook niet meer zitten, Ik heb me dan wat laten afzakken in het pak terug tot ik weer bij Gert en Wouter terecht kwam.Tja, in een pak van 750 man en vrouwen is het eigenlijk vrijwel onmogelijk om samen te blijven en zo zijn enkel ik en Wouter nog samen gebleven om verder te rijden. Het eerste deel van het circuit was wel op en af maar weinig moeilijk met brede veldbanen, enkele hellingen en afdalingen door het bos en soms moest ge al eens van de Bike wegens een opstopping aan een volgende singletrail.
Via Taverneux rijden we naar en door het bois de Brisy om even later een lange singletrail afdaling te mogen doen, een geluk dat er een goed spoor was in het midden zodat ge geen hinder had van laaghangende takken en etc.Een biker voor mij haalde wat rare manoeuvres uit en ging plots in de remmen zonder dat er iemand voor hem reed, een geluk dat ik toch een redelijke remafstand had of ik hing in zen wiel. Op het einde van deze afdaling moesten we net zoals vorig jaar door een plas / rivier / beek of hoe ge het ook wilt noemen, deze keer geen fotografen daar, via nog enkele veldbanen komen we naast de autosnelweg terecht die ons even later naar de eerste bevoorrading brengt aan de kerk van Fontenaille.
We kregen er een alpro soja drankje met banaan smaak in de handen en verder dan nog de rijkelijk gevulde bevoorrading met cake, fruit, üslirepen en nog enkele vaten sportdrank om onze bidons bij te vullen. Wij weer de bike op voor de volgende 22 km’s die nog dat iets meer op en af gingen, vanaf hier in Fontenaille ging het eerst licht omhoog om ons nadien door het bos te sturen, schone trails trouwens daar.Via wat veldwegen in stijgende en dalen lijn uiteraard rijden we richting Bois de St. Jean, ik herkende het hier nog alsof ik hier nog niet zolang geleden hier had gereden, door de voorbije regenval was het hier wel wat anders dan vorig jaar en al bij al een geluk dat ik er mijn Nobby Nic’s had opgelegd.
Met wat te ploeteren en constant een goed spoor te zoeken kwamen we aan het einde van het eerste deel die ons dan via een goed berijdbare veldweg langs de rand van het bos brengt om ons even later terug het woud in te sturen, nu een lange singletrail met hotsen en botsen en constant bijsturen door de boomwortels die meer boven dan onder de grond staken.Het einde was in zicht en ik had ook Wouter terug gevonden in het bos hier, aan de bevoorrading waren we blijkbaar elkaar wat mislopen bij het hervatten van onze tocht. Vanaf Willogne reden we dan naar Achouffe, nee niet om een trappist te drinken maar om enkele steile hellingen en afdalingen te trotseren, ik heb nu toch ondervonden dat ik perfect doseerbare remmen heb op de bike.
Nog een stukje langs de Ourthe en dan na nog wat klimmen en dalen kwamen we aan de tweede ravito rond km 40 ipv 37 maar dat zijn details, deze bevoorrading dat eveneens goed gevuld was met van alles en nog wat, zelfs koude pannenkoeken waren hier voor het rapen, Hier dan toch eens het thuisfront laten weten hoever ik al zat. Wouter begon het precies wat lastiger te krijgen na het talrijke klimmen en dalen, we kregen net zoals vorig jaar een technische singletrail die eindigde in het bos waar we dan ineens moesten afdalen op een stuk tussen de dennen van wel 25%, een toeschouwer wist te zeggen dat het wel perfect te doen was maar velen stapten toch af om het zekere voor het onzeker te nemen.
Ik dan maar mijn zadelpen laten zakken tot het laagste punt en zo de afdaling aangevat zonder te vallen of te glijden, bijna beneden was er dan nog zo een kort steil stukje waar ik dan wel naar beneden ben gegleden met plezier en gelach rondom mij. Nu we toch naast de Ourthe reden kregen we een technische track waar we toch enkele keren van de bike moesten door de gladde stenen en boomwortels, nadien dan terug kunnen doorrijden tot we aan de voet stonden van een lange beklimming op dikke kiezels naar Bonnerue. Je zag het al dat er redelijk wat bikers er begonnen door te zitten op dit toch wel zwaarder parcours dan vorig jaar, velen stapten af bij hellingen omdat de benen begonnen te protesteren.
Op een lichte vitesse ben ik nog soepel kunnen naar boven rijden met af en toe eens te vragen aan de stappers om de baan vrij te maken, gisteren ben ik trouwens dit stuk afgedaald met Koen omdat het ook in route n° 6 voorkomt. Hierboven heb ik me dan een gelleke genomen tijdens het wachten op mijne copain die net boven kwam, een licht golvende baan bracht ons naar een lange en snelle afdaling die ons nadien een prachtige en lange singletrack bezorgde, het was een schoon zicht zo als die bikers in één lange sliert op deze trail met op het einde dan een technische afdaling naar de verbindingsweg La Roche – Houffalize die we over moesten om aan de andere kant terug naar de Ourthe te rijden.
Eerst de brug over en dan we moesten we naar boven klauteren met de bike op die natte stenen, makkelijk is anders amaai, de bikers van de 50 – 100 en 125 km moesten hier dan linksaf draaien en wij rechtdoor, we kregen hier dan weer zo een steile singletrack klim waar weer geen eind aan kwam, telkens dat ge dacht ik ben boven kwam er nog zo een kort knikje tevoorschijn. Eens boven kregen we dan een veldbaan die ook licht aan het stijgen was, gelijk dat ze bij ons zeggen “ t’is hier vals plat”, Uiteindelijk dat we helemaal boven waren mocht ik van Wouter op mijn eentje doorrijden want hij zat er helemaal door. Blijkbaar ging het mij nog goed af en de benen sputterden nog niet tegen maar enkel de lange hellingen gingen net iets minder snel maar de recuperatie nadien was nog zo goed.
Net toen mijn schoenen begonnen te drogen na de waterpassages moesten we hier ook weer een eindje door laagstaand water in een beek en werden zo dan terug naar boven gestuurd naar het voetbalplein waar de derde en laatste bevoorrading was gevestigd. Net op het laatste en steilste stukje van deze klim kwam er de kramp in wat gelukkig even snel eruit was, hier op de ravito een banaan of 2 binnen gesmikkeld en redelijk wat gedronken om onze finale te kunnen uithouden. Mijn teller stond nu op 64 km maar ze zeiden ons dat er ons nog een 14 zware km’s te wachten stond, met de muziek van in het centrum in de verte trokken we ons terug op gang richting een zoveelste singletrail tussen het gras, de versnellingen sprongen al eens over door het vuil dat tussen de kransjes van de cassette was gekomen met dus beperkte versnellingen tot gevolg.
Ook ik moest zelfs nu enkele keren voet aan grond zetten voor een muur dat ineens opdook na een korte afdaling, ik was blijkbaar ook niet alleen natuurlijk. Met het ene oog op de teller en het andere op het parcours waren we aan het aftellen, in één van de afdalingen richting centrum stond een eerste fotograaf ons op te wachten, een andere zat in het bos en maande ons aan een jump te doen op dit stukje, alles doen ze om toch maar spectaculaire foto’s te kunnen nemen.
We waren aangekomen aan ons laatste 4 km dat op en rond het wereldbeker parcours afspeelde, ook de shortrace passeerde hier gisteren de revue om een betere plaats te krijgen in de startboxen deze ochtend. Nog enkele korte steile stukken en technische stroken in het bos in volle afdaling naar de eindmeet en wederom een fotograaf dat ons nog aanmoedigde voor de laatste km met het foto toestel in de hand. Nog een berm met een drop van een cm of 20 en we hadden de laatste afdaling ingezet, deze keer lag het hier wat droger dan gisteren maar toch nam ik nu iets voorzichtiger de bocht in die diepe sporen, nog even het brugje over en dan richting eindmeet op het kerkplein. Moe gestreden maar voldaan zijn we terug na een tocht van 78 km en 1653 positieve hoogtemeters.
De conclusie
De cijfers
78.70 km / 13.41 avs / 52.30 max / 17.5 ° gemiddeld / 1653 hm's
Het Parcours
Zeer schoon met veel afwisseling, veel klimmen en dalen natuurlijk ook
Technische moeilijkheidgraad
5 / 5 : Op de singletrails en de smalle baantjes met sporen was het opletten geblazen alsook op de iets modderige stroken. Verder ook zeer technische hellingen en afdalingen waar ge soms het hoofd moest koel houden om heelhuids beneden te geraken.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was uitermate goed met genoeg pijlen en plaatjes voor de splitsingen, de rode bordjes waren van ver genoeg te zien.
Natuur
Veel veldbanen en nog meer bospassages maar we zitten dan ook in de echte Ardennen.
Bevoorrading
5 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat voorhanden, talrijke soorten spijs en drank om probleemloos weer verder te kunnen biken, zelfs technische assistentie was er op elke pitstop.
Als ge denkt dat ge boven bent geraakt dan ben je toch even mis want we klimmen nog een eindje verder op asfalt tot Petit Halleux, zo'n klein boerengat zoals er zoveel zijn in de Ardennen. Eens boven moet je dan linksaf voor een lekkere afdaling met enkele bochten en als je snelheid goed kan aanhouden kan je zelfs gewoon door het beekje vlammen, best is dat je nu de ketting enkele kransjes lichter schakelt want je krijgt terug een redelijke lange klim tot Rochamps waar je de baan moet dwarsen na nog een kort maar steil knikje.
Nog even verder tot aan de kerk en daar draaien we terug het veld in, eerst een brede trail die overgaat in een singletrail die zeker niet gevaarlijk is, deze technische singletrails loodst je langs een slingerende geul tot beneden aan het brugje waar je over moet. Als je nu links van je kijkt weet je meteen waar je heen moet, een zware klim over boomwortels die eerder boven dan onder de grond steken, je kan er een stukje klimmen maar dan moet je terug van de bike omdat je er een stuk uitstekende rots moet overbruggen en dan is het al direct zeer technisch naar boven over de nodige slecht liggende blote boomwortels. Eens dat voorbij is het tegen een muur omhoog om boven weer uit te komen
Na deze lange en steile klim kom je terecht in een klein dorpje Mierchamps, nadien duiken we terug snel het veld in en rijden we tegen hoge snelheid de afdaling over dikke kiezels die later overgaat naar een asfaltweg die ons terug tot in het centrum van La Roche brengt. Wij hadden nog een km of 5 voor de boeg voor we terug aan de wagen zijn, toch even van het goede weer geprofiteerd en eerst een terraske gedaan voor we onze tocht gaan verder zetten. Bij het aanzetten kregen we terug een lange klim van een km of 3 naar Beausaint, de eerste km ging wel redelijk steil omhoog maar nadien iets minder maar klimmen bleef het met een gemiddelde van
Eens boven mogen we eindelijk weer het veld induiken voor nog een lange afdaling over dikke kiezels, je kan er zeer snel gaan maar toch maar opletten door het spoor dat zich over de weg slingert, je komt nu uit op de verbindingsweg van La Roche naar Hotton die we moeten volgen tot aan het tankstation om daar dan nog een goeie km verder weer het bos in te duiken.
Wij waren rond met 21.24 km en 512 positieve hoogtemeters.
Conclusie
Een toffe rit waar maar weinig vlakke stukken inzitten, mooie en steile hellingen maar ook snelle maar technische afdalingen.
Er zit redelijk wat asfalt in maar meestal in stijgende of dalende lijn, de lange afdaling op de straat naar het centrum is wel wat saai na een mooie amusante route.
Het kwik reikte al tegen de 18° op dit uur want het zou een warme dag moeten worden, de eerste deel was een lichte helling op de steenweg ( op het fietspad uiteraard ) en dan een eerste bospassage. Na een korte singletrail doken we het Rijstbos is voor een tijdje, slingeren tussen de bomen op smalle boswegels maakten het plaatje al goed, met enkele veldbaantjes ertussen doken we een ander boske in waar we dan toch wat modder hadden gevonden waar je soms al makkelijk naast kon rijden wat niet van die boomstammen kon gezegd worden.
Over de kleine omgewaaide bomen konden we overwippen maar voor de andere was het wel even afstappen. Met enkele stroken asfalt op licht hellende stukken bereikten we snel de eerste bevoorrading na 15 km, siroop van munt, citroen en grenadine moest worden aangelengd met water vooraleer we konden drinken. Verder stukken banaan en sinaasappel en cent wafers lagen klaar om gegeten te worden, ze hadden blijkbaar niet zo'n opkomst verwacht want ze zaten snel door de voorraad heen. Hier was tevens de eerste splitsing van de afstanden, de kleine toer naar rechts en wij voor de lange afstand naar links de oude treinbedding op naar Rebeq.
Op het eerste zicht herkende ik het hier niet maar het begon me wel te dagen dat we hier al hadden vertoefd met de TT van Edingen ( Le Gadouzienne ) dat vertrekt aan het zwembad. Dit was dus een lange singletrail waar we een eindje verder dan in een meer bosrijke omgeving verder mochten volgen, hier was het ook meteen een stuk modderiger met enig gevloek voor en achter ons.
Wij hadden momenteel ook niet de geschikte achterband om door de modder te rijden maar we raakten er toch door zonder sakkeren. Eens van de lange singletrail af ging het weer licht hellend va de straat naar één of ander dorpke waar we even fijner moesten schakelen voor een steiler klimmeke, even verder dan rechtsaf voor een andere singletrail. Een spoor tussen en door het lange gras leidde ons tot boven waar we tegen het einde een stukje van 10% kregen voor we weer mochten afdalen op de weg. Ook mochten we weer voor flandriën spelen daar ze ons over een lange kasseistrook stuurden die zeker nie vlak was, het klimmen ging me net zoals vorige week in Houffalize goed af waardoor ik er soms tijdens het klimmen de pees oplegde.
Koen kon vandaag redelijk goed volgen zei hij wat mede ook kwam doordat hij afgelopen woensdag en vrijdag ook een toerke had gereden in de buurt. Menige vedwegels en asfalt stroken verdwenen onder onze dikke noppenbanden, tevens ook wat de tijd genomen om wat van de toch wel zeer rustige streek te genieten, als je rust zoekt dan ben hier zeker op het goede adres. We hadden het genoegen om via de molentjes van een wandelpad over het weiland van de koeien te rijden, langs een klein bedevaartsoord te rijden ( Petit Lourdes ) en ons een weg te banen tussen de maïs.
Tevens een lange singletrail waar het hotsen en botsen was door de putten en geulen maar tegelijkertijd was het ook opletten dat we niet links of rechts in de prikkeldraad hingen waar tevens elektriciteit opstond. Ook terug van die molentjes tussendoor en dan nog een stukje langs een ander maïsveld voor we terug op de straat uitkwamen. Enkele 100den meters verder doken we dan terug het bos in om wat te spelen, singletrails waar ge soms de boven de grond liggende gladde boomwortels moest slalomen, korte klims en een lange afdaling waar ge de remmen kon testen en dan weer een klimmeke om het bos weer uit te rijden.
Hier was dan de tweede bevoorrading gevestigd met hetzelfde qua drank en spijs als op de eerste en vriendelijk volk om ons te bedienen. Vanaf hier hadden we nog een 18 km voor de boeg langs Marq met stroken dat we ook met de TT van Edingen hebben gereden, het zwaarste deel hadden we gehad en via enkele velden en asfaltstroken reden we terug naar Kokejane waar we deze ochtend waren gestart.
De conclusie De cijfers 58.69 km / 19.82 avs / 47.30 max / 25 ° gemiddeld / 490 hm's
Het Parcours Een pooi traject over de taalgrens met dorpjes als Graty, Horrues, Rebeq en Marq, een zeer rustige streek trouwens. Vele veldbanen en enkele mooie en technische singletrails waar ge uit uw doppen moest kijken. Technische moeilijkheidgraad 2 / 5 : Geen al te moeilijk parcours maar toch steeds opletten voor de diepe sporen bij singletrails. Bepijling 3 / 5 , De bepijling was redelijk goed maar toch beter iets meer opvallende pijlen gebruiken dan wit. Wel geen enkel pijlke gemist, verwittigingen bij oversteken en bij splitsingen Natuur Vooral veel veldbanen en passages door het Rijstbos en het Bois de Enghien waar het ook zeer tof is. Bevoorrading 3 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat ge nodig had was voorhanden, Sinaasappels, bananen, cent wafers, wafels en verschillende soorten siroop om met water te verdunnen.
.jpg)
Echter moesten we nu mee opdraaien naar links, blijkbaar geen singletrail en eerste bospassage dit jaar maar wel een resem kasseistroken achter elkaar dat ons na een 7 km aan een eerste drankstop bracht van Aquarius. We hadden ondertussen al enkele eerste korte hellingen gehad om op te warmen, na deze korte bevoorrading was het verder bergop waar we nadien dan een singletrail indraaiden met op het einde redelijk wat spoorvorming en hoog gras.
Veldbanen afgewisseld met enkele hellingen en singletrails en tevens wat genieten van deze druiven streek maakte onze rit toch al geslaagd, bij de start was het ook aan het motregenen maar het klaarde nadien wel wat uit. Een eerste controlepost waren we ondertussen gepasseerd om ons kaart te laten afstempelen, de tocht leidde ons langs de deelgemeentes zijnde Ottenburg, St.-Agatha-Rode, Neerijse en Huldenberg.
Ondertussen hadden we ook al enkele mooie passages langs en door het bos gekregen met mooie afdalingen en technische klimmekes. Hoogtemeters en km's kon ik vandaag niet zien want door het veranderen van de wielen ben ik de spaakmagneet vergeten te plaatsen die ondertussen wel al geplaatst is. Na het kruisen van de rijweg welke steeds bemand waren door seingevers of agenten van dienst reden we de tweede Aquarius tent binnen waar ik terug de regenjas terug moest aantrekken want het begon er terug goed uit te vallen. Nog een km of 10 te rijden met nog enkele hellingen waarvan enkele vroeger een veldbaan was en nu deels is gebetoneerd jammer genoeg.
In deze laatste km's was er wel iets minder te beleven dan vorig jaar maar de laatste technische afdaling maakte toch al veel goed. Van op een brede veldbaan doken we tussen de bomen naar beneden waar we wel moesten uit ons doppen kijken want er waren enkele diepe drops en veel dikke stenen. Het leek wel dat we vorig jaar hier sneller konden afdalen dan vandaag maar het zal mss door de regen gekomen zijn, alle vuil en gruis spoelt dan toch naar beneden wat soms wel gevaarlijke situaties.
De conclusie De cijfers
43.20 km / 18.00 avs / 41.20 max / 17 ° gemiddeld
Het Parcours Een mooi traject dat ietwat aangepast werd ten opzichte van vorig jaar, enkele mooie stukken door het bos en een afdaling met jumps was er dit jaar niet bij.
Technische moeilijkheidgraad
2 / 5 : Geen al te moeilijk parcours maar toch steeds opletten voor de diepe sporen bij singletrails die overgroeid waren met gras. Ook bij enkele technische klims en vooral de afdalingen met de drops was het opletten. Bepijling
3 / 5 , Redelijk goed uitgepijld naar de normen van Bloso, grote oranje pijlen en voor de splitsingen duidelijke borden met de richting. Natuur
Over veel veldbanen gereden maar ook door en langs enkele bossen, ook verwonderd dat de druivenstreek toch tamelijk rustig is om niet zover van Brussel te zijn
Bevoorrading
2 / 5 , beetje triestig eigenlijk met enkel 2 stopplaatsen waar we een aquarius kregen maar het is toch al verbeterd tegen vorige jaren.
Na een klim op de straat via het kerkje van Bomal reden we naar de Belvedère, krakende kettingen en hijgende bikers deden al vermoeden dat het een zware klim was maar misschien stonden ze gewoon te zwaar van vitesse, ook veel jonge bikertjes gezien vandaag maar weinig vrouwvolk ook. Eens boven werden we via veldwegen en een lange singletrail waar toch enkele diepe plassen waren waar we door moeste naar Izier gestuurd waar we na een ietwat vettige bospassage reeds aan de eerste bevoorrading kwamen op 11km. Een waar buffet voor de biker qua eten en drinken met koeken, wafels, sinaasappels, banaan en dan nog Performance drank en water. De kleinste afstand nam afscheid en reed terug naar beneden en wijle verder voor de grootste afstand van 52 km.
We reden over veldwegels die ons naar bijna het hoogste punt van de tocht brachten en dan waanden we ons nadien blijkbaar nog eens in de Hoge Venen ook, een plateau dat zeer drassig bleek te zijn maar net goed genoeg om met toch enige snelheid erdoor te geraken. Ergens in het Bois de Wesomont was er dan terug een afscheiding van de afstanden, de twee langste reden verder tot Werbomont en de andere afstand van 35 km reed terug naar de eerste bevoorrading via Manhay. Het parcours was deze keer niet zo zwaar van hoogtemeters maar de vele stukken dor de modder wogen soms wel eens door, ook een goede concentratie was op zijn plaats vandaag of ge zat vrijwel meteen ergens in den decor.
Nog iets voor Werbomont namen we ook afstand van de 42 km, via La Platte wat niet zo plat was want we reden reden naar het op één na hoogste punt van vandaag, Hier kregen we dan na een mooie technische afdaling en wederom een klim een tweede bevoorrading die ook in orde was zoals het ook op de eerste ravito was. Ook een vriendelijke bedien waar we nog een klapke met gedaan hebben voor we terug via Froidville terug keerden naar Manhay. Het klimmen ging me goed af vandaag wat maakte dat ik al de mogelijke hellingen op het middenblad heb opgereden wat ik hier in de Ardennen ook niet zo vaak doe.
Ik merkte ook op dat de km teller begon door te slaan want de km's klopten niet meer en de gemiddelde snelheid zeker niet meer. Ondertussen reden we al terug samen met de andere bikers van de 35 en 42 km, via wederom een passage in het bos van Wesomont reden we wat op en af reden we naar onze derde en laatste ravito toe. Aangekomen hier bleek dat ze helemaal uitgeput waren qua eten, water stond er nog maar wafels en koeken en etc waren er niet meer, er kwam dan net iemand toe die toch nog een voorraad kon bemachtigen. De teller stond op 39 km nu bij Koen en de mijne had de geest gegeven, althans de batterijen in de zender toch want de rest werkte naar behoren, de hoogtemeters waren juist dus da's het belangrijkste zeker.
Voor de laatste 14 km stuurden ze ons via een redelijk vettig stuk terug naar Grand Bru om via enkele bos- en veldwegels naar Villers Sainte Gertrude te sturen waar we dan een korte maar steile en technische afdaling kregen, dan een smal brugje over dat gemaakt was van boomstammen. We vertoefden nu een tijde in het bos van Ozo maar werden eerst nogmaals naar boven gestuurd naar Ozo voor we de laatste afdaling voor de wielen kregen. Een snelle afdaling bracht ons naar de baan Erezee - Bomal die we nog voor een goeie km moesten verder volgen tot de start in de sportzaal van de school.
De conclusie
De cijfers
49.20 km / 15.60 avs / 44.8 max / 12.7° gemiddeld
Het Parcours Wederom een mooi traject dat een anders kant uitging zijnde Werbomont dit jaar met terug tal van mooie niet technische hellingen en afdalingen Technische moeilijkheidgraad
Einde september dus we gaan terug naar Halle om de MTB tocht te rijden van de Politie ( Koninklijke politieverbroedering Halle ). Ik had op de weg naar Halle al een telefoontje gekregen van Anthony om te vragen waar we uithingen, op de weg naar Halle natuurlijk, Anthony en Co van de mountain challengers waren dan al vertrokken, ik en Koen moesten nog inschrijven en dan ook de bike op.
De eerste km's waren vrijwel hetzelfde als vorig jaar met een kort klimmeke en een passage langs de vaart, Het was nog redelijk fris met de korte mouwen deze ochtend dus we moesten wel wat doorgeven om snel warm te krijgen. In afwisseling van Koen reden we elk op toer op kop, mooie veldbanen waar we al eerder hebben gereden maar toch ook enkele nieuwe stukken.We kregen op een gegeven moment een steile klim voor de wielen met een boomstronk dat het pad versperde, kort trokje aan het stuur om erover te geraken maar op een meter of 3 van het einde toch van de bike gemoeten. Nadien kregen we terug een mooie afdaling waar ge ook uit uw doppen moest kijken want we reden zowaar in een diepe geul naar beneden. Kou hadden we nu niet meer en dat was zeker, na een afwisseling van enkele andere baantjes en wat stroken asfalt doken we terug een bos in, we herinnerden ons nog dat er hier vorig jaar een biker hard tegen de vlakte ( of eerder tegen een boom ) is gegaan in de afdaling.
Uiteraard een tof boske om in te vertoeven, eerst tussen de bomen naar beneden om dan via een vettig stukje weer naar boven te rijden, bij de ene ging het al wat makkelijker dan de andere natuurlijk. Om dit stuk af te sluiten kregen we dan nog een steile klim voor de wielen waar we weer net niet boven geraakten maar we waren zeker niet de enigen. Nogal toevallig maar hierboven stonden dan Anthony, Jo, Werner, Zwisse en nog een kennis van Anthony.
De bevoorrading was redelijk goed georganiseerd met drank van Leppin, rozijnen, wafels, bananen en sinaasappels en nog enkele soorten van koeken. In groep vertrokken we dan terug, in een gezapig tempo dat toch iedereen kon volgen trotseerden we meerdere veldbanen, asfaltstroken en ook enkele kasseien, idem nog enkele nijdige en korte klimmekes vervoledigden ons parcours voor vandaag.
De hoogtemeters tikten aan en blijkbaar ging het klimmen bij sommigen niet zo vlot meer maar we kwamen ondertussen aan onze 2de bevoorrading dat nu aan een boerderij was gelegen in plaats van ergens in het Hallerbos. Wederom redelijk wat keuze qua eten zoals op de eerste ravito en de Leppin sportdrank om alles es door te spoelen, de MC companie was reeds vertrokken en Koen en ik reden iets achter.
De laatste 15 km's ongeveer deed ons nog enkele keren klimmen, de Bronweg in Buizingen kregen we niet voor de wielen maar wel het Krabos, even dacht ik dat we misschien toch nog de Zavelput mochten afrijden maar wederom reden we er gewoon langs. De benen voelden nog steeds goed na al dat doortrekken op de hellingen dus we trokken nogmaals aan de ketting voor de laatste 4 km's dat ons via een lange afdaling op dikke kiezels naar Buizingen leidde waar we een tijd geleden gestart zijn voor de Sabboika MTB tocht. De laatste km's waren door het centrum van Halle om zo terug naar de startplaats te rijden van deze ochtend.
De conclusie
De cijfers
50.33 km / 18.6 avs / 51.10 max / 13.5° gemiddeld
Het Parcours
mooie tocht langs Halle en randgemeente's, redelijk wat hoogtemeters en schone trails
Technische moeilijkheidgraad
3 / 5 : niet zo erg technisch maar toch mooie trails waar ge uit uw doppen moest kijken om niet den decor in te gaan.
Bepijling
5 / 5 , Redelijk goed uitgepijld maar dat zijn we al gewoon van hen, alhoewel die oranje pijlen wel net iets te klein waren
Natuur
Mooie trails tussen de bomen en bossen en door de weilanden, verbazend hoeveel groen er is langs de rand van Brussel. Bevoorrading
4 / 5 , 2 bevoorradingen waar alles aanwezig was om te eten en te drinken.
Eerst wat kerkwegels van 2 tiggels breed en dan verder voor de eerste keer het veld in, amaai het kon meteen tellen want mijn voorwiel gleed al weg bij het nemen van de bocht. Via de kasseiën van de Mazitsstraat reden we door het veld naar de Kluizenkouter, een licht hellende veldbaan dat ons verder naar de Affligemdreef brengt om verder terug een smal paadje in te duiken tussen de maïs en pinnekesdraad.
Een zwaar stukske hier amaai, vandaar reden we dan verder naar de abdij van Affligem, vandaar dan verder langs den Bleregemstraat naar de Matteinwijk, op enkele meters van de dancings in Hekelgem rijden we terug een kerkwegel op tot de Nieuwe Kassei om verder de steenweg over te steken. Stilaan reden we het grondgebied van Essene binnen, een afdaling door gras en wat plassen brengt ons naar het kerkhof, via een smal baantje naast de hondenschool pleinen.
Beetje draaien en keren en stilaan komen we terug aan de kerk van Essene, beetje bergop en dan de kasseiën op om verder dan af te draaien naar het voetbalplein. Bijna komen we aan het Bellekouter complex waar de officiële start is van deze route, eerst mogen we nog een lang stukske over " Paris - Roubaix kasseien, eens boven mogen we nog verder klimmen via de pittoreske Eksterenberg dat de scheiding vormt tussen Essene en Hekelgem, hier efkes een krachtmeting gedaan met Anthony en inderdaad hij haat kasseiën.
Via de Watertoren rijden we langs de Groenstraat en dan bergaf langs de Kasteelstraat, nog een laatste korte technische afdaling en we zijn aan de achterkant van het Bellekouter complex, genoemd naar de aloude landbouwgrond dat gelegen is nabij de Bellebeek of Alfene. Wij zijn er nog niet dus we vervolgen via de vlakke maar hobbelige Haezenweg dat ons via de Zwarteberg naar de E40 brengt. Via de Vogelzangstraat en Kortenbos bereiken we Ten Bos, een gehucht dat tussen Hekelgem - Affligem en Erembodegem ligt.
Nog een laatste stukske langs de Romeinse weg waar we nog es voluit gaan voor we terug aan de Brusselse steenweg aankomen, wij zijn ook rond en keren terug langs het Roeveld om af te dalen langs de Leuvestraat om daar dan de trapkes naar de sporthal af te donderen. Anthony vervolgde zijn weg terug naar Haaltert en ik moest nog juist de Gerstenstraat opcrossen tot thuis.
Rond kwart na 8 zijn we vertrokken voor een goei 45 km langs en door Geraardsbergen, in colonne rijden we door de veldbanen en andere wegels richting Atembeke waar we nadien dan over de kasseikes de Bosberg oprijden, het is wel tof als ge zo een hele sliert bikers ( sters ) door een smal baantje ziet rijden. Op het eerste vals plat naar den Bosberg toe zitten we nog allemaal samen en eens aan de kassei werd duidelijk wie de klimmers waren, met ne man of 5 waren we tesamen boven om op de rest van de kliek te wachten voor we onze tocht verder zetten.
De groep was terug samen en na wat uitpuffen waren we terug in gang, eerst een afdalingske en dan een rondje zodat we een tijdje later terug via een lange klim door het Raspaillebos terug aan de top van de Bosberg uitkomen, dees was dus de Bosberg off road dat ze soms zeggen. Een lang klimmeke weliswaar met een spoor midden de baan wat het klimmen er niet makkelijker op maakt.Samen boven verzameld rijden we richting Noremansberg die we nu gaan afdalen en zo wederom een rondje te rijden en een stukje verder terug te klimmen tot de steenweg, eens die over terug naar beneden via een brede met bezaaide stenen veldweg, Gert kent hier de streek echt goed want we hebben nog maar weinig asfaltstroken gezien tot nu toe.
Gert had ook nog een mooie klim in petto met een geul middenin de weg, eerst een korte afdaling door het gras en dan licht stijgend naar boven met tegen het einde toe steeds iets hoger te moeten klimmen,door de geul was het inderdaad niet makkelijk om er boven te geraken. Langzaam rijden we terug naar G'bergen toe via een resemveldwegskes die we waarschijnlijk in de één of andere TT al gereden hebben.
Boven de Vesten in G'bergen zijn ze moenteel bezig met een tof MTB parcours aan te leggen, kort draaien en keren, Bankiray brugjes over en korte steile hellingen en afdalingen, kortweg een tof kort MTB parcours, eens ( bijna ) iedereen door het boske was gereden waren we weer op dreef om via de smalle straatjes en steegjes naar de markt te rijden waar we even verder een steile kassei strook mogen oprijden.
Een steil stukje amaai, bijna boven dan naar rechts en vandaar dan nog een stukje verder naar boven via enkele trapkes, Vanaf hier dan richting beklimming van de Muur waar ik op een op het gemakje naar boven ben gereden. Op de top van de kapelmuur dan even pauzeren en genieten van het uitzicht. Dan afdalen via de trapkes achter de kapel en dan wat verder terug een klein stukje naar boven om nog een veldbaantje mee te pikken, even verder de steenweg over om dan daar af te dalen, een kleine technische afdaling brengt ons dan weer terug op de baan richting Bosberg.
Daar kreeg Gert dan een lekke band die in sneltempo hersteld werd, het gemak van ne fietsenmaker in de groep te hebben zeker ? vandaar reden we nog wat door velden en andere smalle wegels tot aan de Gavers terug waar we nog door een plaatstelijk parcourske hebben gereden tot de startplaats van s'morgens.
De conclusie
De cijfers
45.50 km / 15.53 avs / 39.60 max / 742 hm's / 12° gemiddeld
Het Parcours een mooie tocht langs en door Geraardbergen met de beklimming van de Muur, Bosberg en tal van andere kuitenbijters.
Technische moeilijkheidgraad
3 / 5 : niet overdreven technisch maar toch enkele schone technische klimmekes en afdalingen, dat bosje boven de vesten sloeg alles, techniek genoeg aldaar
Bepijling
Geen bepijling maar Gert als gids, volgen was de boodschap
Natuur
Mooie trails langs en door enkele bossen, Raspaillebos en daar nog een ander boske wat eigenlijk privé was en nog enkele andere mooie trails
Bevoorrading
5 / 5 , 1 bevoorrading zijnde : 2 flessen van 0.75 cl W Cup en een isostar reep ( eigen gerief dus )
Na de gebruikelijke inschrijvingen en betalingen waren we terug de bike op voor een toerke van +- 48 km door onze streek, eerst een plaatselijk rondeke door Denderleeuw zelve en dan de steenweg over om door de Kouterbanen van Iddergem te rijden, ons tempo was redelijk goed maar dat van Kevin en Kenneth lag nog iets hoger en ze waren vroegtijdig de pijp uit.Na een korte afdaling werden we dSamen met Anthony en Annabelle hebben wij de rit dan verder gezet, van de Kouter in iddergem naar het dorp en terug langs het kerkhof om daar een verdoken baantje in te draaien, eens dat smalle baantje terug uit staken we nogmaals de steenweg over aan het strooien kappelekke ( aan fietswinkel Bequé ).
an een smal baantje ingestuurd om verder naast de ijzeren weg uit te komen, ietske verder dan de spoorweg over en dan een eindje rijden op een singletrail veldweg ernaast tot bijna in Okegem waar we nogmaals de spoorweg over moesten. Een betontocht zoals er iemand beschreef op het forum van MTB.BE zou ik het niet noemen want de Trappers hebben hun best gedaan om wat moois te kunnen aanbieden in de streek.
Allez wijle weer verder, een lange licht hellende en klein beetje drassige veldbaan brengt ons terug hogerop tot in de wijk, daar nog een smal veldbaantje in waar ze u ook met de Leeuwse Bloso route doorsturen, vandaar kwamen we dan terug aan de steenweg van Aalst - Ninove waar we voor de derde keer moesten oversteken. Vandaar reden we dan via smalle wegels en andere omleidingen richting Denderhoutem waar we een eerste bevoorrading mochten genieten, sportdrank en cola om te drinken, wafels, peperkoek, cake en fruit lag klaar om binnen gespeeld te worden.Tussen de wafels en sportdrank door heb ik in de rapte nog een fotoke genomen van mijn medebikers voor we terug verder reden.
Terug een smal baantje in waar ge moest opletten bij het afdraaien of ge bleef in de haag hangen. Vandaar dan naar de Lebeke waar we juist niet van de kasseikes mochten proeven, ge hebt weer geluk hé Anthony zei ik hem nog. Toch kregen we wederom een klimmeke in de veldbanen waar ik ergens moet hebben ingereden want eens boven stond ik geparkeerd met ne platten tuub vanvoor.Mijn companie was ondertussen ook door omdat ze voor mij reden op de moment dat ik plat stond, op een rappeke dan de buitenband eraf gehaald en ne nieuwe biba ingestoken, ondertussen kreeg ik telefoon van Annabelle om te zeggen dat ze beiden gingen voort rijden om gene kou te krijgen.
De Co² bommekes vond ik vandaag een zeer belangrijkste uitvinding want daardoor was mijne band nog zo rap weer op druk, op een rappeke alles weer bij elkaar geraapt en terug weg voor een inhaalrace van een goei 10 km.Vandaag dus mijn nicknaam ( Red Racer ) alle eer aan gedaan en constant geflirt met een maximum hartsag van rond de 200 slagen per minuut, gezond is anders ik weet het.
Eerst nog verder afdalend naar het kappelleke in de Lebeke en dan terug naar boven via een veldweg om nadien toch nog een kasseistrook te mogen opcrossen. Door mijn inhaalrace wat minder kunnen genieten van de streek die ik toch al redelijk goed ken maar ik weet toch dat ik toch nog voor mij enkele onbekende wegjes ben ingereden. Van regio Denderhoutem reden we stilaan naar de regio Terjoden waar we terug de veldbanen en kouterwegen mochten door sjezen tot in Welle, eerst nog de express weg Aalst - Ninove - Halle over en iets verder linksaf voor nog een kort klimmeke.
Ondertussen hingen er al enkele bikers in mijn wiel die blijkbaar het pijlke rechtsaf draaien niet hadden gezien en zo bijna tegen mij plakten en nog van hun oren maakten ook, afstand houden en op uw pijlen letten jongens !!!.Hier waren we dan toegekomen in het Broekpark te Welle, via de Finse looppiste reden we naar de Aquarius bevoorrading waar we een blikje orange aangeboden kregen.Vanaf daar hadden we nog een goei 12 km tot onze eind bestemming de sporthal in D'leeuw, eerst nog enkele baantjes door Welle om zo nog eens langs en een stukske door de Wellemeersen te rijden. Vandaar dan naar de denderbrug, daar liep er ene met zijn hond in het midden van de brug en maakte van zijn oren omdat we zogezegd niet gebedl hadden terwijl hij ons maar al te goe had zien komen.
Nu eerst een stukje langs het jaagpad om onder de konker af te draaien, een stukske asfalt en verder weer de brug onder om over het gras naast het waterreservoir voort te rijden tot het jaagpad dat we nog een stukske moesten volgen tot de nieuwe Schiptrekkersbrug die we over moesten. Onze laatste 3 km's waren door het centrum van D'leeuw tot het voetbalplein, daar het baantje langszij tot de startplaats van deze ochtend.
De conclusie
De cijfers
68.90 km waarvan 53.85 km van de TT zelve / 23.47 avs / 48 km/h max / 11.1 ° gemiddeld / 336 hm's
Het Parcours
Voor ons een zeer bekend parcours met toch enkele onbekende wegels, traject liep langs Denderhoutem, Denderleeuw, Terjoden en Welle.
Technische moeilijkheidgraad
2 / 5 : Alles behalve een moeilijk parcours wat niet maakt dat ge toch soms uw stuurmanskunsten uit de kast moogt halen.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was uitermate goed met genoeg pijlen en plaatjes voor de splitsingen, de oranje bordjes waren van ver genoeg te zien.
Natuur
Vooral veel veldbanen maar ook enkele bossapassages of hoe moet ik het zeggen.
Bevoorrading
5 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat voorhanden, sportdrank en cola om te drinken, wafels, peperkoek, cake en fruit lag klaar om binnen gespeeld te worden.
Allez ja we waren op een rappeke gaan inschrijven, de tassen in bewaring gebracht en wijle weg voor een serieus glooiend ritje door Gooik en naburige dorpen, van bij de start een licht gewijzigd parcours waardoor we da lange singltrail niet meer door moesten. We kregen wel een andere single aangeboden in de plaats, de streek kennende is het constant op en af en de locomotief van de MC's was deze keer Kevin VDH, de broer van Kenneth ( KDN op MTB.BE ), na een eerste reeks veldbanen zagen we daar de ambulance staan op een kruispunt, een biker en motard die gebotst zijn en de biker in de gracht is beland met een gebroken sleutelbeen ( gehoord nadien ).
Wijle verder voor onze tocht, een stukje rechtdoor op asfalt en dan een brede tractorweg tussen de maïs naar boven waar een eerste splitsing was, wijle rechtdoor de straat over en een baantje in en de kortere afstand naar rechts. De MC trein begon al meer op de TGV te lijken met Kevin als locomotief en verdween langzaam uit ons gezichtsveld, Koen zijn benen wilden vandaag echt niet mee en dus de trein schoon laten voortrazen, wij met ons getweeën dan alleen verder.
De tocht leidde ons constant door en langs Gooik en langs de parking waar we ons hadden afgezet, via de smalle veldwegels reden we richting steenweg die we over moesten voor een eerste korte kennismaking met het Kester Cross parcours dat we even snel op als af waren, in passant ook nog ne maat van op mijn MSN lijst tegen gekomen op dees cross parcours. Om dit stuk af tesluiten reden we eerst met een kort knikje omhoog om dan aan de afdling van de Kesterberg te beginnen ( bij de Blosoroute sturen ze je hier naar boven ), bij het rechts afdraaien ben ik ergens blijven aanhangen waardoor er 1 binding is afgebroken van mijn clickpedalen.
NU even wat recupereren en een clapke gedaan met de mannen van WTC Jabbeke, jaja ze komen van ver precies om deze tocht te kunnen rijden, cruisend met de wind in de helm reden we verder langs Lingeren om nog es de steenweg over te rijden en door te steken naar Strijland. Toch bleek dat de route weer iets zwaarder geworden was tegen vorig jaar of zat de enorme tegenwind daar voor iets tussen ?? we hadden ook het genoegen om door enkele kleine boskes te rijden vooraleer via een brede veldweg naar de Zeppos Molen te rijden, nog een goeie km licht afdalend reden we naar de bevoorrading waar we de rest van de MC trein terug tegen het lijf liepen.
Water, Ice tea, peperkoek, banaan, sinaasappels en cake lagen ter onze beschikking om terug wat krachten op te doen, nog een kort klapke met de MC's voor we terug ons alu ros op klauteren om verder te rijden. Om te herbeginnen reden we verder via een brede veldbaan dat ons verder leidde tot de ingan van een boske, meteen naar boven hier om verder terug naar beneden te rijden en een smal brugske over te rijden, allez proberen toch want mijn wiel slipte op de gladde boordsteen en jawel recht de gracht in, al een chanse dat die redelijk droog was.
Eens dit boske uit reden we naar een andere bosrijke omgeving zijnde het Neigembos, deze keer was het afdalen om zo naar Ter Hagen te rijden, we weten hier min of meer onze weg nog en wisten dat we nog de klim naar Café Den Haas voor de wielen kregen, blijkbaar hadden ze de diepe geul die de beklimming technischer maakte geheel opgevuld wat maakte dat we naar boven konden rijden zonder problemen.
Koen zijn benen begonnen meer om meer te protesteren wat ook wel door de soms opstekende tegenwind kwam als we door een open veld reden, we reden weer terug langs de andere kant van Stijland om nog es de steenweg over te rijden en iets verder rechts een baantje in te draaien, het lag er hier nu es een heel stuk droger bij dan kange tijd geleden met de TT van Oetingen denk ik, want dan was het een waar baggerstuk.
We hadden nog een goei 12 km voor de boeg met nog een tweede kennismaking van het cross parcours, eerst nog wat cruisen langs het Kasteelveld tot in Oetingen waar we dan overgingen naar de oude trambedding. Nog enkele klimmekes op asfalt voor we terug de terreinen van het cross parours opreden. Eerst een stukje licht omhoog tot het hoogste punt van de tocht en dan maar denken dat we op ne zware crossmoto zitten en ons naar beneden laten bollen, een beetje verder moeten wij dan wel trappen om weer naar boven te geraken.
Mannen van de Gooikse club stonden hier wat foto's te maken van de bikers die naar boven reden of toch probeerden voor sommigen, dat klimmeke met gemak opgereden en boven nog eens langs de steile kant ( -26% ) naar beneden gereden om de klim nogmaals op te crossen. Nog een stukje door het weiland en dan naar de steenweg terug waar we even verder terug naar rechts gestuurd werden om na een afdaling terug naar boven gestuurd te worden door een smal baantje dat terug op de drukke verbindingsweg Ninove - Halle uitkomt.
Rap oversteken en dan een bietenveld door, de ondergrond zoog onze banden precies altijd de grond in, verder werden we nog een smal baantje ingestuurd dat eerst naar beneden ging om nadien via 2 haarspeldbochten door een maïsveld te rijden waar we weer naar beneden gezogen werden, trappen om vooruit te geraken en zien da we niet blijven steken tussen de maïstakken.
Eindelijk vantussen geraakt en achter mij reed de Belgische kampioene MTB Githa Michiels die nadien gelijk een pijl uit ne boog terug vooruit schoot, ik wachtte op mijne copain Koen die beneden geparkeerd stond met kramp in beide bovenbenen en dus geen meter meer kon biken. We mogen de moed niet opgeven want we moesten nog amper ne km of 2 doen voor we terug aan het chiroheem uitkwamen, deze keer was het self bike wash maar zo vuil was de bike ook niet.
Dan de bike afgegeven aan de bewaakte fietsparking terwijl wij gingen genieten van een lekker warm douchke, de andere MC's waren blijkbaar al weg naar huis. Nog even iets gaan drinken en dan naar huis om naar de cyclocross wedstrijd te kijken in het Tjechishe Tabor.
De conclusie
De cijfers
49.67 km / 17.34 avs / 37.7 km/h max / 11.9 ° gemiddeld / 694 hm's
Het Parcours
Een serieus glooiend parcours langs Gooik en de omliggende dorpen / gemeente's, 2 keer een passage op het crossparcours
Technische moeilijkheidgraad
3 / 5 : Doordat het overal vrij droog lag was het toch een snel parcours, op het cross parcours en de boskes die we doorreden was enige voorzichtigheid nodig alsook op de afdaling van de Kesterheide.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was uitermate goed met genoeg pijlen en plaatjes voor de splitsingen, de blauwe bordjes waren van ver genoeg te zien.
Natuur
Redelijk wel door de plaatselijke bossen mogen rijden en andere landelijke banen.
Bevoorrading
3 / 5 , Goed georganiseerd wel en alles wat voorhanden, ice tea, water, bananen, sinaasappels, peperkoek en cake.
Anthony had wat last met zijne kater zei hij maar blijkbaar viel dat niet te merken aan zijn conditie want hij reed goed door waardoor we we hem na een eerste splitsing bijster waren. Ik en Koen waren rechtdoor gereden en blijkbaar moesten we dus linksaf draaien voor de 50km te volgen, allez ja wij dus verder gereden vie Strijpen - Zottegem om via smalle veldbaantjes en andere wegels door te rijden naar Sint Goriks Oudenhove om ons daar de enkele km's lange fietsbaan op te schieten.
Blijkbaar een drukke dag vandaag op deze smalle fietsweg, een eindje verder was er terug een splitsing en wij werden naar links gestuurd voor wederom een klim en nu op los grind dat boven uitkwam op asfalt maar stevig verder klom tot boven. Tot nu toe nog niks vernieuwend gezien eigenlijk maar ja we zijn nog maar vertrokken hé, eens boven was het dan aan een boerderijke meteen linksaf langs een smal pad met pinnekesdraad aan de ene zijde en een geulke aan de andere kant, ondertussen was mijn gsm al lawaai aan het maken maar toch eerst dat stukje verder gereden tot we erdoor waren.
Het bleek dus onze compagnon te zijn die zich afvroeg waar wij zaten, wij hadden ondertussen al 11 km op de teller staan en hij een goeie 7, hmmm hier klopte er iets niet precies dus zijn wij blijven wachten van denken dat hij erdoor ging komen gesjeesd. Na een telefongske en een retourke naar beneden later dan beslist om allen verder te rijden en we zouden elkaar wel tegenkomen aan de bevoorrading.
Wijle dan verder, nog een licht klimmeke en dan weer rechtsaf om daar verder naar boven te rijden en ergens in het veld uit te komen, tot hiertoe viel het al bij al nog mee om te kunnen blijven rijden ondanks de regenval van de voorbije dag(en) wat verder op deze rit wel anders was. Na een ander boerderijke gepasseerd te zijn was het bergaf op een singletrail en lap weer gedwongen tot stilstand door ne platte achterband, zo snel mogelijk dan een nieuwe biba ingestoken en met een Co ² cartouche de band weer opgeblazen om verder te kunnen rijden.
Bikend door de verschillende wegels en paden en door de moddervelden passeerden we Sint Blasius Boekel, Sint Maria en Sint Kornelis Horebeke en ondertussen toch al stilaan afvragend waar de bevoorrading zou zijn want we hadden ondertussen al een 25 km op de teller en een bike die nog eens zoveel woog door de kleiachtige modder.Toch even gestopt om de meeste prut van de bike te verwijderen en iets minder gewicht mee te moeten dragen, ondertussen nog es heen en weer getelefoneerd met Anthony voor de stand van zaken en positie op diene moment.
Nadien dan weer de bike op naar boven en na een stukje tarmak en ander baantjes moesten we tussen de huizen naar beneden en daar in de verte was dan de bevoorrading die eigenlijk wreed sober was.Een half bekerke AA energy drank, wat peperkoek en wat snoepkes en ondertussen het bericht dat ze bijna uitverkocht waren aan drank. ondertussen dan nog twee bekende gezichten van het Race to Victory team Geraardsbergen zijnde An De Tré en Sabine Bombaert waarvan ik rap nog een fotoke heb genomen.
Onze keuze was rap gemaakt van hieruit en dat was een kortere afslag te nemen richting eindpunt te Zwalm, een licht hellend stukje tot een gehuchtje en dan tussen de huizen een " gevaarlijke " afdaling, allez het hangt af van wate ge gevaarlijk wil of durft te noemen want het was niet meer dan bergaf rijden op een pad gemaakt van betonstenen of klinkerke's. Op dat zelfde pad even later terug naar boven om dan linksaf te draaien en verder terug naar beneden te zoeven, daar terug een splitsing waar wij de 35 - 25 km hebben gevolgd, het parcours bleek er ook naar te zijn want we kregen ook een stuk minder modder voor de wielen geserveerd op enkele stukken na.
Nog steeds de gekende smalle wegels en asfaltstroken leidde ons dichter tot de sporthal in Zwalm maar eerst nog eens een baggerstukje waar mijn voorwiel was weggeschoven en ik in de eerste de beste diepe plas belande ( allez met de linkermouw toch ). Rap terug recht want amaai da was koud water zenne en terug de bike op om wat verder te baggeren op dees stukje, eens eruit geraakt nog deels een klimmeke op kasseien ( denk de Molenberg ) om verder dan linksaf te draaien en nadien op asfalt verder te klimmen, nog es alles uitgeperst en op ne zware steek naar boven waar we terug via een smal wegske naar de andere kant werden gegidst.
Nog effkes de spoorweg over en via een lange betonbaan terug naar de sporthal te Zwalm waar een grondige bikewash nodig was om het oorspronkelijke kleur van de bike's terug tevoorschijn te spuiten. Nadien nog een lekkere warme douche en een halloweenkoek die lekker smaakte na zulke zware inspanningen.
De conclusie
De cijfers
44.28 km / 15.71 avs / 45.20 km/h max / 11.7 ° gemiddeld / 657 hm's
Het Parcours
Een glooiend parcours langs Zwalm en de deelgemeentes, enkele serieuze hellingen en vooral veel stukken waar ge meer dan een 4 x 4 nodig had om overal deftig te kunnen blijven in het zadel zitten want ge had soms amper grip en schuiven en slippen was het gevolg ervan
Technische moeilijkheidgraad
4 / 5 : Het feit dat het zo modderachtig lag was de grootste uitdaging recht blijven waar ik toch 1 keer in gefaald ben
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was goed eigenlijk met duidelijke pijlen en borden voor de splitsingen al mogen de organisatoren eens beginnen nadenken dat een kleurenblinde moeite heeft met bepaalde kleuren. De bepijling was soms ook wel te vroeg of net op tijd waar ge door de snelheid niet alles kunt zien op tijd
Natuur
Redelijke schone streek weliswaar met mooie weilanden en landschappen en vooral de rust die de natuur uitstraalt.
Bevoorrading
2 / 5 , Beetje te sober eigenlijk voor zo een zware tocht als vandaag, allez als wij er toegekomen zijn tenminste. Peperkoek, AA drink, marshmallows of zoiets en wat dropjes voor de suikers, deze was ook erg laat om goed te zijn ( rond 29 km ).
Allez wijle van start en het was meteen al bergop amaai, een stevige korte maar nijdige klim in den bos en ik wist meteen dat mijne Nobby Nic vandaag niet wilde meewerken want ik stond daar al geparkeerd, slechte start dus. Dan maar te voet tot boven en weer ingeklikt om de rest te rijden, het ging hier nog altijd stevig naar boven precies en we hadden dan maar afgesproken om te doseren.Patrick had achteraan de Racing ralph opliggen en het was eraan te zien precies want op de zompige stukken gleed hij ook langs alle kanten maar precies meer grip dan ik met mijn NN, misschien toch maar eens een andere modderband uitzoeken.
Ons eerste rondje ging langs Beersel en die kanten dus ik kende a veel stukken van de TT van Halle, die van Breedhout dit jaar en wss nog andere waar ik momenteel niet kan opkomen. De regen van afgelopen nacht had het parcours nog zwaarder gemaakt. Terwijl Anthony en Patrick de trein in gang hielden raakte ik precies niet op snelheid dus ik hing aan de ( korte ) rekker, ondertussen kwamen we via de alom gekende baantjes en een gladde afdaling aan de eerste goed voorziene bevoorrading na 13 km. Een heel assortiment van het W - Cup gamma lag op ons te wachten.
3 verschillende smaken van de sportdrank zijnde Lemon en tropical en Orange dat ik zelf in mijne kamelen bult hoorde klutsen, verder nog wat spijs van hetzelfde merk en daarbij ook nog bananen, sinaasappels, chocolade en etc. Van verwennerij gesproken zeg. Ik had hier eerst mijne achterband wat afgelaten met de bedoeling niet zoveel meer van hier naar daar te schuiven want ik plakte zelfs bijna tegen een boom in het eerste stuk. Na deze korte drankstop weer op ons alu ros gekropen en verder gereden, weer bergop om weer warm te krijgen precies, eerst een brede strook om dan via een singletrail verder naar boven te rijden, Anthony zei me dat mijne achterste band nu precies wat te plattekes stond maar toch maar zo verder gereden.
Ik herkende tot hiertoe quasi alle baantjes en klimmekes, na wat geklim en gedaal want we deden niks anders eigenlijk en omdat ze zo kort op elkaar volgden was er amper tijd ook om terug wat te recupereren voor het volgende stuk. Een smal baantje uit om een ander in te rijden en dan een schone en snelle afdaling waar ge wel moest opletten voor de stenen die deze keer onder het dikke bladerdek verscholen zaten. lijkbaar had ik toch in volle speed naar beneden een steen geraakt en een snakebite was het gevolg ervan.
Meteen een andere band gestoken en ondertussen rinkelde mijne gsm al om te vragen waar ik zat, op een rappeke dan verder gedaan en dan weigerde mijn co² pompke alle dienst dus dan maar opgepompt met de hand. Weer in gang vervolgde ik mijn afdaling en beneden stonden Anthony en Patrick me al op te wachten met de ketting in zijn hand, dan toch liever een lekke band hoor. Dan eerst de ketting weer in elkaar gezet met het risico dat ze weer zo breken natuurlijk.
We waren ongeveer nu te Beersel en reden stillekes aan naar de Zavelput via eerst nog een schoon klimmeke in volle bosrijke omgeving, ineens hoor ik vloeken achter mij en bleek dat Patrick zijne achter derailleur in zijn wiel geslagen was, Game over dus voor hem. wij zijn dan met ons beide verder gereden richting Zavelput maar eerst nog de beklimming wat al geen gemakkelijk karwei was.
Eens de Afdaling gedaan van deze grote zandbak moesten we weer naar boven op een smal randje met links een draad en rechts een afgrond dus concentratie was hier wel zeker nodig wat trouwens wel gelde voor de hele tocht. Na nog wat andere steile klimmekes, technische afdalingen reden we richting 2de bevoorrading op 22 km met wederom hetzelfde uitgebreide assortiment van de W- Cup producten, we hadden nog wat tijd in te halen door mijn lekke banden de ketting breuk dus na enkele bekerkes sportdrank en een koekje waren we weer weg.
Ik had nog 2 zakjes W - Cup gel zitten waar ik 2/3 van heb binnen gespeeld, ofwel begon diene gel te werken ofwel sloeg mijne diesel eindelijk in gang want ne km of 4 later begon ik er terug door te komen terwijl mijne compagnon zijn kaars stilaan aan het doven was. Tja het lag redelijk zwaar door de regen van afgelopen nacht, daar de kort op elkaar volgende hellingen en de hoogste graad van concentratie om niet op onzen bek te gaan, Eigenlijk wel een wondermooie tocht hoor waar de bepijling en de splitsingen uitermate duidelijk waren.
Ondertussen reden we boske in en uit en dan een steile klim naar een Kruis, dit was letterlijk en figuurlijk een Calvarieberg zenne, allen te voet naar boven hier omdat het zo steil was, eens boven reden we langs de andere kant terug naar beneden wat wel tricky was. Schoon zicht eigenlijk dan als ge ze dan met hun achterste achter het zadel hangen om toch niet voorover te tuimelen, we mochten hier nog wat door het bos rijden over een dik bladerdek en ook meteen ondervonden waarom zijdelingse grip belangrijk is bij de banden.
We moesten langs een schuine kant van een heuvel afdalen wat voor sommigen al een kunst was om recht te blijven, dan nog de bladeren dat het extra slibber maken en intussen ook de bomen proberen te ontwijken. Ook was er bijster weinig straat in deze tocht verwerkt en als het dan op den tarmak te doen was dan moesten we meestal klimmen, zoals ik dus al zei was er weinig tijd voor recuperatie.
We kwamen al schuivend van een lange afdaling naar onze laatste bevoorrading aan, ik moet al niet meer zeggen zeker wat we hier kregen ?? hetzelfde assortiment als op de vorige dus, we hadden nog een dikke 12 km voor de boog met nog enkele serieuze kuitenbijters.
Toch heb ik enorme bewondering voor mijne compagnon Anthony omdat hij met een redelijke oude en zware fiets deze tocht heeft gereden en ook desondanks zijn pijp uit was toch nog heeft volgehouden tot de eindmeet. Chapeau zenne man. Als laatste stukje kregen we de eer om terug in hetzelfde boske te rijden als bij de start en best opletten want hier was nog een kort dropje voor ge terug met beide banden op den tarmak stond, wijle meteen richting bike wash waar maar liefst 20 lijnen waren aangesloten aan de brandkraan.
De conclusie
De cijfers
51.51 km / 15.20 avs / 48.50 km/h max / 10 ° gemiddeld / 1050 hm's
Het Parcours
Een serieus parcours met veel klimwerk dat zeker kan concurreren met een Ardense TT. Mooi passages door vele bosjes en de prachtige vergezichten
Technische moeilijkheidgraad
5 / 5 : Het lag door de regenvlagen van afgelopen nacht een stuk natter bij dan voorzien dus moesten we weer onze stuurman kunsten uit onze trukendoos halen, doordat mijne achterste Nobby Nic dienst weigerde in de bochten moest ik eens te meer constant bijsturen.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was voor mijn part perfect, op elke bocht twee pijlkes en duidelijke borden om de splitsingen aan te geven.
Natuur
Ik kende de streek al van vorige toertochten maar ik was toch enorm verrast omdat ze ons meermaals door verschillende bossen en dergelijke hebben gestuurd.
Bevoorrading
5 / 5 , zelden zo een bevoorrading gezien, gewoon een groot assortiment van het W-Cup sportvoeding gamma, drie soorten drank, de juiste voeding voor dergelijke ritten en ook zeer vriendelijk Een profiel van de tocht heb ik jammer genoeg niet omdat mijn HAC4 me in de steek heeft gelaten onderweg.
Niet gereden
Tot de eerste bevoorrading schone stukjes gezien en mogen berijden gelijk dat boske boven de Hogenberg, de bunkers in de verte terwijl we aan het zwoegen waren om daar boven te geraken. De eerste bevoorrading was idd wat aan de flauwe kant als ge die van vorige week in Dworp bekijkt maar we hadden toch spijs en drank om voort te kunnen, ik eet s'morgens amper dus flauwvallen zal ik nu ook wel niet doen.
Dan passeerden we na een drassig stuk veldbaan de schuur waar we de drankstop van de Gooikse pareltocht mochten genieten, daar de hoek om en verder richting de Zeppos molen waar Senne Rouffear talloze keren met zen autoke heeft rondgetoerd. Het vervolg van de rit was met veeeeeeeeeeeeeel op en af, schone stukjes door veld en bos, door den boer zijn wei dat we mochten afdalen en wat niet voor iedereen zonder vallen gebeurde. Af en toe wel content dat we eens een stukje tarmak hadden om de banden weer wat te laten leeglopen van hetgeen dat tussen onze noppen verstopt zat, veel moor dus.
Een afdaling door het Neigembos waar een dikke tak onder het bladerdek verscholen en ik naar alle kanten werd opgestuurd na de botsing met dezen tak. Meteen ook es kennis gemaakt met andere bikers, een koppelke uit Ottignies juist ovder de taalgrens, ze waren vol lof over ons Pajottenland en ze rijden maar al te graag de TT's al onze kanten. We zijn ze dan uit het oog verloren en wijle dan verder door veld en weiland, een doorsteek op den boer zijn land wat meer voor de echte goede banden was weggelegd, niet dat de Nobby Nic zo'n perfecte band is maar ik ben er helemaal kunnen doorrijden waar ikzelf van verschoten was.
We waren zowat de kanten van Gooik terug en reden na een klimmeke richting een andere veldstrook met de klim naar Cafè Den Haas, Een week of 3 terug lag het hier echt voortreffelijk en raakte men zonder problemen tot helemaal boven. De klim zelf was geen probleem maar het vervolg ervan was constant schuiven en glijden, voetje aan grond gezet en te voet naar boven wegens amper grip dan. Eens boven dan de opgehoopte modder wat verwijderd en wijle weer verder, op een goed steekske overal vrij vlot doorgereden en de hellingen op een soepele vitesse naar boven. We waren bijna aan de tweede bevoorrading maar moesten eerst nog naar boven om aan onze Aquarius te geraken, eerst lichtlopend en dan wat verder steeg het wat meer terwijl we goed moesten uitkijken in welk spoor we moesten rijden.
Eens boven kregen we dan een nief soort smaak van Aquarius, de olympische smaak heeft de plaats moeten ruimen voor het groene vloeistof dat Splash genoemd is, ik lust het wel. We kregen nog een goede 14 km voor de wielen en nog een laatste splitsing dat ons terug naar het traject van de 51km stuurde. Dan begint dat ineens te regenen en wij verder langs de straat afdalend tot een boerderijke waar we onze weg vervolgden via een smalle gladde singletrail met schrikdraad aan de ene kant en een beekje aan den andere kant.
Achter een afdaling komt meestal een klim en nu was het zeker niet anders, eerst een licht klimmeke met een paar bochten in en dan weer rechtdoor waar we op het einde een korte mare steile klim voor de wielen kregen. Dan afgewisseld met een streep asfalt reden we terug het veld in om terug daar af te dalen wat een tricky bedoening was met die losse stenen en een gracht aan de linkse kant, achter den draai terug naar boven geraken met de al vele getrokken sporen van de vorige passanten maar toch boven geraakt.
De laatste km's waren iets meer asfalt en verharde veldbanen afgewisseld met wat van die kerkwegels, mijn voorste remblokjes waren er helemaal door en het veertje was ondertussen ook al krom getrokken dus was op enkel de achterrem aangewezen. We reden terug bergop naar de Zeppos molen( hmmm een déja vu precies ), Koen had een kramp in de benen en moest noodgedwongen stoppen. Na wat wat stretchoefeningen terug de bike op voor de laatste 3 km met nog een lange klim op straat die overging naar een kasseibaan.
Verder dan de steenweg over en linksaf door een wijk, een smal baantje door en het laatste stukske veld was in zicht, we moesten nog juist de straat oversteken en we kregen nog een slibberige singletrail dat ons met wat bochtenwerk naar de bike wash leidde. Op de teller stonden 53 km en 733 positieve hoogtemeters en een contente biker.
De conclusie
De cijfers
52.99 km / 16.52 avs / 43.10 km/h max / 11.3 ° gemiddeld / 733 hm's
Het Parcours
Een traject met veel klimmen en dalen zoals wa van de streek gewend zijn, mooie passages door de weilanden en door enkele bosjes.
Technische moeilijkheidgraad
5 / 5 : De eerste 20 km lag het parcours nog vrij goed met hoop en al enkele brede plassen, na de eerste bevoorrading lag het er een stuk vettiger bij waardoor ge constant gefocust moest zijn op de stuurtechniek
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was voor mijn part perfect, op elke bocht twee pijlkes en duidelijke borden om de splitsingen aan te geven.
Natuur
Zoals ik al zei een mooie streek om te biken en ook te wandelen uiteraard, mooi is het in het Neigembos op de grens met Meerbeke.
Bevoorrading
3 / 5 , Ik vond het persoonlijk wat flauw met enkel wat madeleintjes, sinaasappels en stukjes banaan om te eten, en om te drinken cola en muntsiroop met water verdund.
Vrijdag:
Eerst wat uitgeslapen en gaan boodschappen doen, een bezoekje aan La Roche gebracht met een bijhorend terraske als was het nu beter binnen te doen ipv buiten in de koude. Tegen de avond was bikemaat Koen dan opgekomen om me te vergezellen op de MTB op zaterdag en zondag.
Zaterdag:
Rond 9uur opgestaan en ondertussen lag er al een mooi dik sneeuwtapijt op het terras van onze vakantiestek en op de straat. Om toch niet af te geven eerst een lekker ontbijt genoten en klaargemaakt om tegen een uur of 11 op te bike te springen en de lokale route "La Spinette" van Marcourt te rijden omdat deze net in het vakantiepark Le Boverie passeert.
We hadden precies geluk want de eerste km's tot de electriciteitcentrale bleken allemaal bergop, daar nog een dikke sneeuwstorm bij en we waren compleet. Nadien doken we dan een smal straatje in achter de kerk te Marcouray om daar dan af te dalen maar ineens waren we het pijlke kwijt, wij dus weer terug bergop om te kijken of we wel op de juiste weg zaten en dat was dus zo.
Allez weer terug naar beneden en daar hadden ze dan bomen uitgedaan en wss ook het pijlke omgesmeten dat ons daar rechtsaf moest doen draaien, dan de bos verder door met een mooie besneeuwde klim recht voor ons maar wij moesten dan iets minder hellende pad nemen rechts. Biken in een besneeuwd landschap is toch mooi zenne maar tevens ook wat zwaarder dan anders maar toch liever dan de plakkende mud.
Ondertussen voelde ik dat mijne achterste band wa platter stond en bleek dus dat ik lucht verloor van uit het ventiel, ik had net een paar Fulcrum Red Metal 3 UST wielen gekocht, ik wilde de band wat bijpompen en lap ik had het stuk dat in het ventiel was gedraaid ook mee met resultaat dat den band helemaal plat stond. Dan efkes de MaC'Gyver uitgehangen en ter velde gerepareerd en opgepomt zodat we toch verder konden rijden. Eerst een kabbelend beekje door en dan terug bergop wat we trouwens bleven doen tot in Laidprangeleux, ondertussen mogen rijden door mooie natuur en bossen waar er nog niet gejaagd werd, ergens ten velde rond Devantave stond er dan zo een uitkijktoren waar we zelf efkes zijn opgeklommen om er even te genieten van het prachtiche besneeuwde landschap.
Allez dan weer verder tot we de straat opreden om via Devantave verder te klimmen tot de volgende bospassage tegen het park Chlorophylle te Dochamps, en dan was het gedaan met het biken want we mochten dit bos niet betreden wegens de jacht. We zijn dan wat verder gereden met het gedacht wat verder alsnog in het bos te kunnen inrijden maar we waren ondertussen al aan de ingang van het beleefbos " Parc Chlorophylle ". Van moetes zijn we dan via de straat teruggekeerd tot het Bois D'arlogne om daar dan een lange afdaling te doen met redelijk wat haarspeldbochten, ondertussen begon ik al koude handen te krijgen omdat ik niet de gepaste handschoenen aanhad.
Dan terug klimmen tot Marcouray om langs de achterkant het vakantiepark weet binnen te bollen. nadien de bike goed gekuist omdat het strooizout een ware aanslag op het materiaal is en dat zou zonde zijn.
Toch 25.02 km gereden en 615 hm's overwonnen.
Zondag:
Gisteren (zaterdag) besloten om vandaag niet te gaan biken dus wat langer geslapen en rustig ontbeten en boekje gelezen, in de namiddag dan wat cultuur opgezocht en naar het museum van het Ardennen Offensief geweest van de tweede wereldoorlog waarvan een korte inleiding
Op 16 december 1944 lanceerden de Duitsers hun laatste grote offensief van de Tweede Wereldoorlog. Voor de mensen in het pas bevrijde Zuid-Limburg was het een spannende tijd. Zouden de Duitsers er in slagen terug te keren? Maar het Ardennenoffensief, in de Angelsaksische wereld vooral bekend als Battle of the Bulge, werd een mislukking. Op 27 januari 1945 was de strijd gestreden.
Voor de bevolking van Bastogne, Houffalize en La Roche verliep de strijd dramatisch. Honderdduizend burgers sloegen op de vlucht, vele duizenden verloren het leven. De strijd in de winterse Ardennen slorpte de laatste reserves op van het Duitse leger. Het aantal doden aan Amerikaanse kant wordt geschat op bijna 80.000. Velen van hen zijn begraven in Henri-Chapelle, net over de grens bij Noorbeek. Duitse verliezen waren nauwelijks minder. De slag is later nagespeeld en getekend. Bekend is de aflevering van Band of Brothers.
Ik kan het iedereeen zeker aanraden om er eens een kijkje te gaan nemen, Dit museum van +/- 1.500m² telt drie verdiepingen en beschikt over een grote trap en een lift voor de mindervaliden. De bezoeker ontdekt meer dan 120 poppen van Amerikaanse, Engelse, Duitse en zelfs Schotse soldaten in gevechtsuitrusting, evenals uniformen van veteranen die aan de Slag om de Ardennen deelnamen. Eveneens te bezichtigen : een indrukwekkende verzameling wapens (licht en zwaar geschut), foto’s, persoonlijke voorwerpen en uitrustingen die ter plaatse gevonden werden, evenals een twintigtal militaire voertuigen.
http://www.batarden.be
Maandag:
Met het motto " de boog kan niet altijd gespannen staan " ben ik wederom schonekes thuis gebleven, nog es een kort bezoekje aan la Roche gebracht en wat rondgereden in de streek en gaan inkopen doen.
Dinsdag:
Vandaag keerden we terug huiswaarts dus op het gemakske de chalet opkuisen en richting Erembodegem terug, nog een week en half gaan werken en komen we terug voor een weekje.
Voor onzen eerste keer es deze TT komen rijden, het was koud en nat buiten dus voor ene keer besloten om niet de langsten toer te rijden maar de 25. We waren hoe dan ook weer te laat gestart.Eerst wat zoeken naar een parking en ons dan klaargemaakt voor inschrijving en start, vertrekken was meteen het parkje in naast het voetbal terrein wat meteen werken was om recht te blijven, ik was blijkbaar niet de enige dat dit standpunt innam.
Het is nog maar is bewezen dan de nobby nic geen echte modderband is al heeft hij voor de rest goed zijn werk gedaan, allez tot zolang we door de waterachtige modder moesten toch want in de echte blubber was het noppes. De rit ging vooral door de plaatselijke velden en door de kerkwegels dat ons langs het domein van Breivelde en het Sluizeken waar de eerste splitsing ons scheidde van de langere afstand.
Met een klimmeke naar Klabot komen we Leeuwergem binnengereden en rijden via enkele smalle paden via de kerk het Kasteel van Leeuwergem langs, hier zijn we reeds beland in Elene, Wel een mooie maar glooiende streek ook maar dat wisten we al natuurlijk. Allez we rijden verder rond het kasteeldomein en komen zo via de Bambosstraat, de Elenestraat en de Lippense Weg aan in Velzeke, met dit Flandriën weer mag een kasseiweg zeker niet ontbreken.
Via de Lippenhovestraat en via een paar andere kleine paden bereikten we de tweede splitsing. Beneden het Kouterken (aan de Molenbeek) slaan we linksaf en volgen dan voor een deel het Jan De Lichte pad. We rijden via Negenbunder naar de kerk van Strijpen, via de ( voor de locals toch ) gekende baantjes zijnde de Molenhoek, de Krommestraat, de Smiskouter en het Alleeken komen we uiteindelijk aan de controlepost te Sint-Goriks-Oudenhove.Wafels, müslirepen, banaan, peperkoek om te eten en water en cola om terug wat suikers binnen te spelen ( allez de cola althans ), veel bikers die blijkbaar last hadden van koude handen heb ik gemerkt, nu ja ik heb ook geen winter handschoenen om te biken dus heb ik maar mijn ski handschoenen uit de kast gegraaid en ik had ook warme pollekes.
Na dit kort oponthouden weer de bike
opgeklommen voor ons laatste 8 km ( aalez dat hebben ze ons toch
wijsgemaakt ), Voor het tweede gedeelte keren we terug en via een smal
maar modderig baantje rijden we rond de kerk. Via Traveins rijden we
naar de Wurmendries (Strijpen), de Bosveldstraat (Erwetegem) en via een
smal pad langs de spoorwegberm naar Godveerdegem, om de ene of andere
manier ben ik hier hard met de knie tegen die betonnen palen gebotst bij
het afdraaien, ja amaai het was direct gedaan met biken dacht ik.
Op het eerste moment dacht ik even het
ergste want de pijn was enorm, soms een stekende pijn en dan weer wat
minder,
Ik denk wel dat ik er de eerste dagen wat last van ga
ondervinden.
Op het moment dat ik dit verslag aan het schrijven ( typen
) ben staat de knie nog steeds goed opgezwollen en heeft een mooi
blauwrood kleurke maar de zwelling is wel al wat minder. Om het gemakje terug vertrokken op een
kleine versnelling om er toch niet teveel kracht op te zetten, eerst de
brug onder en dan een schoon eindje bergop, dan een straat in dat ons
verder weer naar een vettige maar berijdbare veldstrook brengt, tot
halfweg was het wel glijden van hier naar daar en dan ben ik me langs de
kant den boer zen veld opgeschoten omdat het daar een stuk beter was.
Met de kerk in het vizier rijden we naar de
Sint Antoniuskapel waar de bikers van de 41 km ons terug vervoegen en
samen rijden of glijden we verder terug naar het zwembad van de
Bevegemse vijvers waar de bike wash gevestigd was, geen wachttijden en
genoeg druk om mijne bruine bike terug om te toveren naar een rode.Dan moesten we terug de auto vinden,
blijkbaar hadden ze er niet aan gedacht om pijlkes te zetten naar de
start zelf want voor niet inwoners van Zottegem is het niet gemakkelijk
terug te rijden, met de uitleg van twee sportieve jogsters bereikten we
5 km later toch het voetbalplein en de wagen.De bikes op het rek gehangen en dan gaan
douchen met lekker warm water, nog een apres bike met een koffie in
plaats van ne kriek of ander alcoholisch schuimend nat.
De conclusie
De cijfers
28.23 km / 17.43 avs / 54.70 km/h max / 1.6 ° gemiddeld / 337 hm's
Een licht glooiend parcours langs de deelgemeentes van Zottegem, redelijk wat modder passages maar enkel bij de start eens moeten afstappen en voor de rest redelijk goed berijdbaar.
Technische moeilijkheidgraad
3 / 5 : Recht blijven was weer het hoogtepunt van de dag waar we met glans in geslaagd zijn, toch rond km 21 bijna de berm in geslingerd omdat ik met de knie tegen een betonnen pijler geknald ben.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was voor mijn part wel goed maar volgende keer wel iets meer opvallende kleuren gebruiken want dat blauw was moeilijk zichtbaar. verder ook duidelijke panelen voor de splitsing.
Natuur
Vooral veel veldbanen eigenlijk, nie veel of beter gene bos gezien vandaag. wel mooi landelijke passages waar het ook rustig is vertoeven.
Bevoorrading
3 / 5 , Een ietwat flauwe bevoorrading maar genoeg aan eten en drank moet ik toegeven, wafelkes, müslirepen, peperkoek en nog wat, verder cola en water om dit alles door te spoelen.
Voor vandaag had ik een wegritje gepland, ik zou een bezoekje gaan brengen aan Renske Hoekstra van de Chambre D'hote " Le Changement " te Fronville en dan doorrijden naar vrienden die een tijdje geleden van Biron hun vaste woonplaats hebben gemaakt. Net zoals in november hadden we een chalet gehuurd in het vakantie park " Le Boverie " maar voor een weekje nu.
Mijn wegrit begon dus te Jupille naar Biron en terug via Warisy - Hodister - Grimbiemont - Marche en Famenne - Marenne - Hotton - Fronville waar ik dan even bij Renske gaan goeiedag zeggen ben en via Melreux verder naar Biron bij Marc en Marijke, de terugtocht was gepland via Ny waar ik dezelfde klim van de rit Luik Bastenaken Luik heb beklommen naar Soy en verder via Marcouray om zo te eindigen aan de achterkant van het park te Jupille.
Dinsdag 9 december 2008 - Wegrit naar Baraque de Fraiture
Het klimmen gisteren ging goed dus vandaag naar La Roche gereden om daar de Col du Gibier en Col D'Haussiere tot de top van deze dat op 499 m is, dan een stukje afgedaald en verder richting Samree gereden via de Col de Samree.Eens in Samree zou ik normaal naar Nisramont hebben gereden maar de Baraque de Fraiture was maar 8 km verder dus ben naar daar dan maar doorgereden.
Blijkbaar een verschil van 4° want hier was het -2° en een 400m lager in La Roche +2°, rap een warm drankje genuttigd in een café en dan terug tot Samree, van hier ben ik dan naar Dochamps gereden via het Parc Chlorophylle en dan richting Devantave naar Bois D'Arlogne. Nog een afdaling met heel wat haarspeldbochten tot Marcourt maar ik reed terug naar boven tot Marcouray om weer langs achteren het park binnen te rijden via een lange afdaling.
Woensdag 10 december 2008 - Rustdag
Woensdag kregen we bezoek dus geen toerke gedaan maar de wielen veranderd voor een MTB ritteke te doen. Nadien nog de dvd reeks van Matroeska's 1 verder bekeken en ons bezoek ontvangen. Donderdag 11 december 2008 - MTB rit langs en door La Roche ( route 1 en 3 )
Vandaag dus een toerke door het veld gemaakt, Eerst het wandelpad gevolgd dat aan het park vertrekt met een toch wat technische afdaling en lange klim tot het kleine dorpje Cielle, vandaar de weg vervolgd met de lange afdaling met verschillende scherpe bochten die me dan tot de baan La Roche - Samree brachten. Hier zag ik een pijlke hangen van route 1 van La Roche dat ik gevolgd ben tot het kerkhof, daar nog een mooi maar snel wild hert opgemerkt en dan door gereden naar beneden waar het startpaneel staat van de routes.
Het plan was om route 3 te volgen omdat ik op MTB.BE gelezen had dat dit een mooie route zou zijn dus dit plan dan ook uitgevoerd. De sneeuw die ik ondertussen al onder de wielen had gekregen zei al genoeg over de rest van de routes. De bepijling was redelijk goed al was er een wel wat verwarring maar toch de juiste start gevonden, een smal straatje in dat uitmondde op een monsterklim de meteen ook zeer technisch was.
Na deze lange klim kwamen we uit op een plateau waar het wel heerlijk biken was door de sneeuw en vooral heel mooie panorama's te zien. Terwijl we ons terug in gang zetten om terug af te dalen naar het dorpje Hives waar we even wat vaste tarmak onder wielen kregen, dan de straat over en terug een mooie klim die we moesten zien te trotseren, door de sneeuw en de modder of hoe moet ik het uitleggen was het niet zo makkelijk maar met de hulp van mijn nieuwe achterband zijnde de Schwalbe Little Albert ging dit vrijwel zonder problemen.
Eens boven was het weer wat biken op het plateau, ik geef toe dat sneeuw wel mooi is maar om in te biken is het wel wat anders soms omdat je door het dikke pad meestal wel de putten en stenen niet ziet want wel tot wat hilarische stuurkunsten kan leiden. Na een heel eind door de sneeuw / veld ( en ik bedoel hiermee dat deze route vrij veel off road stroken bevat ) kwamen we aan te Roupage, ik was nu wel tevreden eigenlijk om eens wat vaste grond onder de wielen te krijgen, er moest een eindje op de verbinding's weg van Bertogne tot La Roche gereden worden voor we weer het veld indoken, eerst naast de bosrand waar ik even verkeerd ben gereden door besneeuwde plaatjes.
Dan konden we terug de landing inzetten naar La Roche, eerst nog een beekje door en een kort klimmeke en dan maar blijven zakken tot het centrum met een lange off road strook voor je in het centrum toekomt.
.jpg)
Vrijdag 12 december 2008 - MTB route's Marcourt
Toen ik in november hier was zou ik met Koen de MTB route " La Spinnette " rijden die aan het vakantiepark passeert maar tegen Dochamps moesten we helaas onze rit staken door de afzetting van het bos voor de jacht. Vandaag dus een tweede poging om deze route tot een goed einde te kunnen brengen, wederom de klim aangevat naar de achterkant van het park tot het kleine dorpje Marcouray en lap het was weer van datte en ik was nog niet eens goed op weg, dan maar verder naar beneden gereden richting Marcourt waar het Syndicat Initiative is gevestigd waar ik dan gaan vragen ben welke routes er dan wel open waren en bleek dat de blauwe route " Saint Thibaut " nog open gesteld was.
Dus dan maar deze genomen met start naast de Ourthe op een betonpad dat me naast de campings loodste richting Rendeux, even over de mooie afgewerkte houten brug om nog een stukje verder het betonpad te volgen tot de baan Hotton - La Roche die ik moest volgen richting Rendeux waar het infopaneel van de MTB routes is geplaatst. Het eerste deel van de route was was simpel maar mede een opwarmer voor wat komen ging, eerst langs de achterzijde van Rendeux richting de manege van La Golette waar een eerste klimmeke op me lag te wachten, echter een korte want we reden aan de andere kant weer naar beneden richting Ronzon waar we na een korte betonbaan toch het bos indoken.
Eerst licht hellend en dan 180° draaien voor een klim van rond de 10%, we reden richting de kapel van Saint-Thibaut dus ik had nog een heel eind te klimmen, het is natuurlijk handig als je de streek al kent en weet waar je kan remonteren of vertragen of beter doseren. Vanaf nu kreeg ik nog amper wat asfalt onder de wielen maar veel stroken tussen de weide's, een bos door met de gebruikelijke half boven de grond liggende gladde boomwortels die nu voor enige technische stuurkunsten moest zorgen.
We klommen verder en hoe hoger ik kwam hoe meer sneeuw ik terug tegenkwam op mijn weg, nu was het eerder licht hellend rond de 5% ( voor de streek is dat weinig ja ). De rode route die ik oorspronkelijk zou volgen legde nog steeds hetzelfde traject af als de blauwe lus die ik bezig was aan het rijden. Na een eindje klimmen en kort stukje afdalen kwam ik aan de Kapel van Saint-Thibaut met het mooie panorama over de Ourthe vallei achter deze kapel, even hier halt gehouden en een banaantje binnen gespeeld voor weer wat krachtvoer binnen te hebben en een fotoke te maken uiteraard.
Allez weer de bike op om onze route te vervolgen met een kort stukje bergop en dan licht glooiend door het bos tot ik aan de top stond van een afdaling van wel 42% en het zag er zeker al een gladde afdaling uit door de al gesmolten sneeuw en de stenen ertussen, de afdaling was ingezet met het achterste achter het zadel om niet over de kop te gaan. Eens beneden bleek het pad helemaal stuk gereden door de grote tractors voor de boomontginning of kwam het door de jagers die denken dat ze overal met hun 4x4's mogen door crossen, in elk geval het was zeker niet gemakkelijk hier door te geraken al rijdende.
Ik kwam stilaan weer wat in de bewoonde wereld en nog steeds klimmende tot de asfaltbaan die me naar Hodister moest brengen, daar dan weer het veld ingedoken met nog eens afdaling op bosgrond, rustig is het hier in elk geval dat kan ik jullie garanderen, de route liep stilaan tot zijn einde met een lange strook door het bos dat me naar het gehuchtje Warisy bracht. Vanaf hier ben ik dan weer ingesprongen op de route La Spinette dat me naar het vakantiepark zijnde mijn vertrekplaats van iets meer dan 2 uur terug, ik had nog geen zin om te stoppen en heb nog een stukje van het wandelpad naar Cielle ertussen genomen wat ook nog een mooie afdaling en vooral nog een lange off road klim met zich meebracht tot de dorpskern van Cielle, de terugtocht was via de tarmak naar het park terug en deze keer wel het eindstation.
De start was deze keer omgekeerd waarmee ik bedoel dat we nu het traject tegen de wijzers in reden wat meteen een ander parcours teweeg brengt, na een goeie km kregen we al een eerste veldstrook voor de wielen geschoven en daar was het al een beetje opschuiven wegens de nogal gladde ondergrond. Mijn Nobby Nic voorband stond blijkbaar ook iets te hard waardoor ik meestal overal belande waar ik niet hoefde te zijn, Anthony had precies minder moeite om hierdoor te geraken en verdween stilaan uit men gezichtsveld, we reden ovder de steenweg Asse - Dendermonde om dan via een smal baantje verder de regionen van Mazenzele en etc op te zoeken, het is eens iets anders dan meteen te moeten klimmen en dalen maar de modder passages maakten het ons toch ook niet echt gemakkelijk, nu ja ik heb al veel erger gezien en we konden steeds blijven rijden.
Via de reeds gekende velden, enkele beton- en asfaltwegen reden we van Krokegem richting Mollem, waarom reeds gekende ? als ge al enkele keren deze TT hebt gereden alsook de Daan toertocht, de ritten van de Merchemse Bikers dan gaat ge hier uwe weg wel vinden denk ik. We hadden ondertussen al een splitsing gehad waar we voor de afstand van 45 km hadden gekozen waarop mijne compagnon nog al lachende zei " dan gaan we vanaf nu iets rapper moeten rijden ", ik raakte stilaan opgewarmd en op de stukken met de vastere ondergrond nam ik de leiding maar eens in het veld nam Anthony het terug van me over, tja een smalle band is nog altijd het beste om door de modder te snijden zeker ??
Eens door Mollem waar we een stukje naast de spoorweg hebben gereden ging het richting Brussegem wat iets verder is gelegen en waar we terug de steenweg overstaken om dan aan de heuvelzone's te beginnen, we hadden ondertussen al een goei 18 km op de teller. via nog wat smalle baantjes en de bredere wegels in ons Pajottenland. Na de oversteek reden we via de galdde veldbanen van de Kattenberg naar de Petrus Ascanusstraat waar we dan verder mochten afdalen, moesten ze hier een camera ploeg hebben gezet dan hadden we allemaal zeker de eerste prijs gewonnen voor onze stuurkunsten en etc. Eens al glijdende beneden geraakt reden we een kort stukje omhoog waar de bevoorrading was gevestigd.
Om te beginnen veel volk op deze ruime ravito, banaan, sinaasappels, cake, koeken en wat nog allemaal om te eten en om alles door te spoelen was er sportdrank ( was trouwens een lekker smaakje ), water en ook nog warme soep. Allez dan weer de bike op na em eerst wat lichter te maken door de dikke pakken mud er wat af te kloppen vooraleer we terug starten want het volgende baantje zeg al genoeg, van bij het begin stond het daar al zo goed als stil met één lange sliert bikers die er alles aan probeerde te doen om er toch in het zadel te kunnen blijven zitten. Mijne voorste Nobby deed nog steeds moeilijk en heb dan besloten om dit stuk dan maar te voet verder af te leggen.
Eens tegen het einde van dit baantje was er terug wat rijden aan en weer in het zadel geklommen voor de rest, diene fotograaf van de club had zich beter iets verder gezet dan kon em nog wat meer hilarische plaatjes schieten, dan effe de straat oversteken en dan weer een stukje veldbaan waar ge u op het einde wat smaller moest maken om niet tegen die dikke betonnen lantaarn paal te blijven hangen.
Blijkbaar wisten ze al op voorhand dat het volgende baantje er TE vettig ging bijliggen en stuurden ons via de Mazier naar de top van de Morette die we nu mochten afdalen, althans langs achter de kapel nu. Via het Kruisborre pad reden we naar beneden tot een ander kapelleke en draaiden rechts af om daar de trapkes op de rijden ( of beter stappen voor de zekerheid ) tot de Kruisborre kapel, zo reden we dan linksaf naar de velden van den boer tot de industrie zone van Ternat maar reden via De Zetsel naar de steenweg Asse - Edingen. Ondertussen hadden we samen al besloten om na de volgende splitsing de kleinere afstand verder te volgen want we kregen een klopke van de hamer, ik door slaaptekort de week ervoor en Anthony door te weinig km's in de benen.
Verder bikende via de Zavellos en Platijn en nog ander smalle baantjes stuurden ze ons verder naar Asbeek waar we eerst de Putberg mochten bedwingen, aan het container park draaiden we dan terug het veld in om verder een stukje af te dalen. Zag ik daar ne jonge kerel met een tenue'ke aan van Sadones en bleek het Niels te zijn van Brakel die zen achtervolgers probeerde af te schudden, dan een stukje gevolgd tot aan de klim richting de Buda ( straat ), vanaf hier zijn we verder naar de start gereden via de steenweg waar we dan onze bike hebben afgespoten aan de bike wash, veel volk en wat te weinig druk op de leidingen om goed te zijn maar soit. De conclusie
De cijfers
39.08 km / 15.79 avs / 47.30 km/h max / 9.5 ° gemiddeld / 455 hm's
Het Parcours
Een voor ons al gekend glooiend parcours door het Pajottenland maar nu tegenwijzersin wat een heel ander traject teweeg brengt met de gekende hellingen en afdalingen in onze streek.
Technische moeilijkheidgraad
5 / 5 : Recht blijven was weer het hoogtepunt van de dag waar we toch redelijk goed in geslaagd zijn, één keer een stukje te voet gedaan wegens geen grip meer met de voorband, mijn klein Alberke vanachter deed zijn werk uitstekend.
Bepijling
5 / 5 , De bepijling was gelijk altijd zeer perfect, een duidelijke bepijling op en rond het parcours, duidelijke borden voor de splitsingen, bike wash en etc.
Natuur
Vooral veel veldbanen eigenlijk, nie veel of beter gene bos gezien vandaag. wel mooi landelijke passages waar het ook rustig is vertoeven.
Bevoorrading
4 / 5 , redelijke goede bevoorrading waar toch alles aanwezig was om terug op krachten te komen want dat was nodig voor deze toch zware TT vandaag, bananen, sinaasappels, cake, soep, sportdrank en etc lagen klaar om gegeten of gedronken te worden.
