De eerste 52.69 km zijn gereden en welbepaald in mijn eigen dorp waar de 16e Terjodense VTT doorging, Ik had afgesproken met Mountain Challengers Anthony en Jo tegen 9h aan de start om samen deze licht glooiende rit te rijden.

Daar rap ingeschreven en terug de baan op in de ijzige kou, ge moet eigenlijk zot zijn om te gaan biken bij temperaturen van -4° maar we waren zeker niet alleen. Na amper 1 km doken we al het hard bevroren veld in om een rondje te maken langs Terjoden om dan veilig de expressweg Ninove - Aalst onder te rijden om dan via het kaatsplein om te rijden tot de lichten in Welle voor nog een oversteek.

Net zoals in de cyclocross wedstrijden lag het er hier ook zo hard bij en dan kunt ge dus de snelheid wat opdrijven om tegelijkertijd ook uit te kijken naar de ijsplekken want nu zal het alles behalve een zachte landing zijn door die hard bevroren boorden. We waren aangekomen te Iddergem via de veld- en kouterbanen en reden nu richting Denderhoutem, ik had mezelf al tot locomotiefke gepromoveerd welke taak ik vervuld heb tot de bevoorrading ergens tegen Outer.

De veldbanen volgden elkaar snel op en zo reden we via de kasseistrook van de Lebeke en zo verder naar de oude steenbakkerij, ik vond het een beetje jammer dat we niet door het boske gestuurd werden dat er redelijk goed bijlag deze keer. Allez soit, dan verder gereden over andere brede veldbanen die we met de regiotour ook al zoveel keer hebben bereden, we hebben dan een klein luske gemaakt om zo dan weer terug te keren naar de Lebeke om daar van de bevoorrading te genieten.

Peperkoek, banaan, sinaasappels, suikerwafels, soep, cola en energiedrank waren aanwezig, alleen was de cola en energiedrank al ijsgekoeld maar daar kon de organisatie niks aan doen maar het is eens iets anders hé. Om gene kou te krijgen zijn we hier niet te lang blijven staan en terug op ons half bevrozen alu ros gekropen om onze rit verder te zetten, eerst een stukje terug via de Vogelzang om na het oversteken van de steenweg ons richting de velden rond Heldergem te begeven.

Ons tempo was ondertussen al wat geminderd en zo hadden we ook wa meer tijd om wat bij te babbelen over onze mtb plannen dit jaar. Ondertussen begaven we ons via een stukje Bloso route van Haaltert ( Denderhoutem ) richting centrum van Heldergem om ginds weer de kouters in te schieten.

Stilaan waren we op de terug tocht naar Erembodegem Terjoden maar eerst nog wat passages langs Landlede om verder langs Terlicht en de Rijstraat door te rijden naar de Stichelen waar we verder nog eens een stukje Bloso volgden tot de Vondelen, we waren nog verrast toen we nog een technisch stukje voor de wielen geschoven kregen na het Eiland voor we terug keerden naar de voetbalpleinen van SK Terjoden ons eindbestemming.

De conclusie

De cijfers

52.63 km waarvan 8.82 km omdat ik van thuis uit ben vertrokken en terug gekeerd / 21.15 avs / 48.80 max / -1.7° gemiddeld / 312 hm's

Het Parcours

Licht glooiend traject met veel veldbanen die er nu zeer hard bevroren bijlagen, niet echt speciaal parcours maar ze hebben eruit gehaald wat eruit te halen viel, en heb zelf nu nog enkele nieuwigheden ontdekt.

Technische moeilijkheidgraad

2 / 5 : zeker geen moeilijk parcours maar door de vervrozen ondergrond was enige oplettendheid zeker niet uit den boze om niet te vallen of uit te schuiven op de vele ijsplekken.

Bepijling

5 / 5 , De bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende oranje kleur, duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Veel veldbanen vooral al dees kanten maar da's eigen aan de streek zeker.

Bevoorrading

5 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat voorhanden, sinaasappels, bananen, wafels, peperkoek en warme soep, ijsgekoelde cola en sportdrank.

Door dat Koen moest werken gisteren kon hij de 16e VTT van Terjoden niet meerijden en had ik afgesproken om met hem ook nog eens te gaan biken. Onze tocht was voorzien langs Welle waar we vertrokken waren om 10h deze ochtend en zo een beetje langs de veldbanen van Iddergem, Denderhoutem te biken tot Nederhasselt. Vanaf daar zijn we dan door gereden naar Woubrectegem en Herzele om daar de buurt wat te verkennen.

Het was voor mij lang geleden dat ik deze tocht nog eens gereden heb maar ik kende nog redelijk goed mijn weg terwijl Koen wel de gids was vandaag. Zijn conditie was wat minder dus heb de vaart wat geminderd ten opzichte van gisteren in Terjoden, Via Sint Lievens Esse ( langs de gekende dancings Divine en de Witte Hoeve ) en die kanten maakten we nog een extra luske vooraleer we terugkeerden via Aaigem naar Heldergem en Haaltert waar we afscheid namen en afspraak maakten voor volgende week.

Dan zouden we terug ons trainings traject rijden langs Asse met het door mij aangenaaide stuk langs Ternat, Bekkerzeel, Sint Ulriks Kappelle met het gekende Borréboske naast de E40 maar daarover volgende week wat meer.

De conclusie

De cijfers

59.50 km / 19.93 avs / 39.60 max / 0.5° gemiddeld / 467 hm's

Vorige week tijdens onze TT in Terjoden vroeg Anthony wanneer we nog eens de MTB route door het Pajottenland gingen rijden, wel er was vandaag de 11de geen TT in de buurt dus op het mountainbike.be forum afgesproken om samen te komen aan het Bellekouter complex te Affligem. Op het appel waren verschenen: Koen, Sam ( derailleurke ), Anthony, Joris Ermens, Peter ( Petard ) en ik natuurlijk om de bende te gidsen door onze streek, de velden en wegen lagen er wel verraderlijk bij door de sneeuw die ondertussen al aangevroren was, tja het heeft de afgelopen 12 dagen constant gevroren waarvan een aantal dagen waar het kwik zelfs overdag niet boven de nul kwam.

Algelijk is het toch zeer amusant om in de sneeuw te rijden, De tocht vertrekt dus te Affligem aan het Bellekouter complex waar we meteen het veld induiken voor een eerste klim en kassei strook, via Essene duiken we een eerste keer Asbeek binnen om van daar door te rijden naar Ternat, om wat Paris Roubaix gevoel te kweken rijden we de lange kassei strook naar boven om dan het asfalt een beetje af te dalen en de Zavellos in te duiken en daar wat verder terug te klimmen tot de steenweg Asse - Edingen. Binnen enkele ogenblikken mogen we ( voor de kenners althans ) de Morette beklimmen maar eerst een korte afdaling via de kapel over trapkes waarna we wat verder aan de voet van de Morette uitkomen, door de sneeuw is het nu wel iets moeilijker maar toch helemaal boven geraakt zonder problemen.

De keuze was gegaan voor de korte rit dus we reden rechtdoor voor een ander klimmeke dat er nog redelijk goed bijlag dus eveneens geen problemen hier, eventjes gewacht tot we terug samen waren voor we ons terug in gang trokken om af te dalen via de Zavelput ( nee niet de grote zandbak in Buizingen ), via een lange veldstrook reden we richting centrum Asse met een leuke klim die we echter te voet opmoesten wegens ijs, en blijkbaar was het voor enkele al moeilijk om er naast de Bike al recht te blijven.

Eens allen boven geraakt begaven we ons richting container park, we moeten eigenlijk de veldbaan ernaast hebben die we eerst afdalen om voorts naar Asse ter heide te rijden door de open besneeuwde vlaktes, ge zou bijna denken dat ge in het buitenland zit. Eens boven aangekomen in Ter Heide een korte stop voor wie dorst had voor we richting Meldert reden, de meeste hoogte verschillen hebben we overwonnen en rijden nu via de velden naar de rand van het Kravaalbos want erdoor is verboden.

Van hieruit vervolgden we onze route langs de voetbalpleinen van Meldert en de Molenvijver daartegen en rijden we door naar de Abdij van Affligem, via een stukje van de BLOSO route dalen we af om daar door te steken naar de kasseien van Hekelgem die ons naar de Brusselse steenweg leiden. Na een kort stukje de steenweg te volgen draaien we linksaf naar de Romeinse weg om daar dan terug linksaf te draaien naar boven en wederom een stukje van de BLOSO route van Affligem en de rode van Erembodegem te volgen maar dan tegen de wijzers in.

Hier was het serieus opletten want er lag één grote ijsplek die de weg versperde, erlangs ging nog net en zo dan doorgereden tot Ten Bos, even de E40 over en dan terug het veld in richting Denderleeuw waar we plots Koen waren kwijt gespeeld, Peter en Joris waren een stuk terug gekeerd om hem tegemoet te rijden maar ze vonden Koen ook niet meer. We zijn dan met de resterende groep verder gereden richting Bellekouter over de laatste streep veldbaan, aan de parking zat Koen dan al in zen wagen en bleek dan dat hij langs Teralfene was terug gereden. Na het bedanken voor de companie en al ben ik dan terug via het veld naar huis gekeerd met nog een ommetje via de bloso route van Affligem en Erembodegem wat nog een kleine 9.5 km op de teller bij bracht. cijfers 34.01 km / 16.84 avs km/h / 38.70 max km/h / 406 hm's het profiel

en de route

Na 3 weken niet biken hebben we ons alu ros nog eens van stal gehaald en richting Herne gereden voor de 11° VALENTIJNSTOCHT, gelijk gewoonlijk wel 14 dagen te vroeg maar het is ondertussen al traditie geworden. De start was wederom in de nieuwe sporthal Hernekouter die ook beter uitgerust is dan de vorige sporthal, parkeren was snel gebeurd en na ons te prepareren richting inschrijving waar we voor 3 € de man konden vertrekken.

Ik had de 45 km in gedachten omdat de benen toch goed aanvoelden maar Koen wilde voor de 33 km gaan en hebben dan die afstand gereden, we reden normaal gezien mee met de MC groep maar waren net iets te laat en zijn dan in de achtervolging gegaan. met een soepele tred alles opgereden zonder problemen en af en toe al eens een eerste forcing gedaan om te testen.

Het parcours lag er beenhard bij waardoor ge ook al iets rapper kunt rijden uiteraard, na een asfalt klim en door een wijk kwamen we aan de steenweg die we even verder overmoesten voor een eerste reeks veldbanen, hard vervrozen met enkele veraderlijke ijsplekken die we konden ontwijken, de sporen waren ook al steenhard waardoor het sturen niet altijd even makkelijk ging maar moeilijk gaat ook zeker ??

Deze streek is ook uiteraard glooien te noemen al moesten we nu niet zoveel hoogte verschillen overwinnen omdat we de 33 km aan het rijden waren, de veldbanen en korte asfaltstroken volgden elkaar snel op en zo raapten we enkele km's voor de bevoorrading een eerste MC op, bleek dan nog een collega van Koen te zijn. Met Koen en zijne collega Jan aan de rekker bereikten we een goei 4 km verder de bevoorrading waar de rest van de MC's al aan het bekomen waren.

MC Jo, Werner, El Baelos, Annabelle stonden al terug klaar om te vertrekken voor de 45 km die ze op een rustig tempo gingen afwerken, Joris, Gert en Kenneth waren al door aan een iets sneller tempo voor dezelfde 45 km. Wij gingen eerst aanschuiven aan het groot buffet ( het is alle jaren om te groter precies ), cola, fruitsap, koeken, wafels, bodding tot zelfs gesmeerde bokes met confituur lagen er voor het grijpen. Met een bekerke cola en een suikerwafel was ik al meer dan content vandaag. Na wat te bekomen van de reeds gedane inspanningen trokken we ons weer in gang met ons gedrieën voor de rest van de TT af te werken.

Kortelinks na de ravito moesten we ineens links afdraaien en door 2 grote poorten, bleek daar dus een naturisten camping te zijn waar we eens mochten doorrijden want er liep toch geen kat met deze koude. Eens door de camping weer door twee ander poorten om buiten te rijden en onze weg verder te zetten via de volgende veldbanen en asfaltstroken. doordat de mijn beentjes goed voelden nam ik bij iedere klim het voortouw om boven dan even te wachten op Koen en Jan voor we verder reden.

Ondertussen kregen we ook het Straf in Bergaf gezelschap in de wielen die er blijkbaar ook een snel tempo op nalieten, Het leek er ook op dat de conditie van Jan beter leek dan die van Koen want meestal bleef hij in het wiel zitten bij enekele tempo versnellingen, eens het bergop was reed ik wel verder weg.

Zo moesten we ook een veld over, allez eerst van de bike en door een molentje voor wandelaars en dan na een beter berijdbaar stuk het veld over. ja amaai simpel was het zeker niet met al die steenharde spoorvorming die onze verende vork zelfs niet op tijd kon verwerken en zo zag ge soms wel grappige situaties om recht te kunnnen blijven, spoorvorming is ver van mijn sterkste punt maar ben blij dat ek er heelhuids ben door geraakt.

De km's vogen voorbij en zo reden we stilaan naar het einde toe, een lang stuk naast de spoorweg om dan over te steken en aan de andere kant dan weer ernaast te rijden tot het station van ???, de laatste km's bleek jammer genoeg vooral over de geasfalteerde wegen te gaan, de wind stak ook op als we in de open vlaktes terecht kwamen en blijkbaar is rijden met tegenwind niet simpel voor iedereen.

Met een tandje lichter te schakelen raakt ge er ook wel door, ondertussen nog even cruisen door de wijk en dan via een baantje recht naar de sporthal terug waar we kort nadien nog Gert, Kennent en sam tegen kwamen die net terug waren van een snelle 45 km.

Ik en Koen zijn intussen onze bike aan de wagen gaan hangen om ons nadien een lekkere warme douche te kunnen nemen, op een rappeke nog gaan goeiendag zeggen bij Jo, Werner, Annabelle, Kenneth, Sam en Jan voor ze vertrokken naar huis.

Nabespreking

De cijfers

37.30 km / 18.7 avs / 79.20 max /0.9° gemiddeld / 327 hm's

Het Parcours

Licht glooiend traject met veel veldbanen die er nu hard bevroren bijlagen, enkele mooie klimmetjes en afdalingen kregen we voor de wielen geschoven. de laatste 3 km waren wel saai omdat we alleen nog asfaltstroken onder de wielen kregen.

Technische moeilijkheidgraad

2 / 5 : zeker geen moeilijk parcours maar door de vervrozen ondergrond was enige oplettendheid zeker niet uit den boze om niet te vallen of uit te schuiven op de vele ijsplekken.

Bepijling

5 / 5 , De bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende oranje kleur, duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Veel veldbanen maar da's eigen aan de streek zeker.

Bevoorrading

5 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat voorhanden, cola, fruitsap, koeken, wafels, bodding tot zelfs gesmeerde bokes met confituur lagen er voor het grijpen

Zondag 22 februari waren we weer op post om de toertocht in Lot te rijden, iets na 8en stond Koen aan de achterdeau klaar om de bike in te laden en wijle weg naar ginder. We verschoten ervan dat er al zoveel volk was en vreesden er een beetje voor een goede parkeerplaats te vinden maar we vonden dezelfde plaats dan waar we vorig jaar parkeerden en da's niet ver van de start.

Na het klaarmaken van de bike en onze vestimentaire aanpassingen reden we naar de start waar ze al aan het aanschuiven waren tot buiten, veeeeeeeeeeel volk die kwam biken en te weinig volk voorzien voor de inschijvingen maar algelijk verliep alles nog redelijk vlotjes en in een mum van tijd waren we al terug buiten, in de rapte nog Ann de tré en sabine Bombaert gespot die ons zeker en vast wel zouden inhalen ergens ten velde.

De startrichting was weer anders dan vorig jaar en zo reden we eerst door de straten van Lot welke ons niet veel later door een eerste veldweg stuurde, we waren meteen gedoopt want het lag er maar vettig en zompig bij maar goed genoeg om er soepel te kunnen doorploegen, Niet veel later doken we terug een veldweg in die ook al niet makkelijk te berijden was maar met de juiste vitesse en banden(druk) komt alles in orde.

Zoals ik al eerder zei schoten Ann en Sabine ons voorbij in datzelfde veld en eens Koen dit stuk ook achter de rug had ben ik hen gaan achtervolgen voor een stukje, een chanse dat er wat volk tussen zat want anders was het wss nie waar geweest, amaai die gaven nogal door zenne en daarbij nog hun plagerijen naar elkaar toe om toch maar op kop te kunnen rijden, t'zijn toffe maar vooral snelle dames.

na wijselijk te hebben besloten hen te laten rijden wachtte ik op Koen om onzen toer verder te zetten, zijn klimprestaties zijn de laatste tijd ook wat minder dus af en toe wachten was nodig maar em doet zijn best. Ondertussen reden we dan verder richting Alsemberg met de nodige hellingen en mooie trails al dan niet off road, Via de Bruineput straat reden we stilaan riching Huizingen na de oversteek van de Alsembergse steenweg waarna we eerst nog enkele andere snelle baantjes voor de wielen kregen geschoven.

Hetgeen dat volgde na een stukske straat en lange veldbaan was het leukste van het hele parcours, allez da's hetgeen ik er tocht van denk en dat is namelijk de beklimming naar de zavelput welke een mooie maar lange en moeilijke beklimming bleek te zijn voor vele bikers, eens boven mochten we dan terug naar beneden duiken in diene grote gele zandbak, mits de juiste afdalingstechniek voor zanderige ondergronden blijft ge schoon recht en anders bijt ge letterlijk in het zand zoals er toch enkele waren.

spijtig genoeg was de fun hier iets te snel voorbij en reden we verder via de vele klimmende / dalende veldbaantjes, buiten de echt steile stukken die er niet zoveel waren ben ik nooit van het middenblad geweest ( da's nnu niet meteen de prestatie van het jaar maar ik ben dan ook gene prof hé ). na ongeveer 18 km bereikten we de eerste bevoorrading die redelij in orde was qua organisatie, althans beter dan vorig jaar herinner ik me.

Stukken banaan, sinaasappels, koeken, cake, paperkoek en wat nog allemaal lag voor het grabbelen alsook nog soep, sinaassap en sportdrank om alles eens door te spoelen en vriendelijk vold dat ons bendiende uiteraard, na deze korte verpozing traden we weer in werking om de rest van onzen toer af te werken, tot nu toe lag alles er nog redelijk bij qua ondergrond waarmee ik wil zeggen nog redelijk droog en goed berijdbaar maar dat kon wel veranderen omdat het begon te bewolken.

Het eerste stuk na de ravito was een mooie singletrail klim, een zanderige start en verder klimmend lagen er boomwortels deels boven en onder de grond, de bikers voor me deed me enkele tanden lichter te schakelen waardoor ik Koen al hoorde vragen waarom ik nu wel zo licht van versnelling stond en op algemene aanvraag weer zwaarder geschakeld en al wie voor me reed gepasseerd op deze singeltrail eens ik een veilig stuk had, kwestie van niemand in het gevaar te brengen natuurlijk.

Nadien kregen we een ellenlange asfaltstrook voor de wielen voor we terug een veldweg indoken maar deze stuurde ons wel door een stukje Bois de Hamme, na dees met momenten licht glooiend stukje doken we weer een andere veldbaan in die ondertussen al herschapen was in een sappige moddertrail want het was beginnen regenen, allez motregenen maar ge kunt er ook nat van worden natuurlijk. Het vervolg van deze strook was weeral beter met een lange snelle afdaling langs de rand van een bos of iets dergelijk voor we weer de Alsembergse steenweg oversteken en ons via de lokale veldbanen en asfaltstroken naar Sint Genesius Rode begeven.

Tijdens onze retour via Alsemberg moesten we enkele trapkes afdalen en kwam er zich daar toch wel ene pal voor die trappen parkeren zeker, na het vriendelijk vragen aan diene persoon zijne wagen verder hogerop of lager te zetten stak diene daar een hele lietanie af dat die trappen er niet waren om af te rijden en etc maar was wijselijk slim genoeg zich toch te verzetten, door dees affaire natuurlijk niet opgelet welke richting we moesten afdraaien en dus hogerop weer de straat in die bovenaan de trapkes weer uitkwam en dan nog eens naar beneden.

Na een lange klim op de baan / fietspad was ik in volle vaart rechtdoor gereden terwijl we daar ergens tussen de huizen moesten links indraaien een een stukje door het Gasthuisbos moesten rijden, ik heb echter niemand horen roepen en samen met een ander bende voorbij de rotonde een ander veldbaan ingereden, tot ik niemand zag volgen dan weer teruggekeerd en een stukje afgesneden via de Sanatoriumstraat waar ik normaal gezien Koen moest tegenrijden, echter niemand te zien en na veel om en weer gerij zelf de route verder gereden. eerst langs de bedevaartweg naar beneden om tegen het einde langs een breder bospad terug naar boven te rijden.

Nog altijd gene Koen te zien gekregen en dan op eigen tempo de rit uitgereden met nog enkele veldbanen en asfaltstroken tot de sporthal te Lot waar we enkele uren vroeger vertrokken waren. Ondertussen de bike afgespoten zodat de oorspronkelijke rode kleur terug tevoorschijn kwam, na een goed kwartier kwam Koen dan binnengereden en bleek dat hij ook aan het wachten was ergens ten velde.

Nabespreking

De cijfers

48.87 km / 16.37 avs / 51.10 max / 6.1° gemiddeld / 730 hm's

Het Parcours

Een met momenten redelijk glooiend maar mooi parcours met de nodige technische singletrails, pittige klimmen en al dan niet snelle afdalingen, de passage langs en door de Zavelput blijf ik met plezier onthouden

Technische moeilijkheidgraad

4 / 5 : We kennen de streek al ondertussen van gelijksoortige Tt's in de streek dus we wisten waar we ons aan moesten verwachten, hellingen met half boven de grond liggende boomwortels, techniek over losliggende stenen en ander technische stuurkunsten

Bepijling

3 / 5 , De bepijling was niet slecht maar het leek erop dat ze tegen het einde van de rit precies geen zin meer hadden daar er enkele ontbraken ofwel nogal ongelukkig waren opgehangen

Natuur

vooral veel veldbanen maar ook mooie passages door enkele bossen zoals bvb het gasthuisbos en Elzenbos

Bevoorrading

5 / 5 , Goed georganiseerd en alles wat voorhanden, fruitsap, koeken, wafels, banaan, peperkoek, soep en sportdrank

MC Anthony was een weekje thuis en vroeg me welke Bloso route we eens zouden gaan rijden dus ik meteen gaan uitzoeken welke routes ietwat uitdagend zijn qua klimmen, techniek en ook natuurlijk een mooie omgeving hebben en zo was mijn keuze gevallen op Kluisbergen, Ronse - Maarkedal, Overijse of Heverlee.

Kluisbergen werd ons afgeraden door Bloso zelf via hun site wegens werken, de bepijling van Ronse - Maarkedal was naar het schijnt ondermaats dus bleven Heverlee en Overijse nog over en eind maart is er namelijk een TT in Overijse van de Bierkaboys dus zijn we naar Heverlee gereden. Omstreeks 09.20h stond Anthony aan de achterdeur om de bike in te laden en wijle weg, een chans dat er nog iets bestaat als een GPS die ons sneller naar de start kon brenger maar dan mochten we toch de file richting leuven niet vergeten wegens werken.

Eindelijk aangekomen aan het Zoet Water ons klaargemaakt en een infobord gezocht voor we officieel konden van start gaan en jawel aan de sporthal Roosenberg stond er één en we konden van start gaan, eerst een stukje op de tarmak en dan meteen den bos in gelijk ze bij ons zeggen in Oilsjt, het eerste deel was al meteen goed omdat we door het Kouterbos mochten rijden met de nodige brede bosdreven alsook een mooie singletrail die gestaag naar omhoog ging en bezaaid met boomworetels en stenen, van een goeie start gesproken zeg.

Via de Herculesdreef reden we het Meerdaalbos binnen dat ons met een mooie dreven en een snelle afdaling en door de straten naar het station van Sint Joris Weert stuurde, daar zagen we een pijlke en reden we de spoorweg over om meteen erna linksaf te draaien, op het einde moesten we echter naar links maar we waren rechtsaf gedraaid. Toen we doorhadden dat we verkeerd zaten zijn we ons dan weergekeerd tot waar we het laatste pijlke hadden gezien.

Allez wij weer de spoorweg over en gevolgd tot het einde en dan wel naar links gedraaid om daar dan een U turn te maken en wederom van een schoon klimmeke te mogen genieten, Bij Anthony ging het iets minder snel maar het was dan ook van falf januari geleden dat hij op de bike gezeten had en dat keerde zich nu tegen hem. na een klim komt natuurlijk een afdaling en deze nam ons mee naar de Salon van Hercules ( Herculessalon : wie komt er eigenlijk aan die namen ?? ). We kwamen uit aan een lange muur waar een chique villa achter staat met een enorme oprijlaan.

Echter wij moesten voor de muur blijven welke ons over een zandstrook naar boven bracht. Van een gevarieerde singletrail gesproken zeg, het begon dus met een zandstrook, dan moesten we door een geul rijden, daarna nog wat stenen en boomwortels voor de techniek en eens boven moesten we maken dat we meteen links reden of wa zaten vast in een modderbad en dit alles terwijl de track + - 8% stijgt, hmmm i like that stuff.

Op 1 dreef na zaten we aan de splitsing met de rode route die ons verder naar Bierbeek zou begeleiden via nog wat bosrijke dreven en een oversteek van een drukke baan, in de verte stond dan een ecoduct ( Een ecoduct, wildwissel, natuurbrug of wildviaduct is een viaduct waarbij ( meestal ) de bovenste laag gereserveerd is om dieren een weg te laten kruisen. Ecoducten worden gebouwd als onderdeel van de Ecologische Hoofdstructuur ).

Na nog een serieus klimmeke op kasseien rijden we het bos eens uit en genieten van de mooi groene velden en panorama's voor we een km of 2 verder weer even in het bos verdwijnen om na een zoveelste klim en afdaling in Bierbeek uit te komen, een geluk dat we het plannetje bihadden want aan de boorderij waar ge recht op uitkomt is het pijltje weg maar hier is het naar links af te draaien. een eindje verder moet je dan terug naar links waar even verder terug een startplaats is voor de rode route met het bijhorende infopaneel.

Een licht gestaag klimmeke door het veld maakte het ons niet echt makkelijk want de ondergrond zoog zo hard dat de banden met moeite vooruit bolden en met al ons brute beenkracht toch het einde gehaald hebben van deze strook, hier reden we dan terug via Mommendeel het bos in om langs de brede dreven naar de Godensalon te rijden, hier verder moesten we dan terug een fiets- en voetgangersbrug over om veilig en wel de steenweg te dwarsen.

Net na de oversteek rijden we een stukje in de rijrichting mee maar dan in de bosrijke omgeving tot de walendreef, hier komen we de dan een eerste local MTB'er tegen vandaag dus ge kunt al raden hoe stil, kalm en rustig het hier vertoeven is, de benen van mijne compagnon protesteerden des te meer als een helling zich aanmeldde maar de biker liet niet in zen kaarten kijken, ik was al verwonderd van Anthony zijn doorzettingsvermogen maar hij verbaast me steeds weer.

Vanaf hier moesten we weer de blauwe pijlen volgen die ons door nog brede dreven langs het militair domein stuurden richting Vaalbeek waar we konden kiezen tussen de groene lus volgen of de blauwe verder te volgen wat wij hebben gedaan, nog een laatste klim op de kasseiën en een snelle afdaling brachten ons via een pony manege terug naar het Zoet water waar we enkele uren gestart waren voor deze bloso rit.

Na bespreking

39.23 km - 17.99 km/h avs - 36.9 km/h max - 442 hm's

Het parcours : zeer mooi en vooral bosrijk met de nodige singletrails en etc, veel rust en kalmte in deze streek

Technische moeilijkheidsgraad : er waren enkele mooie technische trails bij maar zeker en vast doenbaar voor iedereen

Bepijling : genormaliseerd volgens bloso zijnde een gekleurde driehoek met 2 bollen onder, de bepijling was vrij goed van dit circuit.

Natuur : Het ene bos uit en het andere in, meer moet ik niet zeggen zeker ??

Weer een weekendje gepasseerd en ondertussen zitten we al in de maand Maart, amaai wat gaat de tijd toch snel hé zeg. Nu de Ronde Van Vlaanderen voor ons de wielertoeristen en mountaibikers in het zicht begint te komen ( 4 april voor wie het nog niet mocht weten ) proberen we zoveel mogelijk op de bike zitten voor een TT'ke of een ander rit.

Zoals gisteren zondag 1 maart bvb, eerst met de bike tot de spoarthal van Denderhoutem gereden waar ik afgesproken had met vaste compagnons Koen en Anthony omdat we hier de Bloso route rijden vandaag, ik had al gezegd dat ik me op de achtergrond zou houden en hen beidde zou laten leiden, de eerste km's gaf Koen er een serieuze snok aan en het tempo was meteen gezet. Het ene veldbaantje in en het andere uit en zo rijgden we de drie lussen aan elkaar. Eens er een afdaling was kwam Anthony op kop en liet zich een goed bollen waardoor we hem uit het zicht verloren.

Klimmen is meer mijn ding dus ge kunt al raden wanneer ik in actie kwam hé, zonder het te weten reed ik de meeste hellingen naar boven op de grote plateau en reed hen er zo af tot boven waar we dan op elkaar stonden te wachten tot we weer compleet waren, Eens in Heldergem besloten we dan een kleine omweg te maken langs de winkel PDS - bikes om eens voor de vitrine te neuzen naar nieuw materiaal opde markt. Allez wijle weer verder naar boven om weer op het traject te komen van de Bloso route dat we verder gingen volgen.

Het traject was over t'algemeen nog redelijk geod berijdbaar mits enkele uitzonderingen maar dat heb ja altijd als het de dagen ervoor heeft geregend, We hadden het geluk aan onze kant dat we aan de sporthal de bikes konden afspuiten voor we naar huis terug reden althans Koen en Anthony toch want ik ben me gekeerd richting Ninove waar de wielerklassieker Kuurne - Brussel - Kuurne ging voorbij rijden. Via Nederhassel en Appelterre op het gemak naar Ninove gereden en na de koers door het centrum van Ninove dat vandaag in het teken stond van Carnaval. Het is es iets anders om te biken tussen de grote praalwagens waaronder veel van de carnavalstad Oiljst natuurlijk.

Via het jaagpad ben ik dan verder gereden tot bijna in Okegem waar ik de berg ben opgereden richting Pamel, vandaar dan naar de steile Kluisberg te Ledeberg ( steilste stuk is 20% ). Van hieruit was het makkelijkste te rijden naar de pamelstraat en zo richtin station van Liedekerke te rijden, om nog een klimmeke te kunnen doen dan naar Teralfene gereden en zo richting Ten Bos en zo verder naar huis via de afdaling van de Leuvestraat tot de Hogeweg en om af te sluiten nog de Gerstjensberg naar boven tot thuis.

In totaal dus 81.10 km's gereden waarvan 32 km's van de Bloso MTB route van Haaltert en de rest op den tarmak.

Voor onze 4de of 5de keer waren we afgezakt naar Wemmel om er ginds hun jaarlijkse TT te rijden en we hadden ne compagnon meer mee zijnde MC Anthony, we hadden in de vroege ochtend al ne serieuzen douche gekregen en na ons in te schrijven draaiden ze de hemelsluizen terug langzaam open. Mijn overschoenen en achter spatbord lagen nog in de wagen omdat ik er o zo gerust in was van gene regen meer te zien of voelen tijdens onze TT vandaag.

Ons vertrek verliep langs de achterkant van het sportstadion en na een goeie km betraden we al meteen het veld ingestuurd richting Relegem met eerst nog een kleine omweg, door de reeds gevallen regen begon het al wat vettiger en zompiger te worden onder ons wielen maar overal met gemak door mits af en toe een schuiverke natuurlijk, We hadden afgesproken om de 38 km te rijden met ons drietjes dus aan de eerste spltsing na een gestaag vettig klimmeke in het veld moesten wij rechtdoor samen met de kleinere afstand.

Koen dacht dat de langste afstanden ook deze richting uitgingen en daar zijn wij ergens mis geweest denk ik maar soit we zijn maar verder gereden en zo reden we via de al reeds gekende veldwegels ( voor ons tenminste toch ) naar Kobbegem om vandaar door te steken naar Mollem tegen Asse, tot nogtoe was alles nog vrij berijdbaar gebleven of zal het toch aan onze banden hebben gelegen ?? Ik met een UST little en Koen met de big Albert en Anthony met een Hutchinson Bulldog wat voor ons een goede keuze was bleek nogmaals vandaag.

In of rond Mollem kregen we een eerste extra vettige strook voor de wielen maar het zelfs te voet nog moeilijk was om door te geraken, we kenden deze strook reeds langsheen een akker welke in de zomer er redelijk goed bijligt wat nu wel even anders bleek te zijn. Het bleek echte extra plakkende kleigrond te zijn en door de tractors natuurlijk al goed kapot gereden natuurlijk maar mits wat meer en extra moeite toch doorgeraakt.

Ondertussen hadden we ook al de bevoorrading gehad, niet echt de moeite om eerlijk te zijn maar we konden drinken ( sportdrank denk ik ) en om te eten waren er bananen, sinaasappels ( denk ik nog eens ) en mars in stukken. Mijne HAC 4 had precies ook geen goesting want bij het uitlezen zijn de gegevens alles behalve juist te noemen.

Na de oversteek van de steenweg Asse - Merchtem hadden we nog enkele schone stukken te rijden namelijk de aanloop naar de radar maar eerst nog een korte afdaling op natte kasseiekes en een klimmeke over stenen die ons dichter bij de rader bracht, eerst nog een grindafdaling tussen de velden en dan richting klim, iedereen schoot em liever het drassige grasplein op dan het smalle technische paadje te nemen dus ben ik maar gevolgd. Ondertussen toch enkle bikers over gegaan tot ik boven was, nadien dan de afdaling langs een weide met prikkeldraad enerzijds en een haag aan de andere kant en een uiterst gladde ondergrond heb ik zelfs ondervonden want mijn voorwiel schoof plots weg en door hevige stuurcorrecties de bike weer recht gekregen zonden een duik te pakken of te vallen.

Eens weer op de tarmak wat draaien en keren door de smalle straten en dan door een dreef gestaag bergop, op een schoon vitteske naar boven maar ploots moesten wa een smal baantje in ipv rechtdoor de asfaltklim te nemen. In het begon was het nog mogelijk om te rijden maar hoe verder we reden hoe moeilijker het werd zodat men zelfs de pedalen niet meer rond kreeg door de diep uitgesleten geul dus de enige oplossing was afstappen en te voet verder, eens het weer wat beter lag qua ondergrond toch terug de bike op maar na de bocht was er een enorm vettig klimmeke waar iedereen wel te voet moest gaan tot boven.

Blij dat we waren eens boven kregen we nog een stukje door een akker voor we terug de weg opgingen, eens wat meer in de bewoonde wereld kregen we in Meisse terug een splitsing die de 2 langste afstanden naar de velden van Grimbergen stuurde en de andere afstanden terug naar Wemmel, Koen besliste om toch de 46 km te willen rijden dus wijle naar Grimbergen op. Eerst nog de A12 over en dan een U turn voor een smal baantje dat ons verder na de oversteek van de Wolvertemse steenweg naar Beigem zou sturen.

De zon begon er meer en meer door te komen en mijn schoenen droogden stilaan ook al waren mijn voeten en kousen nog zuipeste nar natuurlijk, ook leek het erop dat de velden hier er iets droger lagen of was dit enkel maar een utopie ?? Na een resem op elkaar volgende veldbanen bereikten we terug een bevoorrading en dan begon er bij ons een lichtje te branden dat er iets niet juist bleek te zijn want we hadden al 46 km op de teller staan en moesten normaal gezien in Wemmel staan in plaats van hier op de ravito in Beigem. Die mannen belden dan naar de sporthal en bleek dat er dus een splitsing was verdwenen dat alleen de langste afstand hierheen stuurde.

Qua bevoorrading was het al zeker gene vette want ze waren qua eten uitgeput en vonden enkel nog wat kleine paaseitjes in de cafetaria maar drank was er nog genoeg, de bikers kwamen mondjesmaat toe met dezelfde opmerking dat er een splitsing verdwenen was. Veel meer keus dan ons traject te volgen hadden we niet dus reden we maar verder voor nog een goei 12 km, eerst wat door de straten en dreven van Grimbergen voor we terug het veld indoken met een lange licht hellende veldweg die vrijwel goed lag, allez dachten we toch want hoe verder / hoger we zaten hoe vettiger het er terug bijlag.

Eens boven mochten we natuurlijk terug afdalen en dan zaten we aan de rand van de E40 richting Brussel met de koffibranderij van "het ruikt hier naar Douwe Egberts" en inderdaad het rook er sterk zenne maar wel een aangename geur vond ik, De power zat nog in de benen dus heb ik daar nog een tukje uitgedeeld en gewoon voorbij gereden wie ik maar kon op deze trail, nadien en een eind verder kregen we ook het genoegen om door een natuurdomein te rijden dan enkel en alleen toegankelijk was voor bikers en wandelaars en bosbpoepers hoorde ik nadien. Wel ook een sterk zuigende ondergrond hier amaai.

Aan de Nekkei moesten we nog eens de A12 over via een fiets- voetgangersbrug die uitkwam aan de ingang van de prachtige plantentuin van Meisse, een eindje moesten we deze straat volgen en dan weer weg van de drukte maar biken naast de plantentuin. Via nog wat vettige veldbanen en enkele grindwegels reden we stilaan naar de start terug met door de 60 km op onze teller, de toon is gezet met deze eerste ongeplande marathon.

Nabespreking

Het Parcours

Een met momenten redelijk vettig traject door de gevallen regen de ochtend van deze TT, deels kan de organisatie er niks aan doen maar anderzijds weten ze toch welke baatjes er sterk onderhevig zijn aan regen en welke niet dacht ik, dat zou je toch moeten weten als je een traject uitpijlt.

Technische moeilijkheidgraad

4 / 5 : We kennen de streek al ondertussen van gelijksoortige Tt's in de streek zoals die van Daan en Merchten dus we wisten waar we ons aan moesten verwachten, doch door de gevallen regen werd het een bijzonder technische tocht eens we de modder passages voor de wielen kregen.

Bepijling

3 / 5 , De bepijling was lang niet slecht, echter de laatste splitsing voor de 46 en 56 km bleek weggenomen te zijn waardoor we er een eerste marathon van hebben moeten maken.

Natuur

vooral veel veldbanen maar ook mooie passages net zoals dat natuurdomein in ??, het was er echt rustig.

Bevoorrading

2 / 5 , Kortom zwak vandaag, oftewel hadden ze dit zelf niet verwacht ofwel weet ik het niet, stukjes mars en banaan met sportdrank op de eerste en enkel kliene paaseitjes met sportdrank op de tweede. neen het moet geen buffet zijn zoals op de Ardense TT's maar enige keuze zou welkom zijn

Een profiel is er deze keer niet wegens geen goesting van de HAC 4 pro+

Normaal gezien zouden we de TT van Ganshoren rijden maar door tijsgebrek van MC Anthony hebben we geopteerd om zelf een ritje in de streek te doen, MC Anthony, Haaike, vaste bikemaat Koen en ik als gids zou hun leiden door het mooie Pajottenland. Daar de TT van ganshoren ook deze kant uittrok moesten we wel wat opletten voor tegenliggers maar dat was geen probleem want veel zijn we hen niet tegen gekomen.

Het begon al meteen goed toen ik de bike deze ochtend buiten nam want de achterste band stond namelijk half plat dus even de pomp genomen en lucht bijgepompt en dan vertrokken want om 8h moest ik aan het station van Denderleeuw zijn waar mijn bike gezelschap me stond op te wachten, de band stond alweer plat dus meteen effe de band nagekeken en er bleek een doorn in te zitten.

Na wat plakwerk toch kunnen vertrekken voor een rit door het Pajottenland zoals we in januari al hebben gedaan maar deze keer met het technische boske aan de E40 autosnelweg, wie dit technische bosje nog niet kent raad ik aan het zeker eens op te zoeken en te rijden. Het is een combinatie tocht waar de Bloso rit van Affligem, Asse en die van Aalst deels in verborgen zitten. Ook enkele paden en wegels van TT’s die in onze streek al hebben plaats gevonden zitten mede hier in verborgen. De tocht vertrekt officieel te Affligem aan het Bellekouter complex waar we meteen het veld induiken voor een eerste klim en kassei strook, via Essene duiken we een eerste keer Asbeek binnen om van daar door te rijden naar Ternat.

Overdreven veel positieve hoogtemeters moeten we niet overwinnen ( +- 600 ), anderzijds is het wel met momenten een technische rit, we rijden de trapjes op / af aan de Kruisborre kapel te Ternat, het technische Borré boske waar een goede stuurtechniek wel eens in je voordeel kan zijn. De terugtocht gaat via Asbeek, Asse en Asse Ter Heide waar we nog even gaan klimmen naar de Buda en nadien aan de achterkant terug afdalen, op de steenweg in Asse Ter Heide is er een drank automaat moest je niet genoeg drank meer bij je hebben. Verder rijden we langs het Kravaalbos te Meldert om via menige veldbanen naar Hekelgem door te steken, de meeste hm’s zijn nu al overwonnen, we zijn dan bijna rond maar eerst nog even in Denderleeuw passeren om terug te keren naar het Bellekouter sportcomplex.

Er kaneigenlijk gekozen worden tussen 3 afstanden die amper een goeie 5 tot 10 km van elkaar verschillen, via de kortste afstand ( +- 35 km ) rijden we niet naar het technische boske maar klimmen door tot Asse en keren we terug via Asbeek naar ter Heide om via Meldert terug te keren. De middenlus neemt een stukje Ternat mee om vandaar rechtstreeks naar het Borréboske te rijden en een lus te maken via Bekkerzeel, de langste lus die maakt eerst nog een ommetje voor we het boske induiken, alle ritten keren terug via dezelfde wegels langs Asse ter heide, Meldert, Affligem en Ten bos ( Erembodegem ).

Wegens tijdgebrek en een pijnlijke knie van MC Anthony hebben we onze tocht ietwat ingekort en zowaar en Deja Vu rit gereden tot aan de afrit Affligem aan de E40 en vandaar het fietspad genomen richting station Denderleeuw.

Vorige week heb ik mezelf eens een race bike gekocht voor het woon - werk verkeer dat de plaats van Black Beauty ( de zwarte Cube dus ) moet innemen op termijn, het is een mooie en goed onderhouden okkazie geworden want op dat gebied ben ik peitje precies, Woensdag dan een eerste ritje op de weg met gedaan van 64 km, Het is alsof ik mezelf steeds naar G'bergen trek als ik op de baan rij dus het was nu niet anders.

Tot Geraardsbergen vlotte alles goed op een soepel vitteske en dan de beklimming van de Muur en kapelmuur wat niet zo soepel verliep dan gedacht, ik zal waarschijnlijk de overstap van een triple naar een dubbel onderschat hebben zeker. Eens de Bosberg over terug op een soepel vitteske richting Denderwindeke via de ronde van Vlaanderen route ( groene bordjes ) en dan door naar het centrum van Ninove om men route langs het jaagpad verder te zetten.

Bijna in Okegem de helling genomen naar Pamel om van daar verder te klimmen tot Ledeberg, in Roosdaal nog een bezoekje gebracht aan een collega van vroeger en dan terug via het jaagpad naar huis waar ik nog in de achtervolging gegaan ben van 4 racende voorgangers want overnemen zat er echter niet meer in, wel content dat ik niet moest lossen.

Doordat het toch zo'n goed weer was ben ik nog eens met de racer de weg op gegaan voor een ritteke naar Lennik via Liedekerke omdat ik er nog een kleine herstelling moest gaan doen, vandaar dan door gereden via Borchtlombeek en via Eizeringen naar Lennik waar op 22/03 de 9de Prinsbike TT doorgaat, In mijn terugrit ben ik van Lennik naar Gooik gereden tot Leerbeek om daar de klim naar Kester te doen.

In Oetingen ben ik een collega gaan bezoeken die blijkbaar niet thuis was en dus maar doorgereden tot Gooik - Strijland en zo verder naar Denderwindeke via de landelijke wegels, vanaf laatst genoemde doorgereden naar Ninove om vandaar naar Denderhoutem door te rijden naar huis terug via Welle.

Lennik, hier kom ik steeds met plezier terug om wederom de 20 hellingen te trotseren en deze keer hadden we wel eens het goede weer met ons mee. Met een droge periode van de maandag ervoor kregen we vandaag eens een vrijwel droge omloop en dat is de 3 edities hiervoor wel anders geseest amaai.

Blijkbaar was er enorm veel volk wat maakte dat we ons een eind verder moesten gaan parkeren maar dat was snel geklaard en zo konden we al van een eerste afdaling genieten richting sporthal Jo Baetens waar we moesten inschrijven, Voor amper 3€ de man en een paaseike klommen we op ons alu ros voor de 20 Hellingen van Lennik, de net gedane afdaling moesten we terug naar boven om daarna van een eerste off-road strook te genieten zijnde de Slagvijver welke ook onze eerste kuitenbijter was van categorie 3.

Na onze eerste soepel overwonnen klim reden we via een dreefke en asfaltstrookje naar een volgende passage zijnde deze keer naast een gracht, mijn voorband mistte wat zijdelingse tractie ( is een 1.75 ) waardoor ik wat meer moeite moest doen om daar niet van de schuine rand te glijden maar voor de rest geen probleem, via wat smalle steegjes over kiezels reden we naar de markt waar " De Prins " staat te glunderen in volle glorie terwijl wij tussen de huizen terug verdwijnen voor wat andere smalle steegjes voor we de eerste klim buiten categorie mogen trotseren zijnde de Saffelberg, en amai het begint met een singletrail dat al licht stijgt met verschillende 90° bochten en dan ineens een muurke van rond de 17% tussen de boompjes.

Vele bikers trapten hier al hun hart bleek het maar ja wat wilt ge met zo ne klepper op uw nuchter maag, na een lange veldbaan richting Assesteenweg die we dan over moesten reden we naar de Hunselberg maar eerst moesten we nog een off-road afdaling en steil singletrail klimmeke overwinnen voor we een smal wegje indoken dat uitmondde aan de voet van de eerste beklimming van de Hunsel, Het mag gezegd worden dat dit toch een kuitenbijterke is hoor met zijn 10% maar als de beentjes fris zijn en op een goeie vitesse mocht dat geen probleem zijn.

Eens boven dan wat cruisen langs de straat voor we terug een ander smal maar verraderlijk wegje indoken naar beneden, de stenen lagen los langs alle kanten met daar wat modder over, inderdaad dus glad ook. Als ge beneden zijt moet ge dus terug naar boven ook en dat was via de 2de beklimming van de Hunsel en zo via het Hunselveld en wat andere wegels richting Tuitenberg die we, jawel ook 2 keer moesten overwinnen De eerste is een opwarmer want de opvolger staat getekend als een buiten categorie beklimming.

We zijn aangekomen te Eizeringen waar we via een smal klimmend wegske van het drukke verkeer worden weggeleid om verder terug op de andere steenweg uit te komen maar niet voor lang want we werden terug naar boven gestuurd voor de beklimming van de Keurbeekveldlos, eens boven dan linksaf de veldbaan in naar beneden waar we snel de markstraat oversteken en we ons nog meer naar beneden laten bollen. Voor we terug naar Eizeringen rijden moeten we eert nog het Kattenbos over en nog een ander klimmeke in het veld dat gene naam heeft gekregen.

We kregen wat verpozing om de benen te laten recupereren van de reeds gedane hellingen via wat lichtlopende veld- en asfaltstroken voor we ons naar de Walberg begeven, eerst een stuk asfalt dat overgaat in veldweg en mits een oversteek van een beek wat niet zonder enige moeite verliep want we moesten precies muurklimmen met de bike op een steile wand. Eens boven reden we terug naas die beek tot we weer tussen de beschaving zaten, we hadden nog een km of 2 te rijden tot de bevoorrading aan het voetbalplein van Lennik.

Vooral veel volk was er hier te zien buiten en binnen was het letterlijk aanschuiven voor een drankje te kunnen bemachtigen, Extran orange in fleskes of bekers stonden ter onze beschikking om te drinken, qua eten waren ze precies niet voorzien op de stormloop want ze konden amper volgen met het snijden van de sinaasappels en bananen. Na deze korte verpozing wijle weer de bike op voor nog een km of 28 en nog eens 10 kuitenbijters waarvan 2 buiten categorie.

De eerste van de volgorde zijn de Speckie Mountains na een stukje asfalt en veldweg, klinkt een beetje gelijk de Rocky Mountains maar dan een stuk dichter ( héhéhéhé ), de hellingen volgen nu niet zo kort achter elkaar waardoor we wat meer recuperatie stroken tussendoor krijgen maar mits deze tussenpozen kunnen we wat sneller rijden doch ook rapper op ons hart trappen als we te wild aan de klim beginnen. Via de licht stijgende Zwijnenberg worden we via een lange veldweg met een streepke tarmak tussen naar een andere off road singeltrail gestuurd met pinnekesdraad aan beide kanten, daarbij ook nog eens een diepe geul dus best tricky hoor om hier niet onderuit te gaan.

De Poelberg is er nog eentje van buiten categorie, één lange klim met enkele bochten in die ik wonderwel opgereden ben zonder al te klein te moeten schakelen dus we verschieten nog alle dagen van ons eigen conditie en power. Ik was wel content dat we terug het parcourke aan domein Levenslust mochten betreden al was het voor mij amper een maand geleden tiijdens de preview rit met Bart De Luyck van de Lennikse sportdienst die me uitnodigde. Allez soit we begonnen met een steil klimmeke die we wel op de kleinste plaat moesten nemen wegens geen aanloop ( goed gezien mannen :) ).

Eens boven moesten we dan 180° draaien en terug naar beneden om wederom naar een hoger punt te rijden tussen de bomen over wat boomwortels die half en half boven de grond uitstaken, met een korte maar steile afdaling reden we het boske uit om wat mager terug het domein te betreden voor een tweede ronde met wat korte steile hellingen en afdalingen en zo reden we via een singletrail over bosgrond wederom het domein uit.

Een lange afdaling wachtte op asfalt stuurde ons naar de Eksterstraat en zo vervolgens via een wijk een veldbaan in naast een ander beekje, op onze weg moesten we dan ook nog een poortje openen en sluiten voor we uitkwamen aan de watermolen te Sint-Gertrudis-Pede, nog 4 hellingen te gaan die nu vrijwel ver uit elkaar lagen en ons terug uitnodigden wat meer snelheid te kweken oms ons gemiddelde wat hoger te krijgen. Lichtlopende veldbanen die al redelijk droog tot stoffig waren stuurden ons over de Groenenberg via Oudenaken naar St. Laurijns Berchem alwaar we terug een schone singletrail kregen met een serieus klimmeke als afsluiter op fijne rode steentjes.

Nog vlug een passage langs het Gaasbeekse kasteel en in de buurt van Willy Sommers zijnen thuis voor we de laatste helling van de dag onder onze wielen kregen, een lange lichtlopende veldbaan die tegen het einde wat steiler was bleek de Alsingen klim te zijn. Hierboven stonden er enkele bikers uit te blazen van de reeds gedane inspanningen maar ver moesten we niet meer rijden nu. In een soort van met kiezels bezaaide kerkwegel waarschuwde / herinnerde Koen me nog eens op de pech van 2 jaar geleden omdat daar mijn achter derailleur in mijn wiel gevlogen was nadat de pat was afgebroken, nog een korte afdaling tussen de pinnekesdraad stuurde ons voor de laatste km langs de weg terug naar de start voor den bike-wash en een lekkere douche.

De conclusie

De cijfers

52.46 km / 17.4 avs / 43.90 max / 8° gemiddeld / 696 hm's

Het Parcours

Als ge hoort spreken over " De 20 hellingen van Lennik " dan weet ge al dat het geen vlakke rit zal worden maar daar ben ik niet rauwig om want ik klim namelijk graag, voor de rest een schoon parcours door een mooie streek

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : geen supermoeilijk parcours maar hier en daar moesten we toch zien op te letten wat we deden want soms was het echt het evenwicht bewaren tussen de prikkeldraden.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende kleur, duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Veel veldbanen maar het domein Levenslust, Gaasbeek en enkele andere trail maken veel goed, ik kom hier steeds met veel plezier terug.

Bevoorrading

3 / 5 , Deze was dit jaar wat minder, aan drank geen gebrek want de extran orange vloeide rijkelijk dus daarom geen probleem, qua eten konden ze blijkbaar niet volgen aan de plotse stormloop maar alles kwam toch op zijn wieltjes terecht.

Het is niet de eerste keer dat we naar Overijse afzakken maar dat was meestal voor de Gordel langs de groene rand rond Brussel.
vandaag reden we echter naar ginder om de MTB tocht van Overijse te rijden, na vele goeie comments op het MTB.be forum konden we niet anders dan ook te komen en we hebben het ons uiteindelijk zeker niet beklaagd. het is natuurlijk een eindje rijden van Aalst maar dat hadden we er graag voor over, tegen kwart voor 9 stonden we al geparkeerd aan de Markthalle op een 500 m van de startplaats Tempo Overijse.

Voor 2.5€ de man ( met vwb licentie ) waren we ingeschreven en de baan op voor een goei 46 km door en langs Overijse en het Zoniënwoud, met klimmende start reden we via grindbaantjes naar de Terhulpensesteenweg die we zijn overgestoken en zo naar de Vossebeekweg waar een eerste klimmeke ons opwachtte, door de regen lag het hier natuurlijk wat vettiger bij en menig biker slipte af en toe al eens door net zoals ik trouwens, met genoeg kracht in de beentjes en een Little Albert 2.0 als achterband zijn we toch zonder afstappen boven geraakt.

Na een lange kasseiklim mochten we onze klim capaciteiten verder zetten in de Tombeekse Leemveldstraat, een lange stijgende holle weg met bosgrond dat alsmaar meer % bedroeg vooreer we boven uitkwamen aan de Waversesteenweg die we over moesten. Via de drassige en lange gestaag klimmende Pontweg mochten we ons terug naar beneden laten bollen in het Bisdom wat ook zo een lange holle weg is gelijk de Leemveldstraat, diene vochtige bosgrond maakte wel dat we constant mochten bij corrigeren om niet in den decor te gaan, bij de Gordel is dit zelfs de laatste afdaling van de rit.

Nogmaals eens de weg oversteken en naast den Dreef een eindje volgen wat ons enkele momenten later met een schoon klimmeke richting Zoniënwoud instuurde, nogmaals ging een kassestrook een lange maar modderige klim vooraf, vooral veel bikers te voet door slechte bandenkeuze of teveel of te weinig spanning of misschien geen forse in de beentjes, eens deze Ketelheide door kon de fun in het grootste bos van België beginnen met soms eindeloze dreefjes, brede en/of smalle wegjes die een eerste splitsing vooraf gingen.

De korte afstand van 26 km moest links de tarmak op en wijle voor de 46 verder het bos in met een lichte afdaling en een extra lus dat ons door het Kapucijnenbos loodste, wel straf en een goed idee trouwens dat elk baantje, smal wegje een naam heeft meegekregen in dezen bos want stel u voor dat ge zou maar veloren lopen, Opeens moesten we de E411 over of beter onder langs een resem trapkes naar beneden om langs den andere kant van de tunnel terug naar boven te komen en onze weg verder te vervolgen naar het Mezendreefje waar op het einde de bevoorrading voorzien was.

Aquarius green splash ( een nieuw groen drankske om den dorst te leesen ), voor wie het niet lustte was er nog gewone sportdrank, cake, peperkoek, stukken banaan en sinaasappels op te verorberen. Opeens kwam er een bekende MTB Amazone toe gereden zijnde Githa Michiels die even snel terug verder reed na een snel hapke te nemen.

Allez wijle ook weer weg om onze 46 km lange rit te vervolgen met een eerste brede dreefke en dan weer de fun van een lang slingerende singletrail dat ons naar de Welriekende dreef bracht en om nog maar eens een weg over te steken en met een snelle afdaling naar het ( nieuwe ) station van Groenendaal te rijden. Wat kan het leven van een biker toch schoon zijn als hij mag rijden gier in den bos met lichtjes aantikkende hm's op de teller.

Het feest is gedaan in het woud en we betreden terug de bewoonde wereld om nog wat hoogtemeters te verzamelen want de teller bleef quasi hangen op 440 m, met een laatste trail door het bos werden we aan de voet van het "Duivelsgat " afgezet. Van ver kon ge al zien dat er redelijk wat bikers te voet naar boven gingen dus we wisten genoeg dacht ik.

Toch de uitdaging van Koen aangenomen om in 1 ruk boven te geraken wat makkelijker was dan ik voorzien had, akkoord er lagen veel stenen en een geulke in de weg maar het was precies wat overdreven om er een extra technisch stuk van te willen maken doch er steeds te voet naar boven kwamen.

Nadien werden we dan door verwezen naar de Breerijke Maleizen wat ook een lange singletrail bleek te zijn waar ge dan af en toe van de bike moest wegens enkele boomstammen over het pad, anderzijds moesten we ons dan bukken om met onze helm niet tegen de laag overhangende takken te botsen. Tegen het einde van dit stuk was dan een schuin aflopende rand het ook al goed opletten was om er niet onderuit te gaan.

Als afsluiter kregen we dan terug een klimmeke van rond de 12% om de Breerijke te verlaten, om de tocht af te sluiten kregen we nog een lange singletrail langs de Hagaardbosweg en de Zorgvliet dat ons via een boswegel en kasseien terug naar de start bracht.

De conclusie

De cijfers

48.40 km / 17.3 avs / 54.30 max / 9° gemiddeld / 628 hm's

Het Parcours

Zeer mooi traject met een enorme lange lus door het Zoniênwoud met redelijk wat pittige hellingen

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : geen supermoeilijk parcours maar steeds oplettende voor de vochtige trails, idem door de met modder gevulde poelen die verraderlijk waren.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende kleur, duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

De groene long van Brussel of moet ik zeggen " het grootste bos van de Vlaanders" met zijn 4000 hectares groot

Bevoorrading

4 / 5 , Alles was aanwezig, aquarius green splash iets anders van drank voor wie het groene spul niet lustte, verder ook nog cake, peperkoek, stukken banaan en sinaasappels.

Vrijdag heb ik met MC Jo de 75 km gereden op de weg want ik wilde dat ook eens meemaken eigenlijk dus afgesproken met Jo, ikke met de koersvelo en Jo met de MTB en wijle weg. Al redelijk goed uitgepijld eigenlijk de dag voor het event, ik had al een 15 km in de benen omdat ik van Erembodegem kwam naast het jaagpad met matige wind op kop.

Tot aan de berendries rustig gehouden maar me wel eens laten gaan op de kasseien van de Lippenhovestraat en de Paddestraat waar ik een groepke wegrenners ben voorgegaan ( de juiste techniek voor kasseien gehanteerd zeker ?? ). Nadien dan een eerste licht hellende aanloop naar de Berendries welke ik goed verteerd heb, vandaar dan de afdaling van de kasteeldreef dat beklommen moet worden op de 130 km lus van de regiotour. Een stukje over de N462 dat ons later naar de Valkenberg bracht.

Via Opbrakel en Brakel reden we naar onze volgende heling zijnde de korte maar steile Ten Bossestraat dat ik wonderwel op de 52 vooraan ben opgereden ( achteraan wel op de 25 ). Dan een lange afdaling en wat vals plat en dan de aanloop van de Eikemolen waar Devolder vorig jaar en vandaag terug een sprint trok om de groep achter zich te laten dus ik ook es geprobeerd en het groepke renners achter mij kunnen laten tot boven aan de top.

Via de Caudenberg reden we dan terug naar beneden om nogmaals de N8 over te steken en door te rijden naar Geraardsbergen langs Sint Martens Lierde en Deftinge waar ik afscheid heb genomen van Jo met een drankje bij hem thuis. Ik dus alleen verder naar Geraardsbergen om er voor de zoveelste keer de Muur en kapelmuur op te rijden, normaal gezien worden ze gestuurd langs de Astridlaan en de Zonnebloemstraat om het verkeer te mijden maar ik heb zoals de profs de vesten opgereden met de Muur als afsluiter.

Deze keer niet zo moeten trekken om boven te raken zoals de eerste keer dat ik met deze racefiets reed maar echt soepel ging het nu ook weer niet, met nog 1 beklimming te gaan dan naar de Bosberg gereden te Atembeke met een groepke achter me op de beklimming dat me maar niet wilde voorgaan en deze klim ligt me al niet om eerlijk te zijn.

In snelvaart dan via Waarbeke en Nieuwenhove naar Denderwindeke en zo naar de nieuw kerk te Meerbeke, in plaats van naar de finish te Meerbeke te rijden ben ik naar het jaagpad gekeerd om zo naar huis te rijden.
Na iets meer dan 4h rijden ben ik thuis gekomen met 104 km en een gemiddelde van 25.39 km/h en 727 positieve hm’s. Al meer dan eens meer dan 100 km gereden tot 2 keer 135 km maar dat was wel off-road tijdens de Regiotour.

De conclusie

De cijfers

104.02 km / 25.39 avs / 64.80 max / 20.6° gemiddeld / 727 hm's

Het Parcours

Voor we naar de berendries gestuurd werden kregen we eerst vooral rustige landwegen dat ons via Aspelare naar Herzele en Zottegem brachten, in Velzeke de beruchte Lippenhove- en Paddestraat over en dan de laatste 6 hellingen van de Ronde. de Berendries - Valkenberg - Ten Bossestraat - Eikemolen - Muur + kapelmuur en de Bosberg

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : geen moeilijk traject eigenlijk maar wel opletten op de kasseikes van de beruchte Lippenhove- en Paddestraat waar ge wel eens door elkaar geschud kunt worden

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende kleur, duidelijke borden voor de splitsingen al was het nog maar de dag voor de Ronde

Natuur

Tja het is een wegrit hé dus veel bos heb ik niet gezien natuurlijk

Bevoorrading

Die had ik zelf mee, 2 bussen W-cup orange en een energiereep en een gelleke

Zaterdag 4 april afgesproken met Mountain Challengers Jo, Werner en Anthony en bikemaat Koen om de 93ste Ronde van Vlaanderen te rijden met de MTB maar voor mij was het de 11de keer vandaag. Zoals gewoonlijk snel plaats gevonden aan het station van Ninove waar we ons rap hebben klaargemaakt om naar de startgrid aan het PTI te rijden om daar dan Anthony, Jo en Werner te vervoegen.

Na eerst een rondje in het PTI te draaien waren we vertrokken met eerst de voetgangersbrug over de dender en een stukje jaagpad alvorens onze eerste off-road strook te trotseren. Het lag er vrijwel droog bij met op enkele plaatsen enkele sterk zuigende stukken. Met al zijn opgekropte spierkracht stoof Anthony de weg in maar nog geen 50 meter verder lag hij al op zijn zomerzij omdat zen voorwiel wegsloeg op deze eerste beklimming genaamd “de Pollare berg“ dat eigenlijk nog op Ninoofs grondgebied ligt.

Via Pollare dorp dan een andere singletrail ingedraaid om een eind verder terug de dender over te steken over de 'Zwarte Flesch' brug naar Appelterre waar een eerste splitsing zich opdrong, de 25 km naar links en de overige 3 afstanden naar rechts voor een eerste kasseistrook.

Op onze weg naar Voorde reden we over een licht hellende veldbaan met een schoon kapel dat de streek wat sierde tussen de bomen, wat verder moesten we dan de Brakelsesteenweg over om wat verder terug een ander veldwegelke naar beneden te duiken en een volgende splitsing te volgen. Het tempo zat er al goed in en gezwind reden we richting Sint Antelinks om er de Berg te Bever op te rijden, ik en Anthony op kop om onze eerste bergprijs binnen te halen ( ‘t moest es waar zijn ), de Berg te Bever is 450m lang en deels geasfalteerd met een gemiddelde stijging van 5,5%.

Eens boven moesten we dan even de cyclo’s kruisen maar nadien moesten we dan terug het veld induiken richting Woubrechtegem, de veldwegels volgden elkaar snel op en zo rijden we via Erpe – Mere en Aaigem Herzele binnen om daar na een kort parkbezoekje van de bevoorrading te genieten. Wafels met honing, sinaasappels, stukken banaan en ander gerief om te eten lagen klaar om opgegeten te worden, qua drank was er de keuze van isostar welke ook de sponsor is van deze grootschalige organisatie, ik moet zeggen dat die nieuwe smaak van Isostar Digest met neutrale PH waarde me wel beviel.

Na deze korte eet- en drink stop wijle weer de bike op om wat meer hellingen te trotseren want we rijden via Gotenberge en Godveerdegem naar het glooiende Lierde - Sint-Maria-Lierde waar we ondertussen ook nog de splitsing van de 75 en 100 km zijn tegen gekomen. Af en toe het tempo wat drukken zodat iedereen mee kon was ook belangrijk want onze leuze was “samen uit = samen thuis” dat door het aangegeven tempo soms wel eens werd vergeten. Al dees kanten al wat meer tarmak maar dan wel meestal in stijgende lijnen.

Ondertussen waren we al op de terugweg van Lierde naar Geraardsbergen om ons in Hemelveerdegem de Osseweide op te rijden welke beter gekend zal zijn alias de Kakelenberg welke er deze keer droog bijlag ten opzichte van andere jaren. Voor we de klim begonnen naar de Osseweide moesten we algelijk toch eerst nog wat stunten uithalen om zo proper mogelijk de top te halen wat niet altijd even simpel was maar dat is MTB’en natuurlijk. Boven zat ik dan in het verkeerde spoor en door aanwijzen van Anthony meteen verzet en de trail zonder verder problemen verder gezet tot aan de garage op het einde.

Na wat cruisen door de straten reden we dan via de Koebrug en een korte kasseistrook naar de 2de bevoorrading in de Gavers naast den dender, wederom genoeg om te bikken en te drinken en ge kon er zelfs uw drinkbus bijvullen met Isostar aan 1 van de talrijke kranen die er waren opgesteld. Na wat overleg en het nodige eten binnen te draaien konden we beginnen aan onze finale over de Abdijstraat en de Muur maar eerst moesten we nog het eerste deel van de Bovenhoek beklimmen, via een nieuwe lange singletrail dat ons bijna de grond in zoog en een afdaling werden we terug naar het jaagpad gestuurd om een eindje verder dan de Kloostermeersstraat in te draaien waar we samen kwamen met de cyclo’s.

We konden eraan beginnen, de steile abdijstraat lonkte naar ons en voor het 5de jaar op rij hier terug mijn demarrage gestart tot aan de kapelmuur boven, de abdijstraat nog op een soepele vitesse tot aan de vesten en dan een lange spurt tot de kapel, ik was er zelf van verwonderd toen ik de beelden zag op mijn camera dat mijn vader filmde. Boven trouw gewacht op mijn medebikers die ook met mondjesmaat naar boven kwamen gereden, Anthony met Werner in zen wiel, even later dan Koen nog met Jo in zen wiel en we waren terug compleet.

Na wat napraten en de andere renners en mtb’ers te bekijken dat naar boven kwamen gereden waaronder een manneke van een jaar of 7 met ne racefiets, deze kreeg dan meteen een staande ovatie boven aan de kapelmuur.
Allez wijle weer ons in gang gezet richting bosberg maar niet via de officiële route over de tarmak maar wel langs een lange veldbaan ( Smelterijweg ) met een schone ietwat technische afdaling, een stukje verder dan terug naar boven en weer naar beneden waar we dan terug op de Brusselse straat uitkwamen tussen de renners en mtb’ers van de Ronde.

Via de Brusselse straat dan verder naar Atembeke om daar dan te beginnen met de aanloopstrook voor de kasseien, zelfs deze aanloop bedraagt al een 4% al zou ge dat niet meteen zeggen natuurlijk. Deze keer was de hele breedte van den berg bezet door renners en bikers ten opzichte van andere jaren en dus ook meer plek om u ergens tussen te schieten om zonder accidenten te kunnen voorsteken.

Boven dan op Anthony en Koen gewacht en weer samen verder gereden met Jo en Werner dat er al waren terwijl wij een klapke deden aan de kapelmuur, we moesten nog een stukje volgen met de renners en dan linksaf naar beneden. Een baantje waar ik al meer dan ene keer een snake bite heb gehad door de stenen die er her en der verspreid liggen, deze keer ben ik er goddank doorgekomen zonder problemen. Via de Rapaillebosstraat en nog een resem andere licht hellende tot hellende veldwegels kwamen we aan de derde en laatste bevoorrading te Grimminge waar we nauwlettend in de gaten werden gehouden.

Om te beginnen moesten we onze bike aan de hand meenemen door de buffetgang ( leek precies op een walking dinner ), deze was vooral om te voorkomen dat we niet teveel wafels of andere koeken zouden verorberen al zouden ze de eerste dagen niet zonder zijn kunnen vallen als ge de vooraad zag staan. Drank was echter geen probleem om te drinken of bij te vullen. We konden beginnen aan onze laatste kilometers richting finish te Meerbeke maar eerst nog wat veldwegen en kerkwegels dat ons naar Zandbergen bracht waar we de Roost eerst op de weg mochten opklimmen met een daarop volgende afdaling. Als beloning kregen we dan nog eens de Roost off-road voor de wielen wat een lange klimmende veldbaan is ( +- 5% ) waar de kasseien verre van gunstig liggen maar wel best te doen om naar boven te rijden. Het mag niet TE gemakkelijk worden ook natuurlijk.

Eerst boven mochten we nog een kort stukje verder klimmen richting Denderwindeke maar een goei 500m verder moesten we dan een linksaf draaien in een veldweg dat ons later na nog een asfalt afdaling naar de laatste helling van de dag zou brengen zijnde de Steenberg. In Pollare moesten we dus de Steenberg beklimmen welke een holle weg is met een spoor van links naar rechts om te volgen tot boven, af en toe komen er mensen hier hun steen afval kappen wat nog een bijkomende hindernis teweeg brengt en soms wel ne platte band ook.

Nog een lange kerkwegel naar de Echel en via Neuringen de lange veldbaan volgen naar de Edingsesteenweg waar Jo en Werner met hun fully het meeste comfort hadden, nu de finale nog rijden naar de finish te Meerbeke, Anthony zat ondertussen al in mijn wiel maar kreeg voor de triomfboog kramp dus zakte weer wat weg dus ikke als eerste over de meet. Nog ne km of 2 door de straten naar de nieuw kerk aan de lichten en dan links terug naar het PTI aan de centrumlaan om ons stuurbord in te leveren voor een isostar pakket. Achteraan op het plein de bike afgespoten in de bike wash en wat later terug naar het station om naar huis te rijden met iets meer dan 87 km op de teller.

De conclusie

De cijfers

87.11 km waarvan 82.54 km van het RVV parcours en 4.57 km van het station en terug / 20.78 avs / 79.20 max / 11.9° gemiddeld / 750 hm's

Het Parcours

Mooi parcours weliswaar met veel veldwegels en een road / off-road gehalte van 40/60 % naar mijn mening, na de beklimming van de Muur wel een andere weg genomen door het veld ipv de tarmak naar de Bosberg

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : geen moeilijk traject met de vele veld- en kerkwegels, ge moest dus geen halsbrekende toeren uithalen om vooruit te geraken ( buiten op de Kakelenberg misschien om er droger door te geraken )

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende kleur, duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Vooral veel veldbanen zoals eerder gezegd maar de kanten van Zottegem en Lierde is het aangenaam vertoeven op het landelijke

Bevoorrading

Isostar Orange, Appel, de nieuwe Digest met neutrale PH waarmee je gewoon de drinkbus kon bijvullen. Om te bikken waren er honingkoeken, peperkoek, müslirepen, banaan en sinaasappels in stukken.

Vandaag naar Kortenberg gekomen voor de "korte bergen TT", het was voor ons de eerste keer dat we al hier kwamen biken en het ging ons zeker bevallen dat wist ik zeker, op de weg naar ginder eerst nog een vlaag regen over de auto gekregen terwijl we aan het denken waren " miljaarde we hebben geen regenjas mee", echter tegen dat we in Kortenberg waren aangekomen en geparkeerd stonden aan de kerk was het alweer uitgeklaard en wijle content natuurlijk.

Ons dan klaargemaakt en doorgereden naar de startplaats zijnde CC Colomba, de inschrijvingen gingen snel vooruit en na het scannen van onze VWB kaart en de bijkomende betalingen sprongen we de bike op voor een tof ritje van 50 km door de zone Kortenberg en omstreken. Na dus een snelle inschrijving mochten we vrijwel meteen het bos in te duiken waar het er alles behalve vlak aan toe ging, eerst wat slalommen tussen de bomen en dan naar boven voor een eerste technisch stukje.

Eens boven hoorde ik dan een constant geplof en er bleek een groot stuk glas in mijn achterband te zitten met dus ne platten band als gevolg, mijne buitenband is gelukkig niet meteen voor de vuilbak maar ik betwijfel het of hij nog UST kan gemaakt worden als ik mijn Reaction terug heb met de UST wielen. Zoals ik al zei beviel het ons hier steevast en zei ook tegen Koen " een geluk dat ik ondertussen uw smaak van parcours al ken " al ben ik natuurlijk ook een voorstander van technische trails en waarom ik natuurlijk ook graag in de Ardennen vertoef.

Deze verassende streek bood ons de ene singletrail aan na de andere en we hadden amper asfalt onder de wielen gekregen, het eerste deel van de tocht tot de bevoorrading was een mix van toffe singletrails, enkele lastige kasseistroken ( om ons al het Parijs - Roubaix gevoel te geven waarschijnlijk ) en enkele bredere veldbanen.

Tot de bevoorrading een goed tempo kunnen aanhouden en mijne copain kon goed volgen al klapte hij al snel van wat in te binden dus ik me op kop gezet, Het eerste boske met een Extreem steile klim jammer genoeg niet opgeraakt wegens gasten voor mij en net niet genoeg grip op de losse bosgrond. De afdaling zonder problemen kunnen afrijden (glijden) al was ik wel effekes verschoten van het aantal % welke 30 bedroeg tijdens de afdaling. Als ge beneden zijt mocht ge weer klimmen dus wijle weer naar boven, er waren een aantal bikers al te voet bezig naar boven aan het wandelen dus het traject ernaast maar genomen dat eigenlijk nog iets steiler bleek te zijn maar toch 1 ruk boven geraakt waar we dan bij het verlaten van het bos op de foto geplakt werden.

Nog een eindje door de velden met wat singletrails en een eerste lange klim op de weg, We zeiden het net nog dat we nog nie veel asfalt gezien hadden maar het was bergop dus het maakte al veel goed, dan een veldbaan in met wat verder dan de keuze voor het al dan niet verkiezen van de "Extreme" trail, Koen twijfelde dus ik dan maar alleen voor deze uitdaging met een lang en scherp klimmeke van ook om en bij de 30% op het steilste stuk, zitten op het puntje van het zadel boven geraakt en dan de landing ingezet.

Het eerste stuk meer gegleden dan gereden en middenin efkes gestopt en rap van spoor gewisseld door die boomwortels die er bovenop lagen en dan verder naar beneden richting fotograaf om via ne S-bocht den berg te verlaten en het traject verder te zetten. We moesten nog een goei 4 km en we waren aan de 1ste RV die goed in orde was met genoeg bananen, koeken en drank, nadien dan verder voor de 40 en 50 km om vervolgens na een aantal km's voor de 50 te gaan.

Het parcours bleek een heel stuk anders te zijn nu, wel nog vele singletrails maar ook veel modderige stukken waar we meestal kunnen doorrijden zijn. Nog enkele slecht liggende kasseistroken over waar er ondertussen al een laag modder over hing, zoals in het begin ook weinig asfalt onder onze wielen gekregen, we kregen wel wat minder bosrijke passages nu maar de stukken die we kregen waren des te spectaculairder geworden, niet alleen door het % van de klim maar ook door de meer vettige ondergrond.

In een bos zo een ander spoor genomen om een zwaar stuk te omzeilen en bij het terugrijden naar het juiste spoor een tak in mijn wiel en me zo blokkeerde, natuurlijk niet op tijd uit de pedalen geraakt en ik lag net op een boord van een diepe plas, al gelijk was juist mijn knie en mouw vuil omdat ik zo mijn val opving. Ook enkele passages te voet moeten doen of een voetje moeten zetten al was het niet voor lang, de snelheid lag met momenten al wat lager ook trouwens maar het is ook geen wedstrijd hé.

Voor we een andere bosrijke omgeving betraden moesten we eerst nog een klimmeke doen op de weg en eens boven dan meteen linksaf voor een smal pad over klinkers en een smalle tunnel in om met een kort klimmeke terug aan de andere kant van de drukke baan te staan, veiliger dan dit kan je geen drukke weg omzeilen dacht ik zo. Vervolgens dan nog een smalle trail naar boven voor we dan in het bos mochten afdalen met een steil knikje achteraf, redelijk wat bikers reden eraf maar evenveel riskeerde het niet omdat je beneden een bocht van 90° moest maken in mulle bisgrond.

Voor we de tweede bevoorrading kregen moesten we eerst nog enkele veldbanen door waar ik na een snelle afdaling een pijlke gemist had en rechtsaf reed in plaats van linksaf de klim te doen, redelijk snel de fout ingezien omdat er niemand achter me reed en dus snel gekeerd en de goeie weg op naar boven waar Koen inmiddels stond te wachten. Dan de straat over en een andere lastige kasseistrook bracht ons naar de 2de bevoorrading.

Na een luske van 20 km dus terug uitgekomen aan de eerste RV met nog steeds genoeg bananen en koeken maar nog enkel water als drank. Met nog een goei 7 km te gaan naar de start leek het alsof de benen herboren waren en de vitesse zat er weer goed in, eerst nog een lange veldbaan die wat op en af ging met een afdalende veldweg als afsluiter, hier hingen een heleboel gekleurde paraplu’kes boven wat voor een schoon effect zorgde.

Vervolgens een lang stuk over asfalt en nog een lange track over ne singeltrail, om af te sluiten nog een streepke asfalt en kassei en nog ene lange modderige veldweg dat ons nadien verder naar de start bracht. de bikewash zat vlot in elkaar en de wachttijden waren miniem, ook gene hogedruk maar gewone tuinslangen met genoeg debiet om de bikes proper te krijgen. nadien nog ne lekker verkwikkende douche en een drankje voor we naar huis reden om naar de finale van Parijs-Roubaix te kijken.

De conclusie

De cijfers

53 km / 16.81 avs / 46.80 max / 15.2° gemiddeld / 719 hm's

Het Parcours

Zeer mooi parcours met veel singlestrails en bospassages, de steile hellingen en afdalingen in de 2 Extreme bosjes konden me zeker bekoren omdat het een zeer goede oefening was op kracht en techniek ( om er boven te geraken toch ).

Technische moeilijkheidgraad

4 / 5 : Zoals hierboven gezegd moest ge vooral opletten op de vele singletrails en op en tijdens de 2 Extreme boskes, verder ook veel stuurtechniek nodig gehad omdat het parcours na de bevoorrading vooral veel vettiger was met soms wel diepe geulen en zompige bospassages waar onze Albert buitenband ons veelal heeft doorgesleurd zonder te moeten afstappen, ik heb me deze band nog geen moment beklaagd.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een opvallende kleur, duidelijke borden voor de splitsingen en of ge de Extreme al dan niet er zou bijnemen

Natuur

Niet gedacht dat er bij Kortenberg nog zoveel bos was te vinden maar algelijk ligt het wel dicht bij Leuven en Heverlee wat steevast een bosrijke omgeving is.

Bevoorrading

Enkele soorten koeken en peperkoek en stukken banaan, om te drinken was er keuze tussen water en sportdrank.

Bij gebrek aan een TT in de buurt hadden we gekozen voor een permanente route te rijden ( maw een BLOSO route ), normaal gezien zouden we die van Pamel - Roosdaal al eens gaan afrijden zei het niet dat er pijlen ontbreken maar de officiële opening is dan ook pas op 23 mei voorzien. In de plaats daarvan zijn we naar Kluisbergen gereden om daar te gaan genieten van het Kluisbos en de amusante hellingen in de buurt.

De vertrekplaats is tijdelijk boven aan de Toren waar we makkelijk een parkeerplaats hadden gevonden en meteen de rit konden inzetten met het afdalen van de Vinkendreef off-road. Eens beneden aan een taverne moesten we dan linksaf draaien voor nog een lang stukje door het grote Kluisbos, de ondergrond lag er algelijk nog redelijk bij maar toch ietwat zompig.

Na dit lang stuk door het bos reden we met een klimmeke op asfalt terug de bewoonde wereld in maar echter niet voor lang want na enkele bochten reden we alweer over veldbanen die ons op weg naar de eerste splitsing en op een eerste korte steile klim trakteerde. Met een afdaling op tarmak reden we naar de steenweg die we dan over moesten en zo dan verder richting de Kwaremontste kasseien die we even mochten betreden want even later reden we via een snelle afdaling naar beneden ( nogal logisch zeker !! ).

na deze afdaling door het veld kwamen we terug uit op de steenweg maar dan een eindje verder maar werden terug rechtsaf gestuurd voor een andere veldbaan die dan uitmondde op een smalle straat, daar dan terug rechts gemoeten en naar boven richting Oude kwaremont maar er was voor deze beklimming wat discussie over de pijlkes. Blijkbaar hebben wij een kort luske niet gedaan omdat er geen pijlke meer hing voor linksaf te draaien maar er stond dus wel eentje om deze straat terug uit te rijden.

Allez soit wij maar gewoon rechtdoor en iets sneller dan voorzien den Oude'n opgereden tot in het centrum waar we dan resoluut de rode route hebben gekozen, via de keuzeling- en watermolenstraat krijgen we nog een veldbaantje waar het enigszins ook niet vlak was, eens op de straat weer wist ik meteen waar we waren. Wijle naar links en via den tarmak naar beneden tot de voet van deze toch wel steile Paterberg.

Ene met ne koersvelo scheurde ons voorbij en vlamde in ware profstijl naar boven maar midden deze klim toch al aan het lichter schakelen was want hier is ook het steilste stuk met zijn 20.5%, wijle dus op een iets rustuger tempo naar boven zodat we boven tenminste nog "pap" konden zeggen terwijl we daar aan het genieten waren van het mooie uitzicht. Nadien ons dan terug in gang gezet en ne moment verder reden we alweer een ander veldbaantje in, deze volgden dan ook weer sneller op elkaar en zo ook een snelle afdaling met een boelke stenen welke we dan moesten ontwijken om toch niet plat te vallen.

Nog een streep asfalt voor we een lange singletrail betreden en ons ook nog tussen de molekes mogen wringen en daar dan ook nog wat foto's genomen, Koen bleek iets verder terug stil te staan en bleek dat dit het zware modderige stuk was dat ik op het forum mtb.be had gelezen, wijle toch wat slimmer geweest en terug naar boven om daar dan via de weide af te dalen en beneden terug de bikes over den draad te hevelen en via het juiste spoor verder te rijden.

Eerst een smalle singletrail en dan door een beekje om na de bocht dan weer wat kleiner te schakelen want hier kregen we terug een klimmeke om U tegen te zeggen, met een af en toe doorslippend wiel zijn we toch in één stuk boven geraakt wat niet al te simpel was. Via de straten dan nog een snelle afdaling op kasseien en terug naar Kwaremont dorp om vanaf daar terug dan de blauwe route verder te vervolgen.

Om te beginnen moesten we eerst het tweede en langste deel van de Oude Kwaremont verder beklimmen tot de steenweg die we dan over moesten steken, via de Knoktstraat betraden we terug het Kluisbos wat wil zeggen more fun voor mijn part, aan de brasserie beneden waar we eerder zijn gepasseerd met het starten van deze bloso rit moesten we een boswegel in waar we beiden onze ogen niet konden geloven. Een hoop wandelaars met hun grote grote honden namen hetzelfde pad en daarachter dan een ouder vrouwke met hare automatisch gestuurde rolstoel.

Wij moesten al zien wat we deden om niet vast komen te zitten in de volle bosgrond dus zal zij met hare wheelchair het ook niet makkelijk gehad hebben zeker ?? om ons pad ter vervolgen door het kluisbos kregen we nog een brede veldbaan maar we werden genoodzaakt ons de hoge berm op te schieten en zo ook een snelle afdaling te krijgen dat ons het bos terug uitstuurde naar de rotonde.

Via de Poletsestraat ( de straat die je naar het openluchtzwembad stuurt ) moesten we ook naar boven maar niet helemaal want we mochten nog even rechtsaf draaien voor een veldbaan met veel spoorvorming en dan via de Eikendreef en Sparrendreef stilaan naar boven waar de officiële startplaats is, wij moesten nog klimmen tot aan den Torenwaar ons voiture geparkeerd stond dus we kregen er nog wat hms' bij om af te ronden

Eens boven aan de toren kreeg ik nog zin in een kort maar technisch stukje van het europees kampioenschap dat enkele jaren terug hier plaatsvond, na de toren kort naar boven en via een technische singletrail terug naar beneden tot de parking, een stukje vlak en dan terug met een steile knik naar boven om daar naast de asfaltweg terug naar de toren te rijden.

Eens boven dan de asfalt over en aan den andere kant terug over de bosgrond naar beneden om zo dan naar de achterkant van het openlucht zwembad te rijden met nog een schoon maar snelle afdaling en dan terug weer naar boven met goei 18%, komen we hier die vrouw met hare rolstoel toch weer niet tegen zeker !! ik denk dat die off-road banden erop gelegd had want ook zij waren dezelfde klim aan het doen. Bijna boven nog een ander stukje aangeprikt zodat we terug aan de auto kwamen met 2.35 km extra en 100 hm's.

De conclusie

De cijfers

29.16 km + 2.35 km / 17.01 avs / 58.20 max / 15.9° gemiddeld / 683hm's

Het Parcours

Veel op en af maar dat was dan ook de reden waarvoor we naar hier kwamen, ook mooie en technische passages door het Kluisbos en de beklimming van de Oude Kwaremont, de Paterberg en Kluisberg als finale

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : geen supermoeilijk parcours maar enige technische stuurkunsten en een goei conditie zijn hier welkom

Bepijling

5 / 5 , De bloso bepijling was in orde al mogen ze soms wel wat meer pijlkes zetten en op meer in het oog springende plaatsen

Natuur

Het grote kluisbos door om te beginnen en te eindigen, verder nog enkele mooie passages onderweg

Bevoorrading

ne rugzak met 15.l drank in en een energiereep of 2 van thuis natuurlijk

Voor de 8ste keer op rij zijn we afgezakt naar het landelijke Mazenzele bij Opwijk voor de 13de editie van de Daan mountainbike toertocht, deze keer vertrokken we niet aan de voetbalpleinen van Mazenzele maar wel in de kleuterschool in het centrum, omdat we wat vroeger waren hadden we nog redelijk snel een parkeerplaats gevonden en ons snel klaargemaakt voor de start.

Uiteraard eerst nog inschrijven op het speelpleintje van de klein mannekes en dan de bike op voor het vertrek van een nieuwe rit door het pajottenland, na het afgeven van ons formulierke konden we ons dan effectief in gang zetten op een eerste off-road strook dat ons vervolgens naar de kanten van Droeshout bracht, in de rapte toch een pijlke gemankeerd en rechtdoor gereden in plaats van linksaf te draaien voor een nieuwe veldbaan.

Na het overstek van de verbindingsweg Asse naar Dendermonde reden we langsheen Baardegem om vanaf daar dan de smalle dreven van het Kravaalbos te doorkruisen, de snelheid zat er momenteel goed in en mede omdat we enkele andere bikers aan het achtervolgen waren maar ineens waren ze de pijp uit, na deze snelle singletrails reden we via de rand van het Kravaalbos richting Asse ter Heide om daar dan de drukke Brusselse steenweg over te steken om vervolgens aan de heuvelzone te beginnen.

Na de oversteek dan een lange singletrail afdaling om zo naar de kalkoven te rijden maar eerst nog een omweg met een pittig klimmeke en daarna via de Buda terug af te dalen over een baantje bestrooid met boomschors welke redelijk zompig lag, nadien dan terug onze weg vervolgd richting containerpark van Asse en dan een stukje naar boven om nadien terug te kunnen afdalen richting Asbeek waar we terug een oude bekende mochten oprijden, zo een smal steegje met een pittige steile technische klim erachter.

Allez veel rijden was er niet aan want ge kon om te beginnen al gene aanloop nemen door de zompige ondergrond en als ge zo een technische klim moet beginnen dan staat ge zo meteen weer met een voet aan de grond, eigenlijk raakt ge hier altijd amper boven want de uitstekende boomwortels maken steeds dat ge komt te slippen op 1 van de natuurlijke traptreden. Nadien reden we dan naar de Zavelput naar boven ( niet diene grote zandbak in Buizingen ) om daar dan de eerste keuze te maken aan de splitsing.

De 30 km rechtdoor en de 50 en 80 km rechtsaf en zo een kort stukje de steenweg te volgen naar beneden om dan een scherpe bocht naar rechts te nemen en een ietwat steile maar gladde afdaling te doen. De biker voor mij was er blijkbaar niet gerust in en dat was aan zijn stuurtechniek te zien, niet dat ik zo een technische afdaler ben maar deze kon alles behalve problemen opleveren. Via den boer zijn serres reden we door tot de eerste ravito welke dik in orde was.

Sportdrank à volanté, cake, koeken, banaan en gels om terug op krachten te komen van de reeds gedane inspanningen, ik had s'ochtens alleen maar een banaan en 2 grote tassen koffie binnen gespeeld voor we naar hier kwamen dus voor mij kwam het juist op tijd. Nadien mochten we lang hier verder klimmen naar boven over zompig gras en een baantje dat ons terug naar de assesesteenweg bracht die we terug over moesten steken.

Hetgeen wat we nu kregen was nieuw voor ons omdat we via enkele andere singletrails naar de Morette gebracht werden waaronder nog een steile van +- 20%, zo kwamen we dan uit achter de kapel om dan de Morette af te dalen en terug te keren naar de ander kapellekes van de kruisborre. Aan de grote kapel echter net niet boven geraakt omdat de kerel voor mij het vertikte aan de kant te gaan want hij was toch al afgestapt. Nu dus wat plaats tussen gelaten om toch de trapkes te kunnen oprijden maar helaas aan de laatste trede schoof ik er ook terug af.

Wat we nu onder de wielen kregen waren enkele brede stroken en dreven die ons over de E40 stuurden om zo via het domein van kasteel de la motte naar het technische Borréboske te rijden, het was al de hele ochtend aan het motregenen dus het zou hier wel eens glad kunnen liggen dus stuurtechniek is hier altijd meer dan welkom, we moesten terug via diene schuine naar boven en dat was ie alles deze keer omdat het gras al zo vochtig was slipten onze banden op de rand.

Toch heelhuis boven geraakt en ons dan het boske ingeschoten voor een kilometerke of 2 dikke fun, het is hier constant draaien en keren en op en af, in het tweede deel van het boske reed er niemand meer voor mij en zo kon ik beter anticiperen bij het bochtenwerk en de bulten en kloven en zo het boske uitrijden, nog even op de Koen gewacht en dan verder voor de 50 km want hier werden de mannen voor de 80 km naar Dilbeek en omstreken gestuurd en wijle via enkele veldwegels en ne tunnel naar de andere kant van de autostrade.

Nu kregen we een rondje Bekkerzeel aangeboden met de beklimming van de Boterberg en zo langs den andere kant terug naar beneden om vervolgens via een singletral naar de manege gestuurd te worden en daar naast de pinnekesdraad terug omhoog te klimmen, voor ons stopte er dan ineens een biker die meer dan waarschijnlijk al op zijn tandvlees zat. eens boven reden we via de poel naar een volgende lange veldstrook dat ons naar de kattenberg bracht maar via enkele andere wegjes dan we anders nemen, na een stukske tarmak dan terug een singltrail afdaling naar de terlindenvijver voor wederom een lange singletrail. Eens deze door nog een kort klimmeke tot de 2de bevoorrading.

Wederom alles op en aan zoals de eerste dus we hadden zeker geen klagen, hier dan nog een klapke gedaan met de enkele herders en over hun marathon dat binnen enkele weken zal doorgaan te Maarkedal, met nog respectievelijk 14 km te gaan reden we terug naar het centrum van Asse en het park waar ik eind juli vorig jaar hard onderuit ben gegaan op de dolomiet ondergrond, het park was nu wel helemaal afgewerkt maar ietwat te kaal eigenlijk om de nodige rust te kunnen uitstralen. Nog eens de steenweg Asse - Brussel oversteken en zo door naar Mollem waar we naast de spoorweg nog een laatste splitsing kregen.

Ik had het te laat gezien dat de 80 km rechtsaf moest dus ikke ook naar daar maar werd meteen terug geroepen door Koen, " ge wilt op tijd thuis zijn zegt ge en nu vlamt ge ineens de 80 km route op " zei em dus maar gewoon terug gekeerd en de 50 km pijlkes gevolgd, om af te sluiten kregen we nog wat leuke technische baantjes naast het Kartelobos maar ook nog een veldweg waar ik net niet tot de naven in de mud stond, met de voeten naast de bike verder gestapt. Nog een stukske langs de paddebroeken en zo terug naar het schoolke waar we na iets meer dan 3h biken terug zijn aangekomen.

Nog rap aanschuiven voor de bike wash en onzen nieuwen binnenband gaan ophalen, nog iets drinken voor we terug keerden naar ons voiture om ons daar te herkleden en naar huis te keren want op freecaster.tv kon ge de 2de mache van de Wereldbeker mountainbike te Offenburg volgen.

De conclusie

De cijfers

55.91 km / 17.28 avs / 32.4 max / 11.5° gemiddeld / 688 hm's

Het Parcours

Mooi parcours weer dat ons door het Pajotteland brengt met de nodige technische aspecten en singletrails.

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : We kennen deze streek al goed ondertussen dus we weten al meer waar we moeten opletten en waar niet, mede omdat het begon te regenen moesten we wel iets meer op ons tellen passen omdat de toplaag glad begon te worden en dus meer kans op schuivers, het Borréboske naast de E40 is natuurlijk het toppunt van stuurtechniek.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen in een wel niet zo opvallende kleur maar nog goed zichtbaar, ook genoeg duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Langs het kravaalbos is het gezellig vertoeven in een groen kader net zoals in het technische Borréboske

Bevoorrading

Voor mijn part dik in orde met genoeg eten en drank en zelfs gels voor een extra boost.

Vrijdag 1 Mei 2009

Ik had afgesproken met Stijnovich om een toerke te doen vertrekkende te Rendeux omdat we er allebei het dichtste tegen zaten van logement, ik boven te Beffe en hij tegen Marcourt, dus om 13h afgesproken voor een ritje van rond de 35 km dat ons eerst naar Hotton bracht met een eerste lange klim op de weg die ons dan naar het bos bracht van Hampteau, uiteraard blijven klimmen op een mooie singletrail en dan verder terug afdalen tot Menil Favay, omdat we daar een baantje gemist hadden tijdens het dalen heb ik er een ander mooie trail ingestoken met een technische afdaling op stenen en een daarop volgende singletrail met dezelfde ondergrond.

Eens bijna te Hotton nog een klimmeke gedaan naar een uitkijktoren dat ook midden een bos staat met uitzicht op Hotton, nadien nog een laatste afdaling tot het centrum en zo was het makkelijkste stuk al gedaan van onze rit, de meeste hoogtemeters vallen namelijk te rapen in het deel van Hotton tot Rendeux terug met enkele lange en steile hellingen maar ook mooie singletrails en bredere dreven.

Om te starten reden we eerst langs het nieuwe fietspad dat ons van de soms drukke weg weg brengt tot het kerkhof om daar een eerste steile bosklim te doen, al snel verschijnt er 18% op mijn tellerke tot boven, het lag er wel wat vochtig maar net genoeg genoeg om in 1 ruk boven te kunnen geraken, dan een eindje door het bos vooraleer we de afdaling naar de Isbelle inzetten en langs de barakken van het speleoteam. Het zou de Ardennen niet zijn moesten we terug wat fijner schakelen voor een nieuwe klim off-road maar het was niet zo steil deze keer.

Eens boven een snelle afdaling op de tarmak en lap weer naar omhoog tot het Maria beeld te Werpin met zijn bijhorende kapel waar ge nog een bougieke kunt doen branden op een goeie afloop van de rit, vanaf hier gaat het weeral omhoog op een ietwat bredere baan die bedekt is met stenen en boomwortels, een echt moeilijke klim is het niet maar wel een lange en ge hebt natuurlijk wel wat stuurvaardigheid nodig ( en niet alleen in de Ardennen zelfs ). Eens boven geraakt zijn we tegen het gehucht trinal dat we rechts laten liggen en terug afdalen richting Melines, deze keer lag het er verrassend goed bij zonder enige baggerstukken zoals voorheen.

Na het doorkruisen van een kleine camping stelde ik de keuze voor aan Stijn om rechtsaf te draaien en een gemiddelde klim aan te vatten van +- 7% of linksaf te draaien voor een steilere klim naar Soy die hij dus gekozen heeft want moeilijk gaat ook. na een lange single boven geraakt tot tegen Soy en dan weer verder over een baantje waar ze boomschors hadden gegooid en dat bolde nu voor geen meter dus te voet verder voor een goei 50 meter en dan een schone beloning.

Een afdaling met enkele dikke stenen en boomwortels die voor de helft boven de grond liggen, met zijne epic was dit waarschijnlijk een plezier om te rijden want daarvoor dienen ze ook natuurlijk, Dan terug een stukje naar boven tot Wy, we konden nu terug wat op adem komen want voor de volgende 5 km was het hoogstens wat glooiend langs de rand van Amonines. Een brede veldbaan brengt ons naar de baan die wederom wat klimt. Ik had voor de zekerheid mijn stafkaart mee want hier en daar was ik wat aan het twijfelen welk baantje we in moesten draaien en algelijk heb ik me toch ergens vergist waardoor we een luske gedaan hebben langs de boer zijn weide.

Stijn zijn kaars was ver uit en zijn via de baan dan verder gereden tot Magoster en zo via Beffe de 2 km lange afdaling gedaan waar ik me eens heb laten gaan en de schrikwekkende vaststelling heb gedaan van 95 km/h tot onze startplaats te Rendeux, nog even naar het infopaneel gereden waar de vaste tochten opstaan en dan terug voor een off-road klim die een eindje verder weer op de baan uitkomt die we waren afgevlamd.

Nog even verder geklommen tot de kerk in Beffe en dan richting chalet waar we een week logeren.

41.64 km - 1043 hm's - 14.9 km/h avs - 95 km/h max

Zaterdag 2 mei 2009

Ik had een rit op de weg gepland maar had eigenlijk geen bestemming in gedachte, vertrokken aan de chalet reed ik richting Beffe en dan de lange tarmak tot Amonines, Op en af langs Magoster en dan eens beneden naar Erezee toe. Hier wat gewtijfeld en dan maar richting Bomal gereden maar in Eveux kende ik een schoon klimmeke dus deze opgereden tot in Heyd en Weris.

Eens boven moogt ge dan terug naar beneden en zo via via naar Barvaux gereden om vanaf daar de Ourthe te volgen tot Durbuy, Het was lekker weer dus ja er was veel volk op de baan dus in Bohon afgedraaid en een ander klimmeke op straat genomen tot het relais de Bohon en zo dan naar Durbuy afgedaald. Durbuy was te druk vandaag om door te rijden dus ben ik maar via Septon naar Petit Han gereden en zo naar Deulin en Fronville waar ik John Meurs een bezoekje gebracht heb en afgesproken voor een MTB rit.

De terugrit was via Melreux naar Hotton en dan weer een klim gekozen tot Hampteau, na een helling komt een afdaling dus zo verder naar Werpin gereden en verder via Trinal naar Beffe terug om wat na bijna 63 km aan de chalet weer uit te komen, 3 mei was het rustdag voor de bike want ik ging naar Houffalize voor de Wereldbeker.

62.74 km - 897 hms - 23 km/h avs - 51.6 km/h max

Maandag 4 Mei

De baanwielen stonden nog in de bike gemonteerd dus nog een ritje op de baan gedaan dan maar, terug tot de kerk van Beffe en afgedaald tot Amonines en dan daar achter de sporthal ( tevens de startplaats van de TT van Amonines ) rihting Erpigny gereden en geklommen want het ging er ook serieus omhoog omdat ge op gelijk voet met Erezee komt. Vanaf Erezee dan terug naar beneden naar Pont De Erezee waar het toeristisch treintje naar Dochamps vertrekt.

Vanaf de rotonde verder gereden naar Bomal wat een dikke 17 km verder is, op de baan nog even getwijfeld of ik terug via Eveux naar Weris zou rijden maar toch niet gedaan en dus doorgereden tot Bomal sur Ourthe. Via een gematigde klim van +- 6% naar Tohogne gereden en zo door tot Durbuy waar ik dan een drinkpauze had ingelast. Vervolgens de lange klim dat naast de pizzeria begint op het pleintje tot de uitkijktoren boven Durbuy.

Via het politiekantoor naar Rome gereden ( uitgesproken zonder de é, Rom dus ) en door tot Biron en daar dan de eerste klim van de Luik Bastenaken Luik wedstrijd genomen, ik heb weliswaar de iets steilere kant genomen dan de wedstrijdrijders, eens tegen Soy dan gedaald tot Melines en Werpin en na een stuk op de baan Hotton- La Roche de 2 km lange klim tot Beffe beklommen al is deze niet meteen mijn favoriet, nog een stukje vals plat en korte afdaling tot de chalet en we zijn weer rond.

64.14 km - 933 hms - 22.24 km/h - 54 km/h max

Dinsdag 5 Mei

Een regenachtige dag vandaag dus op het gemakje de bike klaargemaakt voor een MTB rit de woensdag want ik ging de rode en groene route van Rendeux rijden.

Woensdag 6 mei

Ik had eigenlijk met John Meurs afgesproken maar er was iets tussen gekomen dus heb ik alleen dan de rode en groene vaste route van rendeux gereden omdat de rode namelijk passeert aan de chalet.

Ik dus kunnen starten met een afdaling tot het infopaneel te Rendeux en dan gestart met de groene route, een stukje richting Hotton en dan linksaf door een wijk maar ik was iets verder gereden om er een ander klimmeke bij te nemen en toch op hetzelfde traject uit te komen een eind verder, eens ik weer op het parcours zat nog wat verder gklommen op de baan vooraleer we een veldbaan indraaiden dat maar bleef klimmen. Dan een eerste bospassage met draaien en keren en natuurlijk ook op en af en zo reden we richting bewoonde wereld, In Chéoux dan een andere klim voorgeschoteld gekregen dat wel op verharde weg was maar met momenten redelijk steil amaai.

nadien reden we terug bebost gebied in met enkele schone singletrails en ander genietbare trails tot Hodister, vanaf hier moest ik nog wat verder klimmen tot de ingang van een lange veldbaan dat me naar de kapel van Saint Tibeaut zou leiden, aan de ingang hier was een bevoorrading opgezet voor een wegrit dat hier zou passeren en de man bood me iets te drinken aan. Na een korte verpozing dan de rit verder gezet tot aan de kapel en vanaf daar dan de rode route verder gevolgt

Eerst een stuk door het bos met een lange singletrail met een steile afdaling ertussen waar ge u het best achter het zadel hangt om niet over de kop te stuiken, nadien dan weer bergop om zo het bos uit te rijden. De blauwe route moest rechtdoor en ik naar links voor een andere afdaling wat me tot in Warizy bracht maar ik moest nog iets lager tot in Jupille maar daar zorgde dan een andere afdaling over dikke kiezels voor met nog een ander schoon stukje.

In Jupille moest er geklommen worden via het chaletpark le Boverie tot Marcouray over asfalt maar John zei me dat er een ander - beter en vooral mooier alternatief voor handen was, aan de receptie moest ik linksaf het bos in over een lange singletrail met half bovenliggende boomwortels, stenen en etc. Omhoog ging het ook zeker met soms tot wel 15% want we moesten uiteindelijk toch op hetzelfde punt uitkomen om het parcours afficieel verder te volgen.

Na nog een eindje de tarmak te hebben gevolgd reden we via het klein dorpje Marcouray door om dan terug af te dalen en via een mooie bosklim terug te klimmen tot Devantave, schone trails hier natuurlijk met soms redelijk steile stukken in verwerkt, eens boven dan een stukje tarmak gevolgd om een eind later weer off-road verder te gaan klimmen langs een jachtgebied. Eens hier terug buiten was het richting Dochamps maar ik moets linksomkeer maken om langs de bosrand terug af te dalen tot Devantave, om af te sluiten nog een stuk over asfalt door het dorp en dan een laatste brede veldweg dat me terug naar het punt bracht waar ik vertrokken was.

39.56 km - 930 hm's - 17 km/h avs - 51.3 km/h max.

Donderdag 7 Mei

Ik had al gelezen dat de route 1 & 2 van La Roche ook prachtig waren dus had ik besloten om ze ook eens te rijden, ik had de rode route van Rendeux als aanloop strook genomen ( of toch een deel ervan )om naar La Roche te rijden, dus ik naar Devantave eerst en dan wat verder de afdaling en klim naar Marcouray om voorbij de elektriciteitscentrale dan de nieuwe singletrail naar beneden te bollen tot de receptie van het chaletpark. Vandaar ben ik dan een eindje verder naar boven gereden om off-road naar Cielle te rijden waar ge ook nog een steile opwarmer krijgt.

Eens in Cielle moest ik dan de asfalt afdaling met veel bochten nemen om een eindje verder te kunnen aansluiten op nr 2 met een nogal steile klim van 24% waarmee ge meteen zijt opgewarmd, ik had deze eind vorig jaar ook al eens gedaan toen we in december in het chaletpark Le Boverie logeerden maar ik had dan route 3 voor rekening genomen.

Na deze nogal steile klim op ook niet meteen de makkelijkste ondergrond toch boven geraakt en weer wat kunnen dalen tot ik aan het kerkhof was uitgekomen en dan was het kiezen tussen route 1 of 2 wat ook niet makklijk is in deze streek, de keuze was gemaakt en nr 2 voor rekening genomen omdat deze langs de achterkant van het wildpark tot de top van D'Haussiere klimt langs een al even uitdagen trail met bommworterls en stenen.

Eens op de eerste top van 500 m ( Col D'Haussiere ) ben ik verder gereden op route 1 omdat deze nog wat hoger ging door het bos tot 562 m en dat is Samree, eens hier wat rondgereden en dan weer dalen door het bos met leuke lange snelle en soms wel technische afdalingen, tot in Berismenil kom je praktisch het bos niet uit en dat is het toch wat men van een ardense tocht verwacht, is het niet ??

Deze tocht staat aangeschreven met 400 hm op de 25 km maar ik denk dat deze lus zelfs vooral meer hm's ook dus een makklijk circuit kan je het niet meteen noemen, vanaf Berismenilkom je weer wat in het bewoonde deel van de Ardennen al is het niet voor lang want na een kort luske mag je weer de weg naar Houffalize oversteken om weer te klimmen tot Borzée. De ene leuke trail volgt de andere op en na 24.5 km kom je terug aan te La Roche met een leuke snelle afdaling en nog een streep asfalt.

Ik moest nog naar Beffe terug en was nog niet helemaal moe dus heb ik nog de klim van route 4 naar Beausaint opgereden en de afdaling over dikke kiezels en zo naar het chaletpark te Jupille om daar nog eens de leuke singletrail klim te doen tot de elektriciteit centrale en dan verder tot Marcouray waar ik aan het twijfelen was om de rode route van Rendeux verder te volgen of de afdaling op asfalt te doen en terug te klimmen naar Bois D'Arlogne tot de chalet even verder

54.16 km - 1318 hm's - 17.18 km/h avs - 63.20 km/h max.

Vrijdag 8 Mei

Omdat John woensdag niet kon meebiken hadden we vandaag vrijdag afgesproken in Hotton voor een ritje en ik dus naar Hotton om er tegen 13h te zijn, ik was redelijk op tijd vertrokken en zo kon ik nog een stuk van de rode route meepikken vanaf Trinal met een schone lange afdaling tot Werpin langs het OLV standbeeld. Nadien nog een stukje verder naar beneden en weer naar boven om zo off-road naar de barakken van het speleoteam te rijden en dan een U turn naar links om naar het kasteel van Werpin te rijden.

De rode lus was bijna gedaan dus heb ik er nog de klim naar de grotten van 1001 nacht bijgenomen en terug naar Hotton via de groene lus, om iets voor 13h aangekomen op het appel te Hotton en dus wachten op John maar blijkbaar was er een misverstand in het spel want hij wachtte te Fronville op mij en ik in Hotton op hem bleek na telefonisch onderhoud. Ik dan doorgereden tot Fronville en vandaar dan een toerke van een 30 km gereden langs de bossen van Petit Han.

Veel draaien en keren en kort op en af maakte dat ik toch ergens een stuurfout maakte en ineens op mijn zomerzijde lag en mijn derailleurpat een slagske had gekregen wat nadien bleek, de versnellingen waren wat ontregeld en de ketting sloeg steeds tussen de cassette en de spaken bij het fijner schakelen dus dubbel opletten was de opdracht. Na de pasage door de Petit-Hanse bossen reden we door tot Grandhan waar een snelle afdaling van 10% op ons lag te wachten maar eveneens een klim van hetzelfde kaliber.

Door de problemen met de versnellingen toch enkele keren moeten stoppen om manueel de ketting weer goed te leggen en weer verder te klimmen, eens boven was er na nog een streepke asfalt een mooie off-road klim en afdaling waar ge bij de laatst genoemde toch uit uw doppen moest kijken om recht te blijven met de schuine verkantingen en boomwortels. Eens beneden zaten we tegen Durbuy waar we een schone technische klim op rotspartijen hebben bedwongen.

Tot daar was John dan de gids en mocht ik verder volgen, ik leidde ons tot Rome en zo naar het bos van Les Hazalles waar we eerst een ietwat modderige trail door moesten maar het viel al bij al nog mee, dan bergop richting de gelijknamige taverne om dan linksaf te draaien voor een glooiende en toffe singletrail. Eens aan de taverne dan een stukje over de tarmak tot Biron en dan weer een leuk off-road gedeelte met enkele korte kuitenbijterkes dat ons terug naar de baan Hotton - Barvaux bracht.

Wij moesten rechtdoor en schoten ons zo weer door het bos om enkele km's later terug uit te komen aan de camping te Fronville waar we eerder waren vertrokken, nog even de camping door tot de Chambre d'hote en we waren rond. we hadden een ritteke gedaan van rond de 35 km met niet overdreven veel hoogtemeters maar wel met een serieuze versnelling afgewerkt maar dat is rijden met John hé, ik was tevreden dat ik hem steeds in het zichtsveld kon houden want het is al anders geweest.

De regenwolken dreigden erdoor te komen en ik moest nog door tot de chalet een goei 15 km verder dus ikke dus weer de bike op en weg via Melreux naar Hotton om terug de rode lus verder te volgen tot de camping in Melines maar deze keer niet de steile klim gedaan naar Soy maar de beschreven route tot het gehuchtje Wy, vandaar heb ik het parkours van het BK verder gevolgd dat me nog via Devantave naar een laatste off-road strook naar de chalet bracht, ondertussen reed ik al een km of 5 in de steeds meer vallende regen maar net op tijd voor een stortvlaag.

71.85 km - 937 hm's - 19.96 km/h avs - 56.4 km/h max

Zaterdag 9 Mei

Vandaag de laatste rit van mijn 10 dagen verlof in de Ardense bossen en dus nog eens gekozen voor een wegritje met de nodige hoogtemeters om toch ietwat klaar te staan voor de Herdersmarathon op 23 mei en tot zover ging alles toch oké. Met een eerste afdaling langs het bois D'Arlogne reed ik naar Marcouray en zo door tot Cielle om daar de andere afdaling te doen met de vele bochten ( precies dat ge op een roesjbaan zit ).

Eens beneden dan iets naar boven en daar gekozen voor de beklimming van Col de Samrée, geen moeilijke klim maar wel een lange met een gemiddelde stijging van 6% tot ge uitkomt op de hoogte van 573m boven de zeespiegel, vanaf daar dan en langgzame afdaling tot Berismenil gekozen om dan door te steken naar de stuwdam van Nisramont met wederom een 6 km lange snelle afdaling. Efkes een pauze genomen en dan weer vertrokken naar boven met een gestaag klimmeke van +- 5 km tot het klein dorpje Nisramont.

Nu was het wat de weg zoeken naar La Roche terug wat geen probleem was en zo na een 9 tal km terug aangekomen in het centrum van La Roche met alweer een snelle afdaling, het centrum uitrijden begint steeds met een klim daar deze toeristische stad in een dalleke ligt, Voorbij Vecpré dan gekozen voor de klim naar Hodister via Warisy en dan weer naar beneden tot Rendeux en ondertussen zal ik alweer in de regen.

Nog enkel de Col de Beffe die me nog steeds niet ligt moest ik nog bedwingen vooraleer ik terug een 3 km later aankwam aan de chalet.

64.80 km - 1097 hm's - 22.94 km/h avs - 61.30 km/h max.

Het is een vruchtbaar weekje geweest voor mijn kilometertellerke omdat deze net geen 400 km heeft registreerd en ondertussen nog eens 7300 hms heb overwonnen, laat de Herderkes maar komen met hun marathon.

In plaats van getrouw naar de Anderlechtse skipiste af te zakken zijn we nu eens naar Opbrakel gereden voor de Lenterit van de club WTC Ter Linde, eerst wel getwijfeld of we al dan niet zouden aanzetten omdat het toch redelijk wat geregend had in de nacht van zaterdag op zondag.

Uiteindelijk toch vertrokken al was het pas kwart voor 10 dat we op onze bike zaten om de rit van 30 km af te werken, het was trouwens een goede voorbereiding op de Herdersmarathon van de week nadien, Vrijwel meteen reden we off-road en was er ook een eerst splitsing dat ons van de langere afstandsrijder scheidde. Een eerste ietwat vettig stuk maar ge kon er meestal schoon omrijden en dan weer de tarmak op.

Deze streek is nogal aan de glooiende kant dus we konden al veel bergop verwachten en zo reden we richting de mast van Flobeq om daar even in het bos te vertoeven al was het niet voor lang, wel kregen we een mooie snelle afdaling waar ge al enkele korte jumpkes kun uitvoeren door de in de grond gewerkte tredes. Koen vond het raar dat ik voor de 30 km opteerde maar tegen het einde van de rit begreep hij wel waarom.

Na de start kregen we nog een mooie technische afdling waar het de bedoeling was om de dikke stenen te ontwijken wat voor de ene biker wat simpelder bleek te zijn dan voor de andere, nadien dan een stukske dat ook ietwat vettig lag en daarop volgde dan nog een mooie klim met dikke stenen dus weer een leuke klim als ge't mij vraagt.

Veel op en af dus met ertussen een lange oude trambedding die we ook een hele lange tijd hebben gevolgd, deze vond ik wel wat ééntonig maar blijkbaar hebben ze ginds niet echt een keuze en moeten ze op deze bedding blijven, na een eindje mochten we toch deze verlaten en maakten een U-turn naar links en dan naar boven rijden, allez dat was alleszins de bedoeling want rijden ging maar moeizaam hier.

Oftewel mijn banden te hard ofwel iets teveel mud ? ben dan afgestapt en tot boven gestapt na enkele keren proberen aan te zetten op de steile gladde ondergrond. Eens boven ging het al stukken beter en kregen we terug een mooie ietwat technische one liner om onze stuurvaardigheid te testen en deze bleek algelijk redelijk goed, eens beneden kwamen we dan een hele meute herders tegen die ook hun parcours aan het afbollen waren als generale repetitie.

Na nog een korte technische afdaling tot weer die trambedding reden we met nog enkele ander trails richting bevoorrading, we zaten nu rond de 22 km en moesten nog een goeie 10 afbollen.
De bevoorrading zelve was goe verzorgd met geen overvloeden qua eten en drank maar alles was aanwezig wat moest zoals müslirepen, banaan, sinaasappels en om te drinken cola voor de suikers en Aquarius voor de dorst te lessen.

Allez wijle weer verder voor onze laatste tiental km's langs deze glooiende Brakelse omtrek, ondertussen al opgemerkt dat mijne HAC4 geen goesting had waardoor ik dus geen profielke heb kunnen opslaan, voor het tweede deel was het niet minder klimmen dan anders maar ik ondervond wel dat er nogal redelijk wat verhard inzat maar da's dan weeral goed om de vitesse wat op te druiven tussen de vele hellingen door.

Eens terug de kanten van Vloesberg reden we een bredere veldweg naar boven om dan de steensweg Ronse - Brakel een stuk te volgen en verder dan rechtsaf waar we weer een mooi off-road klimmeke / kuitenbijterke voor de wielen kregen voor we na enekel km's en veldwegels terug binnenreden te Opbrakel.

De conclusie

De cijfers

35 km / 17.58 avs / 54.4 max / 13.8° gemiddeld / 450 hm's ( volgens info na de TT want mijn teller had het begeven )

Het Parcours

Mooi glooiend parcours weer dat een mooie voorbereiding was voor de nakende herdersmarathon te Maarkedal

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : We kennen deze streek al een beetje ondertussen van de bloso routes en enkele TT's en herdersmarathon en toch leer je steeds nieuwe baantjes bij

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen ook genoeg duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

De kanten van Brakel en richting Vloesberg is mooi natuurlijk met nog vele groene vlaktes

Bevoorrading

Voor mijn part dik in orde met genoeg eten en drank.

Geen profiel wegens error van de HAC4 boordcomputer

Zaterdag 23 mei was het weer zover, De Marathon waar we naar uitkeken ging weer door te Schorisse - Maarkedal met de leuke naam " de 2de Herdersmarathon ". Inderdaad pas de tweede editie maar de eerste van vorig jaar smaakte zo naar meer dat we deze met 5 sterren in de agenda hadden aangevinkt. Dit jaar was ik erheen getrokken met Anthony om ginds samen met Sam aka Derailleurke te starten voor de 90 km.

Bij het naar ginder rijden even misreden waardoor we ons afgesproken startuur gemist hadden en Patrick was ondertussen al vertrokken, aan de start wachtte Sam nog op ons en na het inschrijven konden we ook vertrekken met een korte afdaling en dan meteen het bos in waar ik door mijn donkere lenzen nog een pijlke overgeslagen heb ook ( n ik niet niet alleen bleek het ). Na wat terug gereden te hebben hadden we onze weg dan toch gevonden en konden onze rit door het bos verder zetten.

Ik had al vernomen van Gert dat de eerste 3 km een zompig gedoe zou zijn en gelijk had hij maar wat is 3 km tegen de andere 92 bijna stoffig parcours ? na wat korte klimmekes en afdalingen en soms es van de bike te moeten reden we terug het bos uit met eeneerste splitsing, wij moesten rechtsaf voor onze 90 km verder te zetten met meteen weer een andere singletrail die ons naar de rand van het Muziekbos bracht met een korte passage.

De ene leuke singletrail volgde da andere op met uiteraard enkele snelle afdalingen tussen ook waar ik toch alles uit de kast moest halen om Anthony te kunnen bijhouden, tja een fully volgen in de afdaling is soms een riskante zaak maar het was het proberen waard natuurlijk. Na het Ruddersveld kwamen we uit op de drukke Chaussée de Ninove maar op elke drukke / gevaarlijke oversteekplaatsen stonden ofwel agenten of gemachtigde seingevers zodat we zonder kleerscheuren de baan over konden steken.

Na nog maar net te hebben over gestoken stoven we alweer een ander baantje in dat ons naar Mont bracht waar we een klein luiske voor de wielen kregen met het alom gevreesde Heksenpad waar we nu niet zijn boven geraakt door enkele bikers voor me, ondertussen dan de tijd maar genomen om nog een foto'ke te maken van " den Duvel " met zijne drietander. Eens weer op de verharde weg reden we terug naar Mont waar we een schoon kort klimmeke kregen ( zoals we er nog veel gingen krijgen ) en ons zo begaven richting de oude trambedding.

Hier toch onze rappen daler even moeten terugfluiten wegens te rap want zo ging em dat waarschijnlijk geen 90 km kunnen volhouden dachten Sam en ik en ondertussen zaten ik en Anthony en nog enkele volgelingen al te ver op de oude trambedding en dus opgekeerd en terug waar Sam ondertussen al stond te wachten, Met een andere klim betraden we de klim van Bruyére op asfalt maar de echte klim off road was een ander zaak. Ik weet niet meer hoe deze klim heet maar met de groe stukken van platen en pilaren was het naar boven klimmen hier niet simpel al was ik vorig jaar wel boven geraakt.

Een boven kwamen we dan uit aan de straat terug waar onze copain enkele vestimentaire aanpassingen heeft uitgevoerd voor we terug verder reden naar het Bois de Pottelberg, een snelle afdaling en dan lap naar omhoog, tegen het einde was het alweer moeilijker door de zanderige ondergrond maar deze keer mooi kunnen omrijden waar ze voor mij stopten wegens weet ik veel wat, yeah ikke content dat ik deze keer wel boven ben geraakt.

Ondertussen kwamen Kenneth ( KDN, Wouter ( El Baelos ) en nog een volgeling ook aangerukt om dezelfde zanderige Pottelberg te bedwingen en dan samen van deze wel georganiseerde bevoorrading te genieten, wafels, koeken, fruit, sportdrank, cola en nog wat vanalles om terug de suikers wat aan te vullen om de volgende 25 km te overleven.

Na een minuut of 5, samen mat Sam en Anthony ons weer in gang gezet om de volgende km's te overbruggen met een eerste semi technisch rondje in hetzelfde Pottelberg bos wat een opwarmer moest zijn voor het komende technische Livierenbos dat we bereikten na een omwegje van enkele kilometers, Een eerste stunt was naar beneden de gracht in en proberen om terug naar boven te geraken al was die berm dubbel zo hoog. Eens boven dan mocht ge een meter of 3 verder hetzelfde doen maar met een betere aanloop.

Vorig jaar zijn er op deze plaats enkele rechtdoor gereden in plaats van af te remmen en een scherpe linkse bocht te nemen, dan de rest van het traject met af en toe de keuze tussen moeilijk en makkelijk en die keuze was steeds snel gemaakt, al was het om onze grenzen te verleggen en dat is deels wel gelukt want soms was er een moed en een ferme dosis stuurtechniek nodig om deze bospassage zonder kleerscheuren door te komen.

Om het Livierenbos uit te rijden kregen we nog een mooie singletrail dat ons snel door hat Brakelbos begeleidde om zo de beklimming van de Laaistok aan te vangen, genen zware ebklimming maar gestaag naar boven met een 4% gemiddeld ongeveer en halfweg nog een fotograaf om ons op een geheugenkaartje vast te leggen. Eens boven kwamen we uit aan de steenweg terug naar Brakel en tegelijkertijd waren we aan het flirten met de Vlaams - Waalse taalgrens.

Na de oversteek nog even mijn zadel wat hoger gezet want blijkbaar zakte mijn zadelpen beetje bij beetje, dan weer weg voor een andere one liner met spoorvorming waar ik al gene favoriet van ben om eerlijk te zijn maar het viel algelijk nog goed mee, het vervolg was een verharde baan dat ons met nog een andere brede veldwegen naar de Ijskelder bracht te Wolfskerke waar onze tweede bevoorrading was gevestigd.

Het is eigenlijk wel verrassend hoe we toch steeds in de wijde omtrek van de start blijven en er tevens nog in slagen nog zoveel km's te kunnen rijden met mooie technische hoogstandjes, na onze 2de bevoorrading wijle weer op weg om nog wat van de streek te genieten en onszelf wat te pijnigen op de soms nijdige klimmetjes. Met ons gezelschap reden we nu richting Etikhove maar eerst kregen we nog tal van hellingen voor de wielen hetzij technisch off-road ofwel op de straat en het klimmen lukte mij weliswaar zeer goed.

Geregeld reden ook door enkele private stukken dat de Herders hadden aangevraagd om toch zo weining mogelijk asfalt als verbinding ertussen te moeten steken en daar zijn ze ook aardig in geslaagd zeg maar, via de Kortenberg reden we door naar Maarke- Kerkem om ginds de Boigneberg deels on the road als off-road te beklimmen, de iets verder gelegen Eikenberg lieten we vrijwel links liggen maar ook op deze moesten we toch voor een goei 100 meter klimmen om dan weer een andere smalle veldbaan in te draaien.

Voor we de boerderij - 3de bevoorrading in Etikhove langs de achterkant binnenrijden moeten we eerst nog de beklimming van de Ladeuze off-road naar boven, op de weg nog een lastig klimmeke weliswaar met zijn steilste stuk van 15%, off road viel het nog mee.

Achteraan binnen gereden op het erf van de boerderij kregen we de derde van 4 bevoorradingen waar we wat langer hebben gepauzeerd dan op de andere stops want de warmte begon al wat door te wegen en ook omdat we aan een mooi tempo aan het verder rijden waren wat niet overal haalbaar was voor iedereen maar we hadden afgesproken om op elkaar te wachten op de top van elke helling.

Wouter, Kenneth en Co reden vanaf deze rav. verder op de 67 km en ik et Sam en Anthony zoals gepland de 90 km, wij kregen nu de Oudenaarde lus voor de wielen met de gevreese Koppenberg maar eerst nog een rondje langs de Geitenhoek en de Ten Berghe en dan de spoorweg over met een lange dalende veldweg waar we dan ineens moeten kiezen voor de Koppenberg Off-road te beklimmen of een 3 km extra in te lassen en de gevreesde klim via de kasseiën te bestormen. Wij waren van de veronderstelling dat als de kassei kant zo straf was dan zou deze off-road klim zeker een uitdaging moeten worden maar niks was minder waar en zodoende waren we sneller boven dan we zelf dachten.

Iets na de drankstop kreeg ik plots een kramp opkomen en de wijze raad opgevolgd van iemand enkele jaren geleden en dat zijnde " enkele tanden lichter schakelen en dan op souplesse naar boven en even op de tanden bijten en de kramp gaat er zo weer uit, en zo gezegd zo gedaan hé.

Eens boven nog een schoon stukje door het groene landschap mogen vertoeven om zo naar onze volgende helling te gaan, en wat voor één zeg. ik ga niet beweren dat ik zeer technisch ben qua stuurkunsten maar mijn weekje biken in de Ardennen 2 weken terug had toch enig effect en zo kon ik zonder veel problemen blijven klimmen over de vele uitstekende boomwortels, echter moesten we toch even van de bike om via een smal brugske een gracht over te steken, had de ballustrade er niet aan gehangen dan was er geen probleem.

We hadden het geluk dan weer te mogen afdalen al was het nu een wel ietwat ongewone afdaling, eerste het smalle baantje naar beneden en dan ineens rechtsaf of via een wei ons te laten bollen tot de kapoenstraat, de volgende klim die voor onze noppen kregen was het uit de kluiten gewassen Stekelvarken, wie de naam heeft gekoze, weet ik niet maar deze deed zijn naam alle eer aan.

Wie hier helemaal tot boven kan rijden in één ruk dat zal wel ne echte krak zijn, dikke stenen waren her en der over de weg uitgegooid precies en zo moest ge tussen de stenen door tot bovenklimmen, toch een stukje te voet geweest tot waar het weer wat berijdbaarder was en dan weer het zadel in om verder te klimmen.

De benen voelden nog steeds goed aan en het ging er iets vlakker aan toe dus even op de grote plaat gezet vooraan en zo richting de laatste drankstop gereden in dezelfde boerderij te Etikhove, eerst nog wat hellingen naar boven op de weg waaronder de Steenbeekdries en de Stationsbergen. De Aquarius stand was ondertussen al opgeruimd en dus enkel nog ander sportdrank, cola en nog een breed assortiment aan koeken voor de snelle suikers aan te vullen.

We hadden nog een goei 9 km voor de boeg en hadden al afgesproken om de optielus van 10 km er niet bij te voegen, ondertussen kregen we nog enkele schone andere klimmekes voor de wielen zoals de Taaienberg die we voor het grootste deel langs de officiele kant zijn opgereden, daar nog enkele andere veldwegels achter die ook al dan niet langs de hellende kant waren en zo richting laatste helling van de dag namelijk " het Peerdegedoe " vanwaar deze naam jongens ??

Vanaf hier was het nog een goeie km met een lange veldbaan vanwaar ge bij het indraaien in de verte het voetbalplein zag liggen, nog een stampke doorgegeven en iets nadien met 99.8 km de parking opgereden. Enkele momenten nadien kwam ook Sam en Rappen daler Anthony binnen gerold en zodoende elkaar nog proficiat gewenst voor de gedane inspanningen.

De conclusie

De cijfers

99.82 km / 17.29 avs / 51.7 max / 22.6° gemiddeld / 1463 hm's

Het Parcours

Zeer mooi en technisch parcours rond Maarkedal met tal van bekende en minder bekende kuitenbijters.

Technische moeilijkheidgraad

4 / 5 : De passage door het Livierenbos en de helling voor- en het stekelvarken zelf zullen me vooral bijblijven, de rest van het traject was natuurlijk ook dik in orde

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen ook genoeg duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Zeer mooie en nog groene kant langs de Vlaams - Waalse taalgrens met veel bossen en mooie vlaktes

Bevoorrading

Meer dan dik in orde met alles wat ge nodig had van eten en drinken om de suikers weer aan te vullen.

Het is al enkele jaren geleden maar met Pinksteren gingen we te voet van Erembodegem naar Halle, deze Pelgrimstocht was voor ons een kleine 30 km waar we een goei 6 uur over deden. De fysieke gezondheid van mijn vader was er nadien wat op achteruit gegaan wegens enkele rug operaties en zo niet meer geweest.

Vrijdag had hij het goede idee om dat nu eens per fiets te doen en dus wijle weg om 17.20h richting Halle, ik met de rode kubus en mijne pa met de racebike waar ik mee ga werken in de week, terug komen zat er niet meer in per bike want we hadden geen verlichting bij en zodoende gevaarlijk en onzichtbaar in het verkeer.

Er was geen TT in de buurt en de Viper MTB route werd officieel aan os voorgesteld door de Ternatse sportdienst dus hadden we gekozen om deze te rijden, ik was per bike naar Ternat gereden om toch wat meer km's te doen voor de Regiotour binnen 14 dagen, Eens ter plaatse kwam Koen en MC Jo ook net toe en maakten hun klaar om de route te rijden dat vandaag uitzonderlijk voorzien aan Kasteel Kruikenburg.

Nog rap ons mail adres opschrijven voor verdere info en we konden vertrekken voor een ritje van door de 30 km in het Pajottenland, eerst wat door de straten cruisen richting Sint Ulriks Kapelle om er de eerste veldwegels te betreden, een lange dreef met wat dikke kiezels brengt ons naar de brug over de E40 en dan terug wat af te dalen naar Ternat in een dreef met bomen langs bedie kanten, eens beneden dan terug klimmen over een schone brede veldwegel waar ge ook nog moest opletten door de diepe geulen en de losliggende stenen.

Met een lange brede veldwegel en vele bochten zaten we ondertussen achter het industrie terrein van Ternat om zo langs de Kruisborre naar de baan Asse - Ternat te rijden en een stukje langsdaar verder te klimmen om nadien veilig te kunnen oversteken, met een smalle boswegel dat bedekt is met boomschors begeven we ons terug naar beneden om nadien weer een nieuw wegje te ontdekken, we hadden het er nog over enkele weken geleden tijdens de bevoorrading van Daan zijn TT dat ook daar was.

Na een stukje langs de geasfalteerde Moretteweg doken we weer een ander baantje in dat uitmonde op een ...open veld, het was precies de hazencross dat we nadeden met al die kort op elkaar volgende bulten, een geluk dat onze vork de meeste schokken opvingen en zodoende relaxed konden verder rijden. Eens weer op de baan reden we terug naar de drukkere baan Asse - Ternat om daar rechtsaf te draaien en enkele meters terug dees baan te verlaten.

De leuke baantjes en singletrails volgenden elkaar op in sneltempo met zelfs enkele toffe one liners waar wij blijkbaar de eerste zijn om te passeren, het zou zeker ook niet slecht zijn moest de groendiensten eens passeren want soms was het wel echt gevaarlijk met dat gras dat boven de soms wel diepe karresporen hing, naast de spoorlijn mochten we ons traject verder zetten richting Essene Lombeek over dikke kiezels om dan later de spoorweg over te steken en aan de andere kant terug te keren.

Het MTB gehalte lag nu wel hoger, niet zozeer qua bebost gebied want we zitten in de Vlaanders natuurlijk maar wel qua stuurtechniek en andere schone wegels die voor onze wielen werden geschoven. Nog even de N285 over en dan naar Wambeek om daar een plaatselijk rondje te doen en goed op te letten op de bepijling die wel genoeg aangebracht was maar de kleur kan wel opvallender. Als de zon er echt op schijnt dan zie je waarschijnlijk geen steek meer van het plaatje met de nogal bleek groene pijl op.

Ons tempo lag ondertussen weer wat hoger en we hadden onze gedemareerde voorgangers weer te pakken, via nog tal van leuke baantjes en nog enkele stroken asfalt rolden we met iets meer dan 34 km terug Ternat binnen, nog even op zoek geweest naar een drank gelegenheid want door de warmte kregen we al grote dorst. Doordat het tevens ook de dag van het park was was er vanalles te doen op de binnenkoer van het kasteel waar we eerder waren gestart.

positieve punten :
leuke rit met veel singletrails waar enige stuurmanskunsten een voordeel zijn, deze route kan gekoppeld worden aan de Bloso van Asse om een nog langere afstand te willen afleggen.

Negatieve punten:
Heel leuk zijn singletrails natuurlijk maar soms ook gevaarlijk met het overhangende gras, takken en ander gebladerte. Eveneens zijn er wel enkele smalle wegels waar de bosmaaier veel proper werk kan verrichten want veiligheid is belangrijk natuurlijk want soms was het wel een belemmering voor het zicht.

Na ons gekoeld drankje op de binnenkoer was ik verder gereden naar het centrum van Essene waar ik verder het Bloso parcours van Affligem ben gevolgd tot de splitsing met het Aalsterse Bloso traject dat niet zover van mijn deur passeert.

66.76 km / 22.59 km/h avs. / 44.7 km/h max / 332 hm's

de gps track van de Ternatse Viperroute

Terwijl ik zaterdag 23 mei de Herdersmarathon te Maarkedal aan het rijden was was er tevens de officiele opening van het Bloso parcours van Pamel - Roosdaal, uitstel is geen afstel dus hadden we beslist deze vandaag dan eens af te rijden, mede omdat we eerst moesten gaan stemmen en Roosdaal niet ver van huis is.

Samen met Jurgen ( Canis Lupus op MTB.Be ) was ik naar ginder gereden per bike via Denderleeuw waar we eerst nog een stukje van de Leweroute hebben meegepikt tot regio Okegem, restte ons nog de klim naar Pamel en door tot de sporthal Belleheide tegen de steenweg Ninove - Dilbeek, Koen kwam net aan en na korte kennismaking wij de bike op voor de bloso route van Roosdaal.

Wij waren gestart met de blouwe route en normaal gezien zou ge met drie man niet kunnen misrijden of miszien maar het bleek anders te zijn, enerzijds door ons hoge vittesse diene moment maar ook door de pijlkes die bloso kennende niet altijd even logisc zijn opgesteld, dit gezegd zijnde reden we dus verder via een eerste veldbaan door naar de tweede startplaats " Het Koetshuis" te Strijtem en zo door tot Borchtlombeek, hier hadden we enkele jaren terug nog een TT gereden met start aan cafe t'lof en dat zelfde baantje reden we nu terug in.

Even verder draaiden we dan teug richting Kattem toe over licht golvende baantjes want deze blauwe lus blijkt dus de familieroute te zijn, makkelijke route tot zover met toch enkele mooie stukjes, Tegen Kattem begonen we dan aan de groene lus en hier kregen we al wat meer hm's te verduren maar daar waren we niet rouwig om natuurlijk. Wie Ledeberg kent weet dan ook dat we daar de Kluisberg niet mogen laten liggen al hadden we deze klim van bijna 20% gemist door verkeerd te rijden, allez een pijlke te hebben gemist.

Met de Kluisberg voor de wielen was ik in mijn nopjes en klom nog rapper naar boven dan wat ik van mijn eigen gewoon ben, zou er dan toch vooruitgang van de conditie zijn ?? na ons rondje Ledeberg kregen we een mooie holle weg voor geschoteld die we mochten afdalen met nog een resem leuke trails die er nu redelijk droog bijlagen, toch waren we er toch weer in geslaagd een pijlke te missen en in plaats van linksaf te draaien wijle dus rechtdoor en het spoor weeral bijster waren, een vierde biker had hetzelfde voor dus het zal eerder de verkeerde opstelling van de pijlkes zijn geweest.

Na een stukje terug te keren zaten we weer op het juiste spoor en wat later kwamen we beneden uit aan de puttenberg maar blijkbaar had de biker op kop niet het pijlke gezien en ons allen deze klim opgestuurd tot boven in Kattem terug, allez dan terug tot waar we uitgekomen waren en idd daar was het dus mis want we moesten gewoon rechtdoor in een smal baantje dat op de bouchoutstraat uitwam en ons achter het Molenhof bracht.

In het volgende stukje was het precies dat we indiaantje mochten spelen in het gras dat boven ons hoofd groeide, ge zou op de duur schrik hebben gekregen dat er ne leeuw in uwe nek sprong, zelfs het spoor waar we moesten rijden was met moeite zichtbaar, De Jurgen reed op kop en begeleidde ons schoon door dit plaatselijke oerwoud dat uitkwam aan de nieuwe gebouwen van L-door, dan t'straat over richting dender dat we voor een stukje moesten volgen vooraleer we terug het veld indoken met een tegelwegske naast het plaatselijk kerkhof.

Via de begaardenstraat dat wat verder eerder een veldweg was reden we naar de bunker dat in het midden van een weide staat te blinken, met een snelle afdaling en een ander klimmeke dat er voor de verandering eens droog bijlag bereikten we de andere bunker aan onze rechterzijde op het molenveld. Via de veldwegels en singles van de papenheide en de poelk bereikten we de tuinbouwschool oftewel de start van de Wolfkens TT en reden een stukje van hun nu in de tegen gestelde richting.

Het volgende pijlke dat ons naar de rode route moest overbrengen was weg gestoken door ene zijn ladder voor de geven en wijlde dus weer verkeerd maar hadden het deze keer rapper in het snotje en zaten wat rapper weer op het juiste spoor, ondertussen begon het wat te druppelen en wat later effectief een bui over ons dak gekregen terwijl wij naar de grot aan het rijden waren over een schone klimmende singletrail.

Deze rode lus bracht ons via weer wat meer gekende veldwegels en kouterbanen ( van de wolfkens TT ) naar Borchtlombeek met ook de doorsteek van ene boer zijn veld waar nogal veel commotie was ontstaan of er al dan niet mocht worden door gereden, wij hebben geen last gehad met honden zoals ik gelezen had op het mtb.be forum, t'zal te nat geweest hebben voor de beestjes waarschijnlijk. het was nu ook wat meer op en af en met momenten was gladder op sommige stukken had ik ondervonden omdat men banden iets te hard stondne om goed te zijn.

Met een ommetje reden we naar het dorp van Onze Lieve Vrouw Lombeek maar eerst nog een gladde singletrail afdaling dat ons later via de moeilleweg ( moerasweg ) naar de Hunselberg brachten welke we deze keer niet moesten oprijden maar wel via de kerk naar een ander schoon lang kerkwegelke, het geluid van de voorbijrazende auto's op ninoofse steenweg was te horen en na de oversteek van deze drukke baan hadden we nog een km of 2 te doen langs een kouterbaan dat ons terug aan de sporthal Belleheide afzette.

conclusie

pluspunten:

mooie route waar ze toch hun best hebben gedaan om het mooie uit de streek te benutten en voor iedereen haalbaar te maken, mooie niet te zware klimmekes ( buiten de kluisberg dan misschien voor sommigen ) en leuke singletrails.

minpunten:

Zoals altijd al bij bloso is het plaatsen van de pijlkes niet altijd logisch want de ene keer staan deze ruip op voorhand en later dan net in de bocht en dan mist ge al eens eentje ( of meer ook ). Nadien zijn ik en Jurgen nog via het jaagpad van Okegem naar Erembodegem terug gereden op een soupel vitteske.

de cijfers

75.9 km / 819 hm's ( 610 hm van de route zelf ) 21 km/h avs / 40.2 km/h max.

Eerst en vooral wil ik mijn regiotourgezelschap bedanken zijnde MC Anthony, Annabelle, Kenneth, Sam en Jo, vorig jaar ook met deze kompanie gereden en dat was zo goed bevallen dat we voor dit jaar terug hadden afgesproken.Wij hadden afgesproken in Denderhoutem om tegen 8h te starten , Anthony had al een stuk van het parcours gereden omdat het aan zijn deur passeerde en was iets later na het verkennen van het eiland.

Rond 10 na 8 ons in gang gezet richting Nederhasselt langs de voor ons reeds gekende wegels, zijnde de Lebeke dat ons via het boske naar de steenbakkerij bracht en dan de lange dreef waar we een schoon luske maakten over de nu redelijk droge veldwegels naar de tweede startplaats / bevoorrading te Nederhasselt waar Sam ons vervoegde en wij een eerste stop inlastten, Elke en Joris zouden ons ook nog vervoegen maar Joris was op snok met een andere biker van zijn eigen kaliber en Elke zou de 70 km rijden met nog enkele dames in haar gevolg.

Na deze lange bevoorrading ons weer in gang getrokken richting dorp en via het melkbos naar Aspelare om daar wat verder de baan Ninove - Brakel te kruisen en ons te begeven naar het beukenboomkapelleke van Voorde, een mooie single moesten we indraaien om verder dan aan de kerk weer uit te komen. Kenneth haalde al aan dat het een austostrade zou worden en zo was het eigenlijk wel want we gingen razendsnel vooruit wat soms ten koste ging van ons gevolg maar we hadden afgesproken om samen te vertrekken en dus ook terug samen uit te rijden.

In Idegem staken we dan de dender over om naar de flanken van de Bosberg te rijden maar deze berg lieten we dit jaar schoon links liggen, ikzelf was van plan me vandaag wat in te houden en zo deed ik het ook en hield zo Annabelle wat gezelschap terwijl de TGV'kes hun snelheidrecord probeerden te verbreken, aan het einde van de stuivenbergdreef nam Kenneth het van me over en liet ik me eens gaan op de smelterijweg dat ons dan ook in Geraardbergen bracht, Via de Guilleminlaan moesten we dan afdalen en wat verder terug naar rechts boven, Anthony, Sam en ik hadden besloten het zwarte deel van het XC parcours nog es af te rijden en wij dus rechtdoor en wat verder links de resem trapkes af wat ons aan de ingang van het XC park bracht.

Een andere biker stond er uit te puffen na zijn eerste rondje op dit wel kort maar erg intensieve traject, de klimmekes zijn er steil maar de afdalingen mogen we zeker niet onderschatten en dan zeker niet van de zwarte route, Eén afdaling heb ik alleen gedaan wegens te steil naar beneden en naar boven trouwens ook en dan verder voor de rest van het traject met nog wat technisch klimmen en dalen voor we weer het boske uit waren. Het was blijkbaar toch een voordeel dat we vorige week al eens kennis hadden gemaakt met het park wat ons nu toch al meer zelfzekerder maakte en nu misschien ook al wat meer risico's

Na ons rondje dan de vesten over en een stukje de Abdijstraat naar beneden om daar langs de abdijpoort naar de bevoorrading te rijden en we kwamen net gelijk toe met Kenneth en Annabelle maar blijkbaar hadden we dan wel de Muur en Kapelmuur gemist, MaC Black wou persé de Muur nog eens over dus moest em maar de Abdijstraat erbij nemen voor mijn part want anders is het ook niet volledig hé.

Na onze beklimming van de lokale bergskes terug naar de sporthal gereden waar Ann De Tré en Sabine Bombaert net startensklaar waren voor hun 100 km, mijn gezelschap was net vertrokken en samen met het Pervolo duo vertrokken tot ik weer kon aansluiten bij de MC'kes, na een lang en lastig stuk naast de spoorlijn over dikke kiezelstenen met al bij al een gelukkig spoor in het midden en natuurlijk merci Anneke en Sabine voor het taxiën tot daar.

Na de zoveelste oversteek van de steenweg reden we naar en door de Osseweide of beter gekend als de kakelenberg in de volksmond die er algelijk stukken droger bijlag dan onze verwachtingen waren, wel tegen het einde toe enkele plassen waar ge moeilijk kon omrijden maar erdoor was ook een oplossing, ondertussen ons nog eens bukken voor een omgevallen boom waar we net onder konden rijden maar door is door hé.

Vervolgens reden we naar Hemelveerdegem waar we de splitsing voor de 100 en 130 km kregen te verwerken maar de keuze was nel gemaakt en we kozen unaniem voor de 100 km, wij reden verder via de Putse naar de langemunte om na nog wat ander veldwerk de stuivenberg en waesberg te beklimmen, onderweg even gestopt omdat onze mac'black ne hongerklop kreeg en plots passeerden de pervelo'kes omdat ze per ongeluk de 130 aan het volgen waren.

Voor we de volgende bevoorrading bereikten aan het Zottegems zwembad werden we via de smissenhoek naar de stopweide gegidst om er van tussen de bomen aan het het zwembad uit te komen, hier was lekkere watermeloen en ander fruit en assortiment koeken te vinden en performance passievrucht sportdrank om na te spoelen alsook een water stand van het TMVW, hier ons RTVT's nog tegen gekomen en ook Peter van Ninove vooraleer we terug verder reden richting Herzele.

Langsheen het voetbalveld werden we een boske ingestuurd waar het wat op en af ging en eens boven dan rechtdoor om dan terug af te dalen naar de vogelzang en zo naar Grotenberge, van hieruit zaten we al niet ver meer van Hillegem en zo reden we via de lokale kouter en veldbanen naar de sporthal, onze kortste tussenstop van vandaag bleek het met nog geen 8 km op de teller. Hier al wat nagepraat over wat we ondertussen onder onze wielen hadden gekregen en kennis ge maakt met een andere biker uit onze streek van Denderhoutem die medio september de zwaarste marathon gaat rijden in Australië met name de Crocodile Trophy.

Ik zal het beste nog enkele jaarkes wachten en trainen voor ik aan deze droom zal beginnen maar uitstel is geen afstel, Australië is altijd al een droombestemming geweest van me alsook Nieuw Zeeland, nu gedaan met dromen en terug de bike op om aan onze laatste 38 km te beginnen naar Denderhoutem met nog Erpe Mere als enige tussenstop. Via een kort luske langs de borsbekestraat en een veldwegel zo goed als naast de spoorweg reden we door het dorp van Borsbeke.

In de Ravenkouterlos was Mac'Black erin geslaagd lek te rijden maar doordat ik en Sam een eind voorop zaten hadden we het te laat gemerkt en zijn we dan terug gekeerd waar we Annabelle ook zagen staan wachten, in onze tegenrichting een hele meute "zwerte maanen" tegen gekomen die ver binnen waren. Wij moesten nog even langs Bambrugge passeren richting Vlekkem met nog de autostrade over te steken voor we het dorp bereikten.

Het leek er precies op dat ik ineens vleugels kreeg en stak voorbij wie ik kon van kassei tot veldbaan tot we de sporthal van Erpe Mere zagen, eens daar werden we nog even andere technisch boske doorgestuurd met wat draaien en keren en enkele bulten, de eerste natuurlijk niet over omdat een andere biker ineens zijn anker uitsmeet van het verschieten denk ik, de rest mooi kunnen afwerken zonder stoppen of voet aan grond te zetten, nog even het grote grasplein over en dan even ne goeiendag gaan zeggen tegen de Zwette maanen die de hele rit erop hadden zitten.

Wij nog rap iets gedronken en gegeten en de droge ketting nog wa gesmeerd en dan onze laatste en voor sommigen onder ons de meest vermoeiende km's afgewerkt naar Denderhoutem, reste ons nog wat veldwerk langs Burst en Aaigem betraden en dan via de landries naar de Hoogkouterbaan met nog een klimmeke naar de krekeldries en terug afdalend naar de gotegem, via de oude watermolen nog een betegelde kerkwegel dat ons nog de vorsink deed beklimmen, geen zware klim maar lang en gestaag en tegen het einde begint dat toch al wat te steken als ge de hele rit in een sneller tempo aan het afrijden zijt.

Op het einde van de bakkerstraat nam Anthony afscheid van ons want hij was tenslotte bij hem thuis vertrokken enkele uren geleden, samen met Kenneth, Annabelle, Jo en Sam reden we nog verder een smal baantje door tot de hoogstraat en een verder namen Kenneth en Annabelle ook afscheid zodat enkel ik met Sam en Jo nog doorreden tot de vervangende startplaats op de deysel aan de vondelen.

Ondertussen nog even het ondertussen goed opgedroogde eiland door en dan nog in een laatste zwaar vitesse naar het dorp en langs de renoverende sporthal tot de finish.

De Conclusie

De cijferkes

102.06 km / 20.41 km/h avs / 52.20 km/h max / 747 hm's / gemiddelde temp.23.5°

Het Parcours

Een lange rit en zowat een kennismaking van de bestaande bloso routes die er in de streek te vinden zijn en natuurlijk nog tal van andere veldbanen en andere die niet zijn opgenomen door bloso

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : een technische rit was het niet echt deze keer maar wel eerder een autostrade met momenten ondanks het toch enkele dagen redelijk goed geregend had voor deze MX, daarom hadden Anthony, Sam en ik het nieuwe XC parcours op de flanken van de Oudenberg erbij genomen ( is te mooi om zomaar links te laten liggen.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen ook genoeg duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

Mooie en nog groene kanten die we onderweg hebben opgemerkt.

Bevoorrading

Voor mijn part dik in orde met alles wat ge nodig had van eten en drinken om de suikers weer aan te vullen., de bevoorradingen soms wel wat dicht op alkaar maar met de warmte was dat eerder een luxe dan mankement, houden zo Regiosportdienst.

Het gezelschap

Vorig jaar met deze zelfde companie gereden en het viel ons zo in de smaak dat we ondertussen zijn samen gesmolten als de Mountain Challengers enu ook weer samen zijn gestart voor deze 11de editie, daarom nog ne extra DIKKE MERCI aan Kenneth, Jo, Sam, Annabelle ( goed gereden trouwens voor uwe eerste MTB rit dit jaar en meteen een marathon te zijn, een sterk karakter overwint altijd de moeite ) en de MaC'Black om u toch nog eens te willen meten op de Muur, de Abdijstraat is altijd een schone opwarmer, is het niet ???

Omdat het toch nog zo'n goed en relatief warm weer was hadden we afgesproken om samen de blauwe bloso lus van Erpe Mere te rijden, ik, Annabelle en Kenneth hadden afgesproken aan de deur ten huize Anthony omdat deze lus niet zover van zijn deur passeert.

Iets na 7 dan vertrokken met onze vieren en blijkbaar lag de versnelling al even hoog dan tijdens de Regiotour, tot aan de Steenberg de TGV'kes laten rijden en daar het plaatselijke XC parcours afgereden maar het was van korte duur omdat we constant gehinderd werden door motocrossers die het parcours eerder kapot rijden dan het goed te houden.

Nadien dan onze route vervolgd over de opgedroogde sporen wat soms wel gevaarlijk was bij het veranderen van spoor, af en toe dan ook eens een krachtopstoot gekregen en de companie achter me gelaten al zat Kenneth wel meestal in mijn wiel. Nog maar eens ondervonden ook dat mijn rood bolide'ke echt wel een racebike is en vooral bij het nemen van korte bochten de ik soms misschien wel iets te kort nam.

Regio Aaigem dan eens gaan kijken aan de vitrine van PDS bikes wat hij te bieden had van bikes en er stonden verdorie weer schoon juweeltjes binnen, nadien een luske gereden langs de Lange Munte met enkele tempo versnellingen en krachtmetingen tussen kenneth en Anthony, eens wij bijna rond waren na de passage tegen de landries draaiden we af voor een stukje dat MaC'Black had gevonden.

Eerst een lichte klim en dan een boske doorkruisen over een mengeling van bosgrond en boomschors terwijl we de hoge netels trachtten te ontwijken, nadieneen korte afdaling en dan langs de molenbeek over een smal pad waar een stuurfout ons in de beek zou doen belanden, een klimmeke en dan terug naar beneden om nog eens langs de beek te rijden.

Met een lange gestaag klimmend brede veldwegel en nog een streep tarmak richting Kerksken deden we nog een laatste gooi naar ons snelheidsrecord voor we elkaar dan weer goeie avond wenstten en terug naar huis keerden, nog rap een cola'ke voor de suikers en dan via het Eiland terug naar Denderhoutem en wat veldbanen tot in Welle om vanaf daar via de straat naar huis te crossen.

Het was lang geleden dat ik een lus van Erpe mere had gereden en zo vergeten was dat het toch ook een schoon traject is, het korte parcours aan de Steenberg sporthal kan ik iedereen aanraden maar enige stuurvaardigheid is wel in uw voordeel.

Na de Regiotour van vorige week en een MTB rit in de streek afgelopen woensdag waren we terug klaar voor een andere mountainbike tocht en zo zijn we voor onze 3de keer op rij naar Buizingen gereden voor de Sabboika MTB toer. Deze rit staat vooral garant voor zijn pittig parcours en natuurlijk de mooie glooiende streek van regio Halle - Sint Genesius Rode.

Rond 10 voor 9 aangekomen aan één van de parkings rond de start en klaargemaakt om naar de start te rijden, ons briefje voor de inschrijving had ik thuis al afgedrukt en ingevuld dus moesten we enkel nog betalen voor ontvangst van het noodnummer, iets later ons dan in gang gezet en bij het oversteken van de straat dan Jo en Jan tegen gekomen waarmee we dan samen zijn herstart na hun inschrijvingen. Terug de straat over om zo naar de voetgangersbrug te rijden over de spoorlijn.

Nadien kregen we een lange en leuke singletrail dat ons naast een zijrivier bracht van de Zenne, beetje op en af en dan even afstappen voor de trapjes want als ge zou naar beneden rijden zit ge gegarandeerd in de beek, iets verder moesten we terug van de bike om dan door de natuur gevormd trapke weer naar boven te gaan en onze weg te vervolgen richting station van Buizingen, deze keer niet over maar onder de spoorlijn om zo terug richting start te rijden via de Biezeput en ander wegskes dat ons naar het Kluisbos brachten.

Jo had ons gezegd dat wij mochten verder rijden omdat het bij Jan al terug een tijdje geleden was, bij het inrijden van het Kluisbos tegen de start dan een andere Zwette maan tegen gekomen dat over gelopen is naar het Exlusiv Comp mtb team voor wedstrijden te rijden, Ons tempo scheelde vandaag niet veel en dan maar samen met Koen en Stefaan alias Iceman, samen op sneltempo door het eerste boske gereden. Wat later moesten we dan de R0 Halle - Brussel over om ons richting Huizingen te begeven met ertussen nog de lastige wortelenberg die we eerst via een grindpad opmoesten, ik hoorde iemand zeggen " ja we zijn bijna boven " maar bij het afdraaien naar links moesten we nog een groot deel van deze zelfde klim naar boven op kasseien.

Eens boven dan gewacht tot we terug compleet waren voor we ons terug naar beneden begaven over een brede en snelle maar tricky afdaling met losse stenen, het zou de eerste keer niet zijn dat ik hier plat zou vallen door wat TE rap beneden te willen zijn, wat verder dan een smal paadje dat ons verder tussen de weide naar de Lotsesteenweg bracht die we over moesten, nadien nog een ander snelle afdaling waar vorig jaar nog een spijtig ongeluk was gebeurd.

Eens in Huizingen hadden we terug de eer om het domein in te rijden en een mini Ventoux te beklimmen, het lijkt daar precies alsof ge van Bedoin naar Chalet Rénard aan het rijden zijt in dezelfde bosrijke omgeving en de nodige bochten, dees klimmeke nog soepel opgereden en eens uit het Begijnenbos ( zo heet het domein naar het schijnt ) reden we verder naar de Padenborre waar we later een ander schoon klimmeke voor de wielen kregen en dan weer een leuke singletrail.

Beneden moesten we dan naar links afdraaien wat ik wat spijtig vond want aan de rechtse kant was er een andere mooie singletrail maar klimmen moesten we sowieso doen over de winterperre nar de dikkemeerweg die we een eindje moesten volgen met nog een klimmeke en een veldweg waar we op foto werden gezet en dan nog wel in een authentiek kaderke, voor de fun hadden ze er nog een jumpke van gemaakt voor een beter effect op de foto waarvan hier dus het resultaat..

Een goei 200m verder was dan de eerste wel goed voorziene bevoorrading met genoeg eten en drank, fruit, koeken, peperkoek, rozijnen en water in brickpacks van het TMVW en natuurlijk Aquarius that keeps us going offcourse, Nadien ons weer in gang gezet voor het volgende luske over ST. Genesius Rode. Eerst de Duvelsborreweg in waar op het einde de eerste splitsing ons deed links afslaan voor een schoon technisch klimmeke.

Ik was blijkbaar de GPS vergeten terug op te zetten waardoor ik dus een stukje mis op de track, op een schoon tempo reden we via De Broek naar de Dam om daar de Zonieênlaan over te steken voor een wegske richting kerkhof, net op tijd gezien en dan rechtsaf voor een smal licht stijgende kasseiweg dat tegen het einde toch al een 8% bedroeg. Boven kregen we dan een tweede schifting dat ons scheidde van de 42 km en ons via de Alsemberg naar het Elzenbos stuurde over tal van schone wegels.

In dit luske kregen we vooral veel brede veldwegels voor de wielen maar dat was nog eens goed om onze snelheid te testen natuurlijk, niet dat we daarop kicken maar het is toch eens tof. Via de Alsembergsesteenweg reden we naar de Mulderstraat waar we dan een lange kasseistrook voor de wielen kregen dat wel overging in een andere snelle afdaling, blijkbaar iets te snel want ik en Stefaan waren al iets te ver gereden terwijl we eigen lijk een smalle singletrail moesten indraaien.

Terwijl we in het Bois de Hamme aan het klimmen waren kregen we een eerste vlaag regen over onze helm wat het parcours wat gladder maakte of toch de bovenlaag, we waren even blijven schuilen tot het ergste over was gegaan omdat we geen regenjas bij ons hadden, eens het wat aan het minderen was reden we verder richting de rand van het befaamde Hallerbos waar we toch even verkeerd zaten, verkeerde interpretatie van de richting aanwijzende pijl zeg maar.

Eens terug op het juiste pad door de weide moesten we wat later enkele brugjes over die nu wel zeer gevaarlijk glad waren, de biker voor Stefaan remde nogal bruusk op de gladde bangkirai planken waardoor hij en Stefaan beide vielen zonder erg maar toch wel pijn aan de schouder en schaafwonden, ik ad wat afstand genomen bij het oprijden daar en kon dan ook net op tijd stoppen zonder ook op mijne bek te gaan. Wat verder waren nog enkele brugjes die we over moesten maar deze keer nog wat voorzichtiger voor alle zekerheid.

Nog een eindje van een singletrail en een snelle afdaling richting 2de bevoorrading, hier hoorden we dan dat er op die pontons nog enkele bikers onderuit waren gegaan. Ondertussen een brick water binnen gespeeld met een paar stukjes peperkoek. we hadden nog een goei 13 km voor de boeg waaronder de Zavelput maar eerst nog tal van andere baantjes en nog een tweede vlaag regen dat blijkbaar wat langer duurde. De veldbaantjes waren nu dus nog gladder geworden waardoor we onze Racing Ralph nog meer in bedwang moesten houden.

Dan waren we aangekomen aan het Kesterbeekbos met de kasseikes dat ons later de beklimming voorschotelde van het Krabos waar het nu wel stoempen was om boven te geraken in de mulle grond, toch nie afgeven en op dezelfde vitesse boven geraakt zonder te moeten lichter schakelen, wat verder mochten we dan tussen de bomen naar de afgrond rijden van de Zavelput waar het voor sommigen al moeilijk is om te voet naar beneden te gaan. Het is mijn favoriete stukje in deze streek en zonder twijfel naar beneden gevlamd in het wiel van onze kompaan Iceman.

Nadien moesten we nog een klein rondje doen in het bos en met een klimmeke kwamen we weer op de baan dat ons over de autostrade R0 stuurde en wat later ons een U-turn deed maken naar de Drasop dat er nu ook wel heel vettig bijlag, mijn Ralph'kes hadden het niet simpel hier maar het zijn dan ook geen modderbanden natuurlijk, het eerste stuk goed door geraakt en de eerste korte steile afdaling ook waar ik zelf van verwonderd was maar een 50 verder begon ik te glijden langs alle kanten en zijden en lag ik ineens op de grond, mijn rechtse knie maakte kennis met een afgezaagde boomstronk en stond ineens goed gezwollen.

Toen ik de rit te voet wilde verder zetten door dit nogal vettig stukske merkte ik ook op dat mijn rechtse remhendel ook in frit was en dus geen achterrem meer kon gebruiken, de laatste 5 km dan iets meer op het gemak afgereden want enkel met de voorrem in deze vettige stukjes en een been waar ik nog met moeite kracht kon op zetten, zo nog enkele stukken op de straat en singletrails afgewerkt tot we terug in het kluisbos aankwamen, daar nog de trap naar beneden genomen waar ik terug bijna viel op de van leisteen gemaakte natte tredes in plaats van de laatste steile knik af te rijden en dan naar de bikewash.

De Conclusie

De cijferkes

55.21 km / 18.14 km/h avs / 47.60 km/h max / 771 hm's / gemiddelde temp .15.8°

Het Parcours

Een mooie en glooiende rit langs Dworp, Sint Genesius Rode en de omtrek van Buizingen, vooral de leuke afdaling van de Zavelput blijft mijn favoriet

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : Enigszins een rit waar ge toch wat stuurtechniek kunt gebruiken op bvb die afdalingen op de kasseien die er alles behalve gunstig bijlagen, ook tal van andere singletrails en na de regenvlagen was het goed uitkijken voor glij partijen

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen ook genoeg duidelijke borden voor de splitsingen.

Natuur

DE kanten van Halle en Buizingen is er nog veel groen te zien want zo reden we door het Kluisbos, Elzenbos en langs de rand van het Hallerbos

Bevoorrading

Meer dan in orde en zelfs een vooruitgang op vorig jaar want dan was er blijkbaar een tekort, nu was er een stand van Aquarius aanwezig en brickpacks water van de nationale watervoorziening TMVW. Om te knabbelen was er fruit, koken, peperkoek en tot rozijntjes toe

Het gezelschap

Zoals altijd al rij ik samen met Koen de toertochten en dus ook deze keer, na onze valse start samen met MC Jo en Jan vertrokken maar zij reden op hun tempo de 40 km. Wat later dan Iceman tegen gekomen en met ons drietjes de rit van iets meer dan 55 km uitgereden

Ik was wat aan het zoeken op welke versnelling het beste te rijden en dacht er plots aan een 9 vittessen minder te hebben dan op de MTB wat een serieus verschil in het klimmen teweeg brengt, na een klim komt een afdaling meestal en dus nu ook en nogal een snelle amaai en zo reden we even over de taalgrens. Via Orroir reden we naar Amougies om daan dan terug te keren richting de Vierschaar met de tweede klim in het verschiet. Een licht hellende aanloop deed me vermoeden dat het geen zware klim zou worden maar eens meer in het schaduw gedeelte nam de percentage ook toe.

Hier dus voor het eerst even over de rooie geweest maar zo geraken we ook boven natuurlijk, boven terug weer samen kwam Tony dan zeggen dat we net de Knokteberg (Côte du Trieu ) hadden beklommen en amaai wat een smeerlapke van een klim zeg, geef mij maar de korte steile hellingen. Met een snelle afdaling bereikten we de Ronse Baan ( sommigen zeggen de Nieuwe Kwaremont naar het schijnt ) en doken snel naar beneden om via de parklaan en andere straten naar de eerste kasseistrook van de dag te rijden.

Tony bracht ons allen richting Oude Kwaremont over een eerst licht gestaag asfaltklimmeke dat overging naar de kasseiën en dus de beklimming van de Oude Kwaremont dat loopt tot Kwaremont dorp, deze keer ook wat rustiger naar boven gereden ( allez volgens mijn eigen kennende toch ), aan het dorp dan even gepauzeerd en es gedronken wat het was al redelijk warm voor de moment van de dag, we moesten den Oude'n nog wat verder oprijden met nog iets meer dan 1 km en over de kasseikes natuurlijk.

Met nog eens de Ronse baan te kruisen reden we verder richting Ronse langsheen het Monument Karel van Wijnendaele, Terug wat geflirt met de Vlaams - Waalse taalgrens terwijl we door de verkeersluwe straten naar het centrum van Ronse reden, na de rotonde kregen we een eerste stuk van de Niuwe Kruisberg voor de wielen tot de volgende rotonde. In de verte had ik de grote geven beschildering opgemerkt en was tot daar gereden voor een leuke foto te nemen, ondertussen werd ik al terug gefloten omdat ze dachten dat ik misreden was.

Terug afgedaald en daar misreed ik me dus wel, in plaats van de Oude Kruisberg op te rijden reed ik naar de Ninovestraat ( of toch een kort stukje ), dan terug gekeerd en het pijlke zien staan en ook deze volgende klim opgereden, in het begin nog op huitenblad en achteraan kleine vittesse maar uiteindelijk toch nog wat kleiner moeten schakelen om boven te geraken waar Frank, Jurgen en Tony me stonden op te wachten.

Nog een stukje van de Niuwe kruisberg tot aan de verkeerslichten en dan verder richting Hotond, blijkbaar de makkelijkste klim uit het assortiment van vandaag, nadien dan nog eens een snelle afdaling voor de wiele gekregen welke ons voor de derde keer naar de Ronse baan bracht meer deze keer om ons naar de steile Paterberg te sturen door wat smalle straten, van ver kan je deze berg al spotten wat wel nodig is om op tijd te kunnen afschakelen want eens de scherpe rechtse bocht om begint deze steile kim dat tot 20% bedraagt.

Weeral wat aan het zoeken op welke versnelling ik het beste zou naar boven te rijden en dan maar in staande klim naar boven gereden wat me precies goed afging bleek nadien, eens boven dan wat nagepraat met 2 ander renners die de Eddy Merckx route aan het volgen waren en nog even de tijd hadden om voor ons een foto'ke te maken met de Paterberg op de achtergrond.

van links naar rechts : Jurgen - Frank - Ik - Tony

Na deze serieuze kuitenbijter weten we dat we niet ver meer zijn van "De puist van Melden" alias de Koppenberg, eerst een snelle afdaling en dan ineens in de remmen om rechtsaf te draaien naar de driesstraat toe en zo via de landelijke en vooral rustige wegels aan de voet van de Koppenberg uit te komen, eerst even drinken en dan de ketting vergooien naar de juiste versnelling en pogen deze ferme puist te bedwingen. Zwalpend van de ene kant naar de andere van deze smalle kasseistraat om toch steeds een wat goed spoor te hebben omdat de kinderkoppen niet bepaald overal redelijk gunstig liggen. De hartslagmeter begon te piepen en tegen ik toch op het steilste stuk over was zat ik aan 201 B/pm, gezond is anders maar ik moest en zou zonder af stappen deze berg bedwingen omdat het ook de eerste keer was.

Eens "de Puist" over reden we naar de drukke Ronseweg die we dan over moesten steken om daar tegen volle vitesse om daar de Kasseistrook Mariaborrestraat over te vlammen, eens op het einde dan een S-bocht waar ge dan moogt beginnen aan de Steenbeekdries dat ook op kasseiën te beklimmen is, overdreven steil is deze niet maar kort achter elkaar begint ge dat wel te voelen, eens boven terug samen gekomen en in colonne de lange stationsberg af en zien dat we kunnen remmen voor de S-bocht dat ons over de spoorweg brengt.

Dan komen we daar een hele hoop oude tractors tegen die ook een uitstapke maakten en zo reden we een heel eind in hun kielzog of moet ik zeggen uitlaat, de ene rook / stonk al wat meer dan de andere en zo zijn we ze dan stuk voor stuk kunnen voorbij rijden, ze waren in elk geval allemaal in een goede mood want ze lieten ons overal mooi passeren waarvoor onze dank. Eens we ze dus allemaal gepasseerd waren reden we via een lange afdaling over asfalt en later kasseikes naar de Spichtenberg waar ik nog nooit van gehoord heb.

Smalle straat maar toch zeker 12% op het steilste stuk bracht ons weer wat dichter tegen Oudenaarde en nog 2 hellingen te gaan, via de Keizerrei, de Fontaineweg en Terbeke kwamen we aan de voet van onze voorlaatste klim zijnde de Taaienberg. Tony vertelde me dat Tommeke Boonen deze opreed in het gootje en op het buitenblad dus moest ek toch eens proberen dit te evenaren en toch ben ik erin geslaagd om zo boven te graken, wel meer op de kassei gereden dan het gootje maar wel eveneens op het groot mes vooraan ( en redelijk klein vanachter ).

Jurgen had ondertussen al te maken met serieuze kramp in de benen en koos ervoor het steilste stuk te voet te doen om dan weer in het zadel te klimmen en de rest verder naar boven te rijden. Nu het me te binnen schiet zijn we met de Herdersmarathon ook deze helling moeten beklimmen en na een 90 km deed dat precies wat meer zeer el heb ik die redelijk goed uitgereden met amper 1 keer kramp net na de 3de bevoorrading.

Van regio Maarkedal - Kerkem waar deze Taaie berg is gelegen reden we door naar Etikhove over de schone rustige banen en nog een streep kasseiën die we over moesten in Etikhove dorp voor we deze laatste helling mochten bestormen, allez oprijden zal al gaan zeker. Ondanks de kramp in de benen is onze Jurgen er toch voor gegaan om ook deze laatste kuitenbijter nog naar boven te rijden alhoewel er een verkorte weg was aangeboden, karakter heeft em zeker en vast, chapeau Jurgen.

Ik en Tony zijn dan begonnen aan de laatste helling van de orde, eens iets hoger zette Tony zich aan kant om naast de kasseiën verder te rijden tot boven. Mijn beentjes waren precies nog redelijk fris en heb nog geprobeerd een demarage te doen tot boven wat blijkbaar nog gelukt was maar was wel content dat ik boven was ook want die hoge hartslagen zijn niet altijd even goed natuurlijk voor de moteur maar blijkbaar kan het er nog goe tegen. Eens boven moesten we nog in dalende lijn naar OUdenaarde terugkeren over de Edelareberg dat ons nadien via de straten naar onze vertrekplaats terugbracht.

De Conclusie

De cijferkes

78.03 km / 22.89 km/h avs / 59.70 km/h max / 862 hm's / gemiddelde temp .24.5°

Het Parcours

Een schoon parcours van de Ronde van Vlaanderen met 9 van de bekende hellingen die ze met de echte ronde ook oprijden

Technische moeilijkheidgraad

2 / 5 : Tja het was geen veldrit dus veel stuurtechniek kwam er niet aan te pas, hetzij dat ge natuurlijk op kasseistroken ook goed uw stuur moet vasthouden of het davert gewoon uit uw handen.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg zeshoekige oranje borden die ons duidelijk de richting wisten aan te wijzen

Natuur

Een toffe rit langs een mooi groen kader en zeer rustige omgeveing

Bevoorrading

Een camelbak en een drinkfles met totaal aan 2 l vloeibare energie / dorstlesser

Het gezelschap

Zeker al bedankt aan Frank en Jurgen om me mee te nemen met de wagen tot in Oudenaarde en terug natuurlijk en voor de companie alsook Tony natuurlijk. Ik heb me geamuseerd en is zeker voor herhaling vatbaar.

Het was van in de maand mei geleden dat ik naar de Ardennen ben geweest en daarom dit weekend terug naar ginder om eerst te overnachten bij John en Renske in hun Chambre D’hôtel " Le Changement" te Fronville en zondag de 10° RANDONNÉE VTT DE DURBUY te rijden in Petit Han samen met Koen en John. Eerst s'avonds een lekkere BBQ en daags nadien een uitgebreid ontbijt zodat we genoeg kracht zouden hebben voor deze TT door de bossen en velden rond Durbuy, een parkeerplaats hadden we al snel gevonden en ons snel klaar gemaakt voor inschrijving en vertrek achter het lokaal van de plaatselijke voetbalploeg.

John was ondertussen al opgewarmd want was vanaf Fronville met de fiets tot hier gereden. Het startschot was geklonken en wijle weg meteen het bos van Grand- et Petit Han door over de brede banen en technische singletrails door de vele boomwortels die meer boven de grond dan in da grond staken, van natuurlijke hindernissen gesproken, ook onze tempo zat redelijk hoog maar dat lag een beetje aan onze mentor van vandaag al kon ik toch redelijk goed volgen al was het op enkele meters achter hem.

Ondertussen waren we al de N833 Melreux - Grand Han over gestoken voor een tweede stuk door het bos en langs het Domain la reine pedauque ( Dit was vroeger een vormingscentrum en tevens ook een vakantieverblijf van het Rode kruis ), via een leuke singletrail over boomwortels reden we verder met nog een stukje terug langs de brede banen door het bos en niet ver van onze startplaats, wij draaien echter hier links af voor een korte klim maar een snelle afdaling over dikke kiezels, dan de baan Baillonville - Durbuy oversteken om richting eerste bevoorrading te rijden.

Idyllisch geplaatst welis waar onder de kerktoren voor wat schaduw want het kwik zat ondertussen al rond de 24° en het was amper 10h, in een grote ton hadden ze dan blikjes aquarius gekieperd en daar de tuinslang is voor zo koel mogelijk te houden, verder nog wat andere drank en nog wafelkes en nog andere koeken om binnen te spelen. Na dit kort oponthoud ons weer in gang gezet met een snelle afdaling en ineens een korte steile klim die we op middenblad naar boven zijn gereden.

Nog efkes de drukke baan Durbuy - Barvaux over en dan nog een kort stukje verder klimmen, nadien mochten we dan terug afdalen over een leuke trail waar ge wel moest uitkijken want er waren hier en daar enkele niveau verschillen door de regen gevormde erosie op deze grote brokken leisteen, blijkbaar was het hier ook dubbele traffic want de terugtocht was idem langs hier.

Ze hadden voor de zekerheid een lint gespannen zodat je toch op de linker- of rechterkant zou blijven zodat ge de tegenliggers niet zou hinderen, anderzijds vond ik het wel een ietwat gevaarlijke situatie als je per ongeluk toch aan de andere kant van het lint zat door een stuurfout of dergelijke zoals de jonge gasten voor mij. Ik kende dit stuk maar al te goed van het zowat af te dalen of te klimmen maar toch blijft het een toffe trail.

Eens beneden dan de straat over steken en langs het fietspad naast de Ourthe naar het kruispunt om daar rechtsaf te draaien en over de brug terug rechts voor een volgende leuke singletrail klim door het bos, eerst een stukje de weide over en dan doken we tussen de struiken het bos in met een eerste steil stukje naar boven, John reed voor mij en ineens was hij uit het zicht terug verdwenen. Ik en nog 2 volgelingen hadden deze steile klim van 29% helemaal tot boven gedaan ( naast de bike wel te verstaan ) terwijl we eigenlijk na een 10 m terug links moesten naar beneden om daar het vervolg van de singletrail te volgen.

Na een lange maar niet te zware klim kwamen we dan terug van tussen de struiken naar een weide die we moesten overbruggen met nog een kort klimmeke om zo verder de straat te bereiken. John stond ons al op te wachten en vroeg zich af waar we gebleven waren. Onze volgende passage was via Septon over snelle shotterwegen en afdalend naar een volgend boske met een andere lange klimmende one liner, John bepaalde het tempo zowat en ik volgde tot over 2/3 van de klim waar hij iemand overging, het was iets te smal om erachter te gaan en dan iets kleiner geschakeld en rustiger naar boven gereden waar ik op Koen heb gewacht.

Als ge dacht dat ge boven waart dan had je het mis want het bleef nog een stukje klimmen op een breder pad dat bezaaid was met stenen tegen een 5%, boven stond onze snelle jongen te wachten maar vertelde hem dat hij mocht verder rijden want Koen kon het snelle tempo blijkbaar niet aan, Hij bleef nog een eindje meefietsen maar na nog een tempo versnelling was hij al snel uit het zicht verdwenen. Samen met Koen dan verder gereden door nog andere bosrijke stukken en over klimmende shotterwegen alsof we in ergens in Oostenrijk aan het biken waren.

In de verte zag ik de mast staan van Tohogne en wist meteen dat we terug zouden keren naar daar want daaromtrent is de 2de bevoorrading alsook de laatste splitsing van de 40 en 50km, eerst nog enkele snelle stukken naar beneden en smalle singletrails tussen de pinnekesdraad waarna we terug mochten klimmen richting bevoorrading. Drie grote vaten met drank waarvan 2 met een orange smaakje van performance en een derde gevuld met water omdat er 2 flessen siroop klaar stonden om deze aan te lengen met water. Verder nog wat stukken appelen, vanille wafels en cent wafers voor de suikers terug aan te vullen.

Onze laatste 20 km begon meteen met een klimmeke naar de mast van Tohogne waar je een fantastisch uitzicht had over de hele vallei, iets erna dan de laatste schifting in km's waar wij voor onze 50 km linksaf moesten draaien en snel naar beneden doken naar het kleine dorpje. Iets ervoor moesten we dan meteen links voor een single waar enige stuurvaardigheid welkom was, een snelle trail weliswaar maar je moest wel opletten met de verschillende kleine niveau verschillen waar je enkele snelle jumps kon maken.

Met een rondje op het plateau van Herbet kregen we nog een andere schone singletrail en vooral een snelle want het ging redelijk bergaf, wat is er nu leuker dan in volle kruissnelheid over een technische oneliner te scheuren, af en toe wel eens even gestopt voor een foto'ke en dan weer verder, plots moesten we dan onzen anker uitgooien om een scherpe bocht naar rechts te maken en een stukje te klimmen, even over de weide en weer kort het boske in waar we over ander smal baantje er terug naar buiten reden.

Een licht gestage smalle klim brengt ons naar het Croix de Herbet en over een brede weg met kiezels naar een donker gat om af te dalen tot het betonnen fietspad naast de Ourthe, het is de eerste keer dat ik deze naar beneden rij maar wel al genoeg naar boven en deze is gene simpele. Eerst een breder stuk waar ge uzelf eens kon laten gaan en wat we dus ook gedaan hebben natuurlijk, ongeveer halfweg dan ineens linksaf voor een even snelle single waar ge vooral moest opletten voor de takken die u al eens een zweepslagke kan geven.

Eens beneden aan het fietspad naast de Ourthe moesten we deze volgen tot in Durbuy wat wel wat spijtig was want dit is wel een lang en eentonig stukje, Koen vroeg me of ik een tijdrit aan het rijden was, blijkbaar stond ik op het groot mes vooraan en zo gaat ge dus wa rapper, even een korte verpozing op de brug over deze brede rivier waar veel kayakers veel leute hadden in het water. Wij reden dan verder tot op het einde van dees fiets / wandelpad en kregen dan een schone beloning voor dit vervelend stukske.

Een steil klimmeke met enkele haarspeldbochten en nog wat bezaaid meet stenen en half boven de grond liggende boomwortels maakte dit tot een schone klim, echter waren we nog nie helemaal boven. Over een breed pad met kleine kiezelkes reden we langsheen een koetshuis en zo naar een smal baantje dat ons een eindje verder naast een camping doet uitkomen, een, los hangende tak deed Koen in de haag belanden met enkele serieuze schaafwonden.

We moesten nog een eindje verder rechtdoor met een snelle afdaling over dikke stenen en een geulke dat ons verder terug naar de straat bracht, een stukje volgen en dan links en terug klimmen over de leistenen, de dubbele tricky passage van deze ochtend remember !!! Enkele bikers waren aan het afdalen waardoor ik ineens van spoor moest wisselen om geen frontale botsing uit te lokken, althans heeft de klimmende biker wel voorrang op de afdalende naar het schijnt.

Eens boven dan linksaf voor een laatste 2 km en nog een oversteek van de drukke N989, nog een korte lichte helling tot de bike wash en zo waren we rond met iets meer dan 52 km.

De Conclusie

De cijferkes

52.06 km / 18.52 km/h avs / 54.40 km/h max / 724 hm's / gemiddelde temp 26.4°

Het Parcours

Schoon en vooral gevarieerd parcours met mooie technische hellingen, singletrails en snelle afdalingen

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : Omdat het een kurkdroog traject was viel het technische gedeelte goed mee al moest je bij de vele singletrails wel uit uw doppen kijken .

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen en kalklijnen en splitsingen onderweg

Natuur

Tja ge zit in de Ardennen en dan heb je natuurlijk altijd redelijk wat bospassages en andere schone panorama's als ge ergens in de hoogte zit na een lange klim.

Bevoorrading

Op de eerste was er aquarius en verder dan water dat je kon aanlengen met citroen- en grenadine siroop, om te eten waren er wafels, koeken en fruit

Half juli en dan is het weer tijd om de zomer editie te rijden van de Hopduvels van Asse ter Heide, het zou er deze keer niet zo droog bijliggen zoals vorig jaar omdat het de dagen ervoor al enkele keren had stevig geregend. Samen met vaste compagnons Koen en Anthony hadden we nu ook nog Jurgen mee in het groepje opgenomen om de 55 km af te bollen, na het parkeren en inschrijven dan meteen het veld in langsheen het voetbalveld van VC ter heide.

Een eerste vettige strook stuurde ons langs een boske en dan door een sterk zuigende ondergrond tussen de maïs want ge raakte amper nog vooruit daar, Ondertussen kreeg Jurgen een telefoontje van Tony dat em aan de start stond maar uiteindelijk verkoos een wegrit te doen ipv de mtb rit, een volgende lange strook stuurde ons naar de Huizekens met enkele vettige stukken waar mijn voorste band blijkbaar een eigen willeke bleek te hebben en me meer stuurde waar ik niet moest zijn en dat was namelijk ofwel de kant of recht de mud in.

De terugkeer was langs de andere kant van het kravaalbos met enkele bochten en een eerste splitsing dat ons deed kiezen tussen 25 - 55 en 75 km waar de keuze natuurlijk snel gelaakt was, nog een lichte afdaling richting de kasseiên van de Putstraat voor we een andere brede veldbaan mochten indraaien om zo terug via nog een ander vettig stukje naar de brusselse steenweg terug te keren en over te steken. Met een singletrails dalen we af tot de brede veldbaan waar we ineens een duo op de quad tegen kwamen, vriendelijk dat ze waren lieten ze ons mooi door en wachtten tot we verder waren.

Een stukje verder dan terug links voor een stukje singletrail en kort steil klimmeke naar den Buda waar we dan terug weer mochten snel afdalen over een ander baantje dat bezaaid was met boomschors en zo kwamen we terug terecht op de brede veldbaan dat ons even later via een kort klimmeke naar het containerpark van Asse bracht en bijna aan de top van de Putberg dus nog een stukje verder vooraleer we terug een andere veldwegel mochten indraaien.

Volgende was een singletrack en een schoon snelle technische afdaling van de Putberg off-road om zo verder via andere veldwegels een rondje Asbeek te rijden met nog een sterk zuigende ondergrond tussen de maïs naar de Heilsborre, ge voelde zo de bike vertragen als ge tussen de kolven reed. Via Elshout reden we terug naar het centrum van Asbeek om daar dan een korte maar technische klim ( proberen ) te overwinnen maar voor de trap van boomstronken staat ge sowieso stil tenzij ge echt een technische biker zijt.

Eens boven dan reden we rechtdoor naar een andere singletrail die ons naar de kasseiklim van de Plaijn bracht om boven dan terug af te dalen naar de zavellos welke onze volgende off road weg was, nadien dan terug een klimmeke richting Edingsesteenweg welke er toch wat vettig bijlag maar mijne nieuwe michelin extreme had de minste moeite om door de dikke pap te loodsen, nog een efforke om onze Mac'Black bij te benen om samen met hem boven te komen aan de steenweg.

Dan oversteken en via de kruisborre weg over een singletrack en een afdaling over trapkes van boomwortels naar de voet van de Morette, goed gestart maar eens in het midden viel de ketting niet zoals het moest en even gestopt voor manuele handelingen, eens de ketting op de juiste plaat de klim verder gezet tot aan het straat die we over moesten steken om dan onze klim verder te zetten in een uitgesleten geul waar ge amper de traparmen rond kreeg, nog eens tussen de maïs kolven en dan effe wachten to we terug compleet waren.

Met een afdaling begonnen we de volgende singletrail waar bleek bij de 2de bocht dat mijne voorste band aan het leeglopen was met wegschuiven als gevolg, op het gemak dan verder gebold en proberen recht te houden en andere bikers door te laten, eens beneden dan gestopt voor we het volgende smal baantje moesten indraaien en eerst gekeken wat er scheelde, blijkbaar zat er een lange doorn in de buitenband wat dus de binnenband ook doorprikte.

Eerst de doorn eruit gehaald en ondertussen was het gaatje alweer gedacht door het no flats product welke in de biba hed gespoten, effe op druk zetten met een cartouche en weer verder richting de bevoorrading over een lange singletrail die er algelijk zeer droog bijlag na de regenval van voorbije dagen, aan de hoek van de vijverstraat was dan de bevoorrading, sportdrank, koeken, banaan en etc brachten ons terug op krachten om de volgende kms weer aan te vatten.

Via Kattenbroek waar we werden gesplitst van de 75 km bikers reden we rechtsaf voor een snelle afdaling naar t'vrijhout waar we terug een andere singletrail mochten doorsteken om zo naar de brug over de E 40 te rijden richting het alom gekende Borréboske, het beste stuk van deze rit zal ik maar zeggen. Eerst klimmen langs de schuine rand zodat we op gelijke voet staan met de wagens op de berm en dan den bos in met een eerste technisch gedeelte welke het kort klimmen is over enkele boomwortels, makkelijk is anders maar het lukt wel af en toe.

Nadien dan de rest van het boske doorkruisen met vooral veel draaien en keren en palaveren tussen de bomen, kortom stuurtechniek gewenst hier, dan even op een opn plek oversteken en terug het boske in met een schuine afdaling en kortelings erachter een steil klimmeke die eigenlijk ondoenbaar is om naar boven te rijden, nadien dan verder tussen de bomen zodat we naast de elektriciteitscentrale uitkomen en zo een stukje later het boske weer uit rijden. het is maar een goeie 2 km lang maar wel van de bovenste plank.

Via de moerstraat ( eerder een veldweg ) reden we terug onder de autostrade door om via de kloosterweide terug naast de snelweg uit te komen maar even later moesten we naar rechts afdraaien waar we getrakteerd werden op een korte snelle afdaling en een andere singletrack klim om boven aan de notelaarstraat uit te komen. Effe op adem komen en hergroeperen voor we terug afdalen en een andere one liner tegen sneltempo indraaiden, een geluk dat er een vering op de bikes staat of ge zou serieus dooreen gerammeld worden.

Voor we linksop draaiden riep ik nog om wat afstand te houden maar Mac'Black en jurgen hingen ondertussen al te blazen in mijne nek in het naar boven vlammen, dan wilde het nog eens lukken dat mijn ketting wat tegen werkte zodat ek even aan de kant moest om ze goed te leggen met de hand, nog een stukske verder over de singletrail dat ons via de manege naar de Poel bracht over nog ne andere singletrack en nog es al klimmende.

Nadien terug afdalen richting kattebroek met nog een technisch klimmeke en zo via de kruiskouter naar het grondgebied van Mollem, via de rotonde reden we naar de smalle tunnel die we niet onder moesten maar er net voor rechts moesten indraaien om zo naast de spoorweg uit te komen, de lange veldweg naar de Doren beschouwen wij een beetje als ons race stukje omdat we daar meestal es alles uit de kast proberen te halen , of er nu wind is of mud we gaan er voor.

Via de smidsestraat en een opvolgende brede veldbaan reden we terug bergaf naar de 2de bevoorrading aan het boerderijke, sportdrank, banaan en müslirepen in verschillende smaken en voor sommige een duvelke ( althans de beker toch op aanvraag. Daar dan nog een gebuur tegen gekomen van aan de gerstjens, ze was deze keer zonder hare man op stap en reed nog redelijk goed door ook.

We hadden nog een goeie 16km voor de boeg die ons nog verder door Mollem loodste over tal van veldwegels en singletrails, via het dorp van Mollem reden we terug over de spoorweg om zo met een lange veldwegel terug tussen de maïs uit te komen, wederom vertraagden we door de zware grond onder ons wielen alsof er iemand een koord aan onze bike had gespannen en ons terug trok, aan de drielindenbaan waren wegenwerken aan de gang en zo ontstond er een tof schansje maar blijkbaar een gevaarlijk want een jonge snaak donderde naar beneden en brak er zijn pols, straf genoeg reed hij de rit nog uit ook.

Over de paddebroeken en koereit waar we nog een korte ietwat vettige afdaling kregen reden we richting Krokegem - Asse waar we de steenweg over moesten, Jurgen kampte ondertussen met enkele krampen in de benen en liet ons verder rijden, we waren toch bijna binnen, de laatste veldwegel dan eens door gegeven en zo ware we dan terug rond voor deze TT , aan den Bike wash rap de mtb afgespoten terug naar huis voor een wel verdiend badje.

De Conclusie

De cijferkes

59.61 km / 17.36 km/h avs / 43.20 km/h max / 607 hm's / gemiddelde temp 20.4°

Het Parcours

Tof en reeds gekend parcours langs de kanten van Asse - Ternat - Bekkerzeel - St. Ulriks Kapelle en terug via Mollem naar Asse ter heide met de nodige klimmekes en het technische Borréboske

Technische moeilijkheidgraad

3 / 5 : Omdat het al wat vettiger was door de recente regenvlagen moesten we geregeld toch wat bijsturen om niet onderuit te gaan, mijn voorste Nobby Nic werkte ook niet altijd mee waardoor ik soms al es de gracht aan het kuisen was.

Bepijling

5 / 5 , De Bepijling zeker dik in orde, genoeg pijlen en splitsingen onderweg

Natuur

Diep in de bossen gaan we hier niet rijden maar de passage langs het Kravaalbos en het Borréboske is toch altijd tof

Bevoorrading

Op de eerste en tweede bevoorrading was er genoeg sportdrank aanwezig en zelfs genoeg voor ons bidons bij te vullen, verder nog stukken banaan, cake, wafels en müslirepen

Omdat er geen TT was vandaag in de buurt hadden we beslist om nog eens het trainingsparcour te rijden door het Pajottenland, het officieel vertrek is aan het bellekouter complex te Affligem waar we vandaag ook zijn gestart en anders pik ik aan te Hekelgem als ik alleen ben.

Ik heb een korte route en een langere route uitgestppeld welke ons na het vertrek meteen over enkele smalle veldwegels en een korte kasseistrook naar Essene bracht en dan verder naar Asbeek waar we een moeilijke singletrail voor de wielen krijgen, eerst door de zware grond met doorweekte boomschors geraken welke ons ook meteen sterk afremde en met mijn nieuwe Michelin XCR XTreme was dit zeker geen probleem. Het klimmeke zelf was ik deze keer ook verder boven geraakt dan anders maar om over de tredes van boomwortels te geraken zullen we nog wat moeten blijven oefenen denk ik.

Voor we richting Morette rijden doen we eerst nog eerst nog een ommetje langs de platijn en klimmen verder over de kasseikes naar de heedstraat welke we dan in snelvaart afdalen tot de zavellos, het volgende stukje is ons al bekend en stuurt ons tussen de twee afgesloten weide's naar boven om via een klimmeke naar de Edingensteenweg rijden. Normaal gezien steken we hier over om nadien de kruisborreweg te vervolgen maar we probeerden deze keer iets nieuws welke we hadden gedaan tijdens de DAAN toertocht.

We waren iets te vroeg afgedraaid waardoor we op iemand zijn oprit zaten, de volgende afslag was dan wel juist met eerst een gladde singletrail afdaling door het gras en een korte maar steile klim naar de steenweg terug waar we weer wat te ver waren gereden, na wat zoekwerk zaten we dan terug goed en konden we terug afdalen over het gladde gras naar de voet van de Morette, een goeie 15% klimmen en eens boven dan een lange afdaling op tarmak en dan halfweg een klimmeke en ietwat technische afdaling over geulen en dan terug licht klimmend tot over de brug van de E40.

Eens de viaduct over rijden we verder op grondgebied van Sint Ulriks Kapelle over enkele singletrails en korte klimmekes dat ons naar de Lindenberg brengen en zo verder naar het Borréboske, voor de ingang moeten we een stukje terug rijden om zo via de schuine helling het technisch bosje te betreden draaien en keren en nog wat op en af voor zo'n 2 km waarna we het bosje weer verlaten. Via de moerstraat ( eerder veldweg ) reden we richting Bekkerzeel om eerst onder de autostrade te rijden en linksaf te draaien richting kloosterweide.

Na enkele 100 meters dan rechtsaf naar beneden en op een snel vitteske weer naar boven tot de moerstraat om even later terug af te dalen over een brede weg die overgaat naar een singletrail en ons zo richting de manege stuurt, eerst nog de boterberg naar boven in een smalle singletrail waar ge soms uw trappers moeilijk rond krijgt, terug boven reden we een eindje de poel af om dan de lange trail naar de Kattenberg te volgen, eerst een brede afdaling welke dan overgaat naar een bijna one liner, weer es een breed stukje en zo voort tot boven aan de Petrus Ascanusstraat.

Even verder dan terug afdalen en uit ons doppen kijken door de soms diepe getrokken geulen, via de terlindenvijverstraat reden we een stukje terug om dan weer een andere lange singletrail af te rijden die wonder bij wonder zeer droog lag, efkes de straat over en naast den boer zijn bewerkt lapje grond om van tussen de huizen uit te komen, stukje afdalen en dan de lange licht hellede singletrail naar boven terug om zo weer de edingsesteenweg over te steken.

Onze laatste 18 km ging over Asse met de Putberg off road en een singletrail waar ge gerust een helm kunt op breken als ge u niet op tijd bukte om de overhangende boom te ontwijken, nog een rondje langs den Buda voor we de klimmende singletrail naar Asse ter heide nemen. Aan de plaatselijke kruidenier dan iets te drinken gaan halen en wat bij gepraat en tot rust gekomen om onze laatste km's tot Affligem nog in sneltempo af te werken.

Nog effe passeren aan het Kravaalbos voor we Meldert binnen bollen zo doorsteken naar Affligem, snel de lockweg afdalen tussen de hoperanken en dan richting brusselbaan met nog een gestage klim en een piepende en krakende ketting dat stilaan op de zenuwen begint te werken maar we waren bijna rond, Na de oversteek van de brusselbaan betraden de we Romeinse weg die er nogal redelijk vettig bijlag, een kort stukje klimmen on omgekeerde richting van de rode Aalsterse route.

Ook reden we nog een stukje van de Affligemse bloso route in tegenover gestelde richting om zo af te dalen naar Ten Bos ( nog steeds op Erembodegems grondgebied ), nog rap de E40 over voor de 3de keer vandaag en dan via de droge maar redelijk zuigende marktweg naar de andere viaduct te rijden die we voor de 4de keer over moesten. nog snel de hazenweg op en over in de strijd met Anthony voor wie het eerste aan de auto zou toekomen, van een sprintje gesproken zeg.

Van thuis uit dus vertrokken richting Teralfene en zo naar Liedekerke, van daar dan door gereden over Borchtlombeek richting Eizeringen en zo via Sint Kwintens Lennik waar ze net aan het opruimen waren van de wekelijkse markt. Via de oude steenweg door Oudenaken en Breedhout dan verder naar Halle, eens daar dan had ik wind tegen tot in Edingen. Van Halle tot Edingen is best wel nog een eindje wat ik zelf niet had gedacht ( een golvende 16 km ), nog efkes aan mijn vorig werk gepasseert ( in de buurt om precies te zijn want voor het industriepark in te rijden had ik niet veel zin ).

Vanaf Enghien ( want ik zat over de taalgrens ) terug naar Ninove maar onderweg dan de afslag Geraardsbergen gekozen, een zeer rustige en landelijke 2 vaksbaan in het begin dat me langs de flanken van Herne, Mark, naar Viane bracht. Vandaar nog een goeie 7 km met een 8% klim om Geraardsbergen binnen te rijden langs het Oudenberghof.

Even getwijfeld of ik de Zonnebloemstraat zou afdalen of eerst eens langs de markt te passeren maar dan toch het tweede gekozen, een stuk de abdijstraat afgedaald ( moet nie altijd bergop zijn niwaar ? ) en dan de Vesten over richting markt waar nogal veel volk op de been was. Nadien dan richting station gereden waar ik dan passeerde aan de winkel van Rudy Rollenberg ( Pérvelo Racing MTB team ), dan weer richting zonnebloemstraat om terug te keren over Schendelbeke naar Voorde.

Vanaf Voorde was het dan nog over Aspelare en Kerksken naar huis waar ik eindigde met een 88.40 km op de teller.

Na een half uurke spelen en onszelf af en toe uit te dagen zijn we dan verder gereden over de blauwe route richting Oiljtert ( Haaltert )langsheen Burst en Aaigem om ons gemiddelde weer wat op te krikken door ons speel halfuurke. Met een geschikte vlakke streep tarmak waar we al trappend ons eerste snelheidrecord hebben gevestigd ( 49.1 km/h ), nadien een scherp klimmeke naar de Gotegem die ik dankzij de snelle aanloop sneller boven was dan gedacht.

Nadien dan nog enkele singletrail baantjes naast de Molenbeek en terug naar huize Anthony en naar huis tegen dat het helemaal donker was